Netgedichten over liefde

Ik wil je alles graag vergeven, ook alles na vandaag, het dorp is afgebrand, de stad brandt als een balk in mijn dichte oog, alsof ik op dit heb gewacht. Waarom vergeef je mij? Omdat je weet hoe ik vergiftigd ben? Soms, mijn woeste minnares, is dit het beste tegengif, ook al dendert het genadeloos zoals ooit in Pompeï, waar je als…

We zaten lange tijd bij elkaar op school je wist het niet, maar jij was mijn idool er was niets mooiers dan in jouw ogen kijken maar ik durfde niets te laten blijken jij was geen homo en dat wist ik wel ik zat dikwijls niet lekker in mijn vel dan verlangde ik naar jouw lieve mond jij was zo donker en ik zo blond nooit durfde ik het jou te…

midden mijn alleen zijn heeft ’t verleden me bij de arm gegrepen bracht me naar de bank achterin de tuin bedacht hoe hij een tak zoetigheid afbrak en sprak huil maar mijn stekelbeeske ik droog je tranen wel nu en later zal nooit overgaan maar in je hart verblijven één en al aanwezigheid samen zijn we naar binnen gegaan…

je haar piekt weer zo eindeloos fotogeniek ogen spreken in het breken van licht dwalen door het vertalen van mijn blik woordloos lach je fluistert stil ja ik wil…

bart en jitske jitske en bart zij vonden elkaar ergens in het westen troffen zij de liefde in elkaar zij - van capelle hij - uit zwijndrecht leren van elkaar hoe tot elkaar nabij geliefden kunnen zijn elke dag is een belofte van ‘nooit laten gaan’ elke dag is een ontdekking van niet geweten gevoelens bart en jitske jitske en bart…

een geliefde zegt 'ik heb slaap' denk je eerder 'de slaap heeft haar' en als je dan naar haar kijkt terwijl ze slaapt zie je dat ze ademt en dat ze praat in haar slaap dus slapen is niet als de dood blijft de vraag wat de slaap dan is en wat de dood laat haar maar slapen…

het fysieke van je lach ademt een intense aantrekkingskracht in het ontbloten van je tanden en het openen van de handen schuilt plezier dat twinkelt in je ogen het hoofd wat schalks gebogen het is een invitatie van gevoel dat samen richting aan emoties geeft om in buitensporigheden het nieuwe te ontdekken in geven en vooral beleven…

jij, mijn lieve maangodin…

het is niet genoeg haar te ontdekken tussen ’t groen groei met der mee tot je in haar bloei ‘t hart voelt kloppen zacht meewaait één en al tederheid…

mijn hele leven heb ik achterom gekeken of ik een schaduw had die bevestigde dat ik er was jarenlang heb ik gedacht dat in de ruimte achter anderen de echte toekomst voor mij lag tot ik jou ontmoette en wij straalden in begroeten vond het heerlijk bij je te zijn onze schaduwen op een lijn jouw liefde leerde mij dat je niet echt kunt…

ach allerliefste mijn jij ligt hier dood terneer mijn leven heeft geen zin zonder jou in mijn armen wat moeten twee geliefden als haat tussen families heerst de roos , die niet kan bloeien gebroken in de knop zo oud als de wereld nog steeds niet opgelost…

Het kopen en proeven daar begint het mee een blaadje sla, wat basilicum het ruiken aan het fruit De marktkoopman trekt vreemde gezichten erbij maar valt voor de glimlach van de sproetige dame Zij droomt van het proeven tijdens het snijden, bakken koken, een witte en een rode die zij met haar vrienden deelt Het is als met koffie drinken…

Mag ik je eens schrijven of mag ik je eens bellen om je van mijn liefde voor jou te vertellen er is echter wél een bezwaar het is vreselijk, maar waar want geloof me geen woord wat ik jou ga vertellen is waar, maar mag ik je toch eens schrijven of bellen?…

met wat in bloei zo mooi is geweest als zacht geritsel begon zich verder bewoog tot wat me teder leerde leven één en al weelderigheid mijn hele wezen tot passie dreef toeliet dat ik me in hem bleef verdromen ben ik boven ’t licht uitgetild om mettertijd nog even verliefd weer te ontwaken…

Na een dag zo vol van zorgen, van conflicten en van pijn zend ik even hoop naar morgen waar 't misschien zal beter zijn, ook al zijn er nog wel vragen en zo weinig perspectief 'k wil toch meer dan enkel klagen want zovelen zijn me lief. Hen wil ik een glimlach schenken, zomaar even een gebaar dat toch mensen aan hen denken want dat maakt…

Kan ik je ten dans vragen zou je het met mij willen wagen we zweven samen naar de zon ik weet het wel maar als dat toch eens kon we zouden stralen en brachten het licht met ons mee als we dan zouden dalen we hadden beide op z'n minst een halo en vielen op tussen de grijze allemalen.…

Arm, trouw en lief oog van mij. Microben hebben je blind gemaakt. Hoe kan ik je steunen in onze strijd? Maar eerst wil ik je, beter laat dan nooit, bedanken voor je onvermoeibaarheid. Bedanken voor je onvoorwaardelijke trouw. Pijn heeft ons wakker gemaakt vannacht. Toen pas vond ik de tijd om je te vertellen, dat ik intens en eindeloos van…

Alleen al jouw lach brengt iedere morgen de belofte dat die dag er één zal zijn waarin ik mij geen zorgen hoef te maken, dat ik de straat kan oversteken zonder mijn ogen open te doen alle stoplichten staan voor mij op groen geen voertuig zal mij ooit raken voor hun staat dat licht op rood en mocht er één het toch eens wagen dat te…

Alleen de schittering drijft nog op het water en zo af en toe dan gaat er in de verte nog een schip voorbij dit voortvarend leven is het beeld voor mij gisteren scheen zo fel de zon dat zelfs mijn tuin het niet meer harden kon nu valt de regen mij niet tegen zie ik de grond al ademend bewegen hier leer ik in alle overgave heel bewust mijn…

dat jij de waarheid spreekt of wil je alleen de uitleg horen die het beste bij jou past omdat wie zegt mij dat het geschreven woord dat werd aangenomen als de waarheid dat ook zou zijn al is deze door anderen weerlegd wie zegt mij welke waarheid waar is daar deze knaagt en steekt tot in het diepst van mijn ziel mijn waarheid…

Taal bezigen is in wezen liefde bedrijven.. Lichaam en geest overstijgen om meer te leven! Het over en weer aanvoelen en begrip tonen. Elkander in de ogen kijken, genieten van het schone. Om dichter bij elkaar te komen. Opdat de ziel luistert aandachtig. En alles wordt gezien als waarachtig.…

een kleine scene op het terras waar jij en ook de zon aanwezig was stralende ogen een vleugje flirt heerlijke woorden die niet door anderen waren te horen de ober serveerde een lach met ijs in het glas brak de verlegenheid open door ludiek weg te lopen wind parasolde bewegende schaduw speelde met highlights in de krul van je haar…

geef me het nachtelijk beeld van een hemelschittering dat leidt tot opbloei van sensualiteit een broedplaats vol liefde midden oneindigheid…

ik heb jou jezelf zien ontmoeten in de tal van vreemde snoeten die jij voor de spiegel trekt het visueel verkennen van posities en proporties in een hilarisch lijnenspel ontlokt je wel een lach onverwacht snel vallen nooit geziene stukjes samen die jou in vergeten namen completeren tot wie je bent ik heb je klassieke schoonheid al…

Waaiende winden ontsnapten uit een droomslaap die mij lichter maakte en beter verteerbaar zoals herinneringen die ik voorheen was vergeten onrustig in mijn verlangen sliep ik verlegen en denkbeeldig naast mijn hospita Emma Petronella ik borduurde verder op liefde terwijl ik snurkte verrijkte ik mijn geest.…

het sterven nadert als een sluipeling die aan mijn tijd begint te knagen, de scherpte neemt af van alles wat kan snijden en zelfs jouw woorden raken bevreemd wanneer jij als man tot mij spreekt, ik volg dan de wolken in de lucht en maak zinnen van vogels die nestelen in mijn gehoor mijn zoon, ik zie nog steeds de nacht in de bekken…

Vroeg ik je naam, Waar je woonde, Je nummer Met dubbeltjes Belde ik Om je te horen En te vragen, Of ik je Mocht weerzien.…

De nachten kon ik niet vergeten toen we samen in een oceaan van liefde vreeën was ik de golven jij de kust en samen waren wij de lust om te zwijgen, te overleven stille heimwee teruggegeven jouw duistere kant verlegen ogen zoals we samen kalm bewogen en een geest die uit de fles vloog toen je ontwaakte in mijn liefdestoog.…

ik heb jouw sterren niet geteld zij stralen weergaloze pracht jij bent mijn firmament natuurlijk fonkel jij minder bij het zwarte gat verschiet je plots van kleur als een nova de ruimte scheurt in jouw perspectieven kun je eindeloos dwalen zacht vibreert het verre heelal zijn eerste scheppingsverhalen als jij op de zonnewind zeilt…

de kleine facetten zijn al teder geslepen en gepolijst door de tijd ik heb je diamanten bekeken verblindend kaatst licht dat kiert uit de hemel zijn eerste gezicht maar er zit meer schoonheid van binnen in deze setting gevangen missen jouw edelstenen nog de loepzuiverheid van het volmaakte ideaal waarbij niet de grote maar harmonie…