35279 resultaten.
Alleenstaande ijle lucht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
500 Wind van verre zee
langs een vallend blad
gevolgd door hartstocht
na een diepe zucht.
Optimaal genavigeerd
met gespreide vleugels
door wind van verre zee
gevolgd in vogelvlucht.
Nu gedachtes blijven
domineert spanning
in alleenstaande ijle lucht
waar passie was geboren.…
Onbereikbaar
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
305 kleine erupties in een zee van tijd.…
Goed voor letters van banket
netgedicht
2.6 met 19 stemmen
2.083 Ze namen weer veel mee
zeilend stoer al over woeste zee
uit Spanje rechtstreeks naar Goederee
met tonnen vol van boven naar benee
zie de maan scheen zowaar al over zee
de Goede Sint nam hem pront naar Holland mee
die hangt al tussen de bomen als pietentrofee
Wat namen ze dan mee
in pakjes van over woeste zee
wel dat hangt af van het zorgdossier…
De Zeilen
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.788 Wij lagen er, en wij zagen
naar einders heimlijke ree
het langzaam gaan onzer dagen, -
als zeilen over de zee.…
Kustmarathon Zeeland
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
475 De eerste kilometers door het Schouwse bos
Hier loop je nog in colonne, kun je nog niet los
Eerst nog een beetje heiig, maar de zon breekt al snel door
Genieten van de ruisende zee, meeuwen schreeuwen in koor
Honden genieten van de zee op dierendag
Wat een voorrecht dat je hier wandelen mag
Het mulle zand is zwaar
Bordje 15 km, nog lang…
NOORDZEE
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.134 de wilde Noordzee,
De zee van Nederland!…
Het gezellig knisperende schelpenpad.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Zo'n dag aan zee doet verlangen de zeemeeuw
te zijn. Die strandvonder hoog in de lucht.
Die hier gaat en daar wat vindt. Net als dat
gezellig knisperende schelpenpad; dat onbestemd
meeneemt, en slingerend naar de zee door de zon
wordt verblind.…
De wens naar water
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
685 Het is zo walgelijk warm, zo plakkend, zo vies
zelfs de schaduw helpt geen barst
maar een koele duik in die verre zee
daar maak je me vandaag wel jaloers mee
dus sta ik op, loop naar de kraan,
want de zee, is hier te ver vandaan!
Helaas…
Pestvogel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
722 Ze staan op het bruggetje, puur voor plezier
En hopen een plaatje te schieten van hem
Dat vogeltje, hippend van bomen naar brem
De vogelaars, turvend op krantenpapier.
De kijkers en lenzen gericht op het dier
Dat vroeger gezien werd als bode des doods
Maar nu is hij hot en de foto’s zijn groots
En zeker het shotje van nummertje vier.…
Benidorm op een november-zondag-morgen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
636 Het is half negen
de zon verheft zich
en ik aanschouw
die onmetelijke
architectuur van Benidorm
aan de Spaanse Middelandsezee
Ik ga naar de Nederlandse kerk
om tien uur
en zal bidden dat de aarde niet gaat beven
en wij met onmetelijke
architectuur ´Nenidorm´ gaan bouwen
aan de Nederlandse Noordzee…
mijn schaduw deelde zich
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.257 mijn schaduw deelde
zich en stapte uit het
donker van de nacht
echo's van onhandelbaar
klonken bedreigend zacht
de eerste schrik
verlamde en nagelde
de voeten in het zwart
de splitsing was volkomen
ieder deel stond nu apart
zolen op de grond
de rest gewoon illusie
mijn geest verdroeg
niet deze werkelijkheid
maakte schreeuwend…
jaagt nu het kwaad de zinnen aan
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.249 ik heb het boek opengedaan
het zwart van bladzijden gelezen
waar wit eens had gestaan jaagt
nu het kwaad de zinnen aan
in het ruisen van mijn bloed
fluisteren de echo's hun relaas
haat klopt in de slapen van mijn
hoofd een gevaarlijk rode waas
letters dansen voor
mijn ogen hun macaber lied
de waarheid wordt gelogen
de werkelijkheid…
Koud laat je me janken
netgedicht
3.5 met 11 stemmen
2.091 aarzelend open ik mijn grote muil
stem mijn lied in witgrijze damp
grom mijn grieven tegen de lamp
die helderheid brengt in beneveld gehuil
verknipt toon ik mijn schaduwkant
als silhouet in priemend blauw gelijst
dat zielsverdriet naar boven krijst
verkracht onteerd en aangerand
lange halen smijt ik de argeloze hemel in
woest roep ik de echo…
Water halen
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.844 Uit de put klinken echo`s van mijn groet
als een dorpsgenootje langs mij loopt
het is dan net of ‘t water lachen moet.…
Drijfzand
hartenkreet
4.2 met 18 stemmen
1.173 Als een donkere schaduw volg je mij
Door weer en wind voortgedreven
Een echo die nagalmt in mijn hart
Als een aura die om mij heen blijft zweven
Mijn hoofd is moe van het denken
Jij hebt zoveel pijn achter gelaten
Mijn ogen regenen bitterzoete tranen
Lippen trillen maar kunnen niet praten
Alsof ik onzichtbaar ben geworden
Draden tussen…
Eén tijd, één plaats
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
965 Zonder naam ga jij
geblinddoekt het bochtige pad
en de schelpen knersen zonder echo
geschraagd door jouw verlangen
steeds één tijd, één plaats te zijn.
Vluchtiger dan ik
wissel jij gedaantes als een hoed
en wist geschiedenis
voor zij geschreven is.…
Nick
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
2.363 Mijn handen hebben zacht
de jouwe aangeraakt
en ik vond vol verwondering
herkenning in het hart
alsof de leegte slechts
gewacht had op jouw naam
ik rende schreeuwend
over naakte toppen
radeloos je adem na
die nevelde langs zuchten wind
in mijn gevoel stormde
de echo van jouw leven
blind heb ik gezocht naar licht
achter je neergeslagen…
uitgelicht door de duivel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
679 zijn blinde enig oog naar
de kille stilte aan zijn voet
verankerd in betonnen grond
op zijn verroeste ijzerhoofd
huist een vergeten rare vogel
die dag door nacht al danst
met de duivel van het feest
nooit gezien en nog niet gehoord
de eenzame passant iedere dag
van ontucht onderweg naar huis
hoort slechts zacht zijn vonnis
als een echo…
geuren (Shakespeare-sonnet)
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.017 als ik de natte aarde ruik en schuil
klinkt plots een echo, roep van lang geleden
een duif misschien of toch een wijze uil
dan ga ik naar het bos, ben moegestreden
de boom verstoot het blad, de aarde mij
het spleen zal ik waarschijnlijk niet ontspringen
de herfst met al zijn geuren voelt dichtbij
toch zal ik van zijn kleuren blijven zingen…
REUS
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.550 in duizeling glijdt door helder klanken
langs gouden snaren, als tinkend kristal,
de bronzen, diepe stem van de oerreus,
als vlas golft zijn haar in de wind,
met sterke handen klopt hij op de berg,
luistert verwondert naar de echo's,
hoort de bliksem donderrollen langs
elke ruige helling, tot diepe stilte,
zacht en schoorvoetend ruisend…
Magie van de erhu
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
799 qipao
Realiteitszin verliezend
Begeef ik mij in
Magische wouden
Waar een glimp
Nog meer doet verlangen
Naar het witte schepsel
Dat alles is
En het hart doet overlopen
Van onbedwingbare
Lust voor het onbekende
Klanken sterven
Terwijl ik een uitweg zoek
Me weer meng in het grijze
Leven van vandaag
Maar de klanken
Versmelten
Als een echo…
Gedragen door een fluistering
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
553 ze verlegde een steen
omdat ze zich eraan bezeerd had
haar tred sloffend
haar schouders
alsof ingezakt
in haar doffe haren
de stemmen
van duizenden mensen geplakt
over niet willen deugen
over anders zijn
de echo van vader zijn stem
“stom geboren nooit iets bijgeleerd”
weerklonk in de diepte
van haar zijn
tot het moment
dat zij die…
'k Heb zoete liefde verdreven
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.434 Nog zingt in dorrende twijgen
een eenzame nachtegaal,
Dra zal, - daar de echo's zwijgen -
verstommen zijn weemoedstaal.
Wel is het stil daar binnen
maar ‘t is er rustig en goed;
en nimmermeer blaast op de tinnen
de wachter, met dartele zinnen,
een reiziger de welkomstgroet.…
Zo lief
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 jonge merrie zit zo lief naar zichzelf
te kijken, de kamspiegel tussen de twee
voorbenen vastgeklemd, braaf als een grote
hond die pootjes geeft en ze blijft maar
kijken, al ontploffen er granaten om haar
heen, al lopen er beeldschone hengsten
hitsig langs haar lijf, al vergaat eens
de wereld, onverstoord blijft ze opgaan
in zichzelf, zoals Echo…
De zevende dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Altijd de echo van Frits van Turenhout en Sport in Beeld.
De herinnering aan de dag dat iedereen zich verveelt.
Maar laat mij er maar over klagen en me afvragen:
“Waarom heeft een week geen zes dagen?”…
Winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 De wereld schijnt wat lichter van geluid
Een echo golft langs de besneeuwde bomen
Gelach, gegil, twee kinderen onderuit
De winter is dit jaar al vroeg gekomen
Breed glimlachend maak ik de beelden buit
En voel hoe snel mijn bloed begint te stromen
In plaats van hier te staan, achter de ruit
Had ik graag aan de ijspret deelgenomen
Voor even…
Het spoor naderbij...
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
744 (Een brug bouwen van Oost naar West,
leven tussen twee culturen)
Ik heb getracht
de echo uit mijn oor te wrijven
De letters tot een woord
te schrijven, van de kribbe
tot de min
Met kapitalen en schreven
het kille wit omarmd
Met koudvuur het hart verwarmd
van een levenloze steen
Ik heb gepoogd
het schrale licht te kleuren…
De verwarring
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 De verwarring door gekte
in de familie, die zich verwijderde
als in een echo van stilte
waarin woorden zich verloren
leek immer maatgevend
in het voorjaar wanneer
gras groen groeide in weide
en in het najaar grauw kleurend
het natgewas vol herfstdauw
en misschien was er iets
van die verwarring
die de weemoed tekende
in herinneringsbeelden…
Dorpse vriend
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
598 Ik hoor de echo van het dodenlied
het is mijn antwoord op jouw zwijgen
een omweg via de muziek
die toetert naar de wolken
er groeit een dorp
rond jouw onschuld
een kerk dicht bij jouw hart
er staan koeien in de weide
ik proef de nasmaak van een levenslied
in iedere liter bier en in iedere druppel regen
rond jouw onschuld
zwemmen zwanen…
als stille getuigen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.160 stil kijk ik uit over het meer
het is of ik de echo hoor van
kinderen die hier lachten
zwemmend in het koele water
op de klapstoelen die qua kleur
wedijverden met het strakke
blauw van de lucht
zaten de tevreden ouders
genietend van hun bruinverbrande
kroost.…