2904 resultaten.
Ik wacht tot die dag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 mij
Rustig stap voor stap
Maak jij een grap
Komt steeds dichterbij
En jij raakt mijn zij
Jij lacht en ik wacht
De spanning is om te snijden
Ik wil jou zo graag bijten
Zo klein hapje in jou wang
En fluisteren
Wees niet bang
Ik kijk jou aan
Zenuwen door mijn lijf
Maar ik blijf
Ik kom dichterbij
Met mijn gezicht
Verdwijn…
Nazomeren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 met eerbied te vertrekken
nou vooruit nog even dan
een laatste keer ontbloten
omdat de bomen nog zo groen zijn
omdat de vogels nog graag zingen
omdat spinnen kunnen wachten
nog even met blote voeten in het zand
hoop en warmte op onze blote huid
om aankomende kou te verzachten
De bomen weten het
wij steken de kop in het zand
en verdwijnen…
God, waar bent U?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
708 wereldproblemen te groot worden
Daar de motoren binnenkort kappen
Daar de longen almaar verder krimpen
Oorlog de enige optie lijkt
Terwijl het regenwoud almaar kleiner wordt
Oceanen langzaam, maar sterven
Vliegt de wereld, maar zeker achteruit
In een tempo geenszins bij te benen
Valt binnenkort niets meer op te pimpen
Gaat al het mooie verdwijnen…
White euroknight
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
459 Vandaag ben je 245 dagen
een lieve 'verschijning' geweest
soms was je een fata morgana
een 'verdwijning': drie weken verweesd
achter poorten van kyrgyzstanzana
was ik méér dan 'een mail' die je leest
met verbaasde indringende vragen
Jij bent méér dan een loveletter tale
ik méér dan jouw white euroknight
a poet whose verses are…
ZES MAANDEN OUD?
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
800 ziet
de zuigeling vanuit zijn wieg
soms vertrouwde gestalten
over hem heen buigen
graag méér naar mij kijken
daarom huil ik eens flink
luid getrippel nadert
drie vingers werken snel
lief gemompel troost daarbij
het doosje boven mijn hoofd
laat weer blij zijn wijs horen
tonen strelen zacht
doen de waakzame lakentjes
langzaam verdwijnen…
In de schaduw van verlangen
netgedicht
2.5 met 139 stemmen
1.907 Ik keek naar jou zoals men
kijkt naar regen op een eenzame avond, niet
om nat te worden, maar om stilte vanbinnen te laten verdwijnen.
Je kwam als een lied dat ik eerder had gehoord, alsof je wist waar ik was geweest.
Wij liepen samen zonder doel,
verloren in straten, twee schaduwen in een wereld
die niets vroeg.…
al hijgend als een krijger
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
449 I
de drift is hard om hard te gaan
blijven staan om niet om te vallen
nog harder te knallen
en ongekend genoegen nemen
en krijgen in heftigheid
[om] in waanzin te stijgen
de drang is zoet om weg te gaan
toch blijf ik staan door om te vallen
nog harder om te vallen
zomaar te verdwijnen
overstijgen pijnen
in waanzin [door]
II…
De Afgedwongen Stilstand: hij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Hij kan niet uitkijken naar de liefde
als ‘t voor z’n voeten ligt te branden;
hij kan niet struikelen over dromen
als hij nooit verder komt dan een zwart gat;
hij kan niet verdwijnen uit z’n leven
als de dood niks te vrezen heeft van hem.…
Vind de rivier
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
526 Ik leer te luisteren naar
wat niet gezegd wordt: de taal van stroming, van verdwijnen zonder verlies.
Misschien is dit genoeg: geen kaart,
geen thuiskomst, maar bewogen zijn door iets
groters dan ikzelf, zoals regen vanzelf de zee vindt, of een
lied dat de stilte zoekt, en dat ik, ergens onderweg, de rivier vond — en mijzelf.…
Vogelvlucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
552 En wanneer ze verdwijnen
in het verre licht, blijft er een onzichtbaar
trillend spoor achter in mijn denken, een herinnering dat elke
reis begint met loslaten, en dat thuiskomen soms betekent: niet meer vasthouden.…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Elke golf draagt een ongekend
verhaal dat ik bijna hoor, maar de woorden verdwijnen voordat ik ze grijp.
Ik adem in en de wereld
vertraagt, de stenen onder mijn voeten
zijn koud en levend. Het vloeiende ritme van de stroming
spreekt zonder woorden, en ik luister naar mezelf in het verborgen licht.…
Herfstkleuren
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
279 Alles lijkt even gewichtloos,
alsof de aarde zelf een pauze neemt om te voelen wat verdwijnen betekent.
Ik voel hoe haar warmte
zich mengt met mijn bloed, een stille
gloed die langs mijn aders stroomt. Het raakt iets ouds,
iets onuitgesproken zachts, dat zich opent ondanks de broosheid van bestaan.…
Liever dwaas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
458 Eens heb ik gehoord van bloeiende bloemen
midden in onze wereld-woestijn
de aarde verdroogt
bloemen verdwijnen
bloeien lijkt schijn
daar sta je dan met lege handen
en leegheid is duizendmaal erger dan pijn.…
Wanneer kou loutert
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
427 Mijn adem tekent lichte
wolken in de bleke winterlucht, ik volg
hun vluchtige vorm tot ze verdwijnen. In mijn lichaam
ontwaakt een aandacht die elke fijne sensatie zonder oordeel ontvangt.
Wat te zwaar werd door
het lange, zorgvuldige dragen, mag hier
traag zachter worden, laag voor laag.…
Wie rijdt
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
501 de mens voelt het niet,
dat beweging hem voorafgaat
en aankomen slechts
een andere
vorm van verschijnen
of verdwijnen is
en in dit gebeuren
zonder centrum
blijft de vraag,
ben ik deelnemer
of slechts een deel-
een moment in stroom
een gedachte die zichzelve
passeert
maar het gaan voltrekt zich…
Wanneer Venus de ziel overspoelt
netgedicht
2.5 met 59 stemmen
1.246 Ik verdwijn in haar ogen, poelen
van puur verlangen, een stroom die overspoelt als een machtige golf.
Uit schuim van de zee, waar
elementen versmelten, is zij als een nieuw
wezen sereen opgestaan: een godin van schoonheid die
mijn ziel doet gloeien, mijn hart tilt naar hoogten waar ik nooit meer land.…
De mist die mij draagt
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
423 Daken verdwijnen, net
voorbij hun eigen vorm, en hoog boven mij staat een
toren stil te wachten, alsof hij luistert naar wat nog niet gezegd wordt.
Uit schoorstenen stijgt een trage
warmte op, een stroom die zich zonder
haast mengt met het grijs. In het samenvallen van
ochtendlucht en rook wordt zelfs het gewone even ongewoon licht.…
Een leven - Een zoektocht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
122 concepten;
de onschuld zelve
Probeerde me te verzetten
om besmetten
te beletten
Een oprecht gevecht
met veronderstellingen
eindigend in onder andere
foutmeldingen
Ik liet me verrassen,
maar bleef
in het duister tasten
over de waarheid
en de werkelijkheid
en wat precies
wat was
Maar wat eenmaal is
ontketend
kan niet meer verdwijnen…
In de diepte van de herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
49 Een blad blijft nog even hangen
aan mijn jas, niet als betekenis maar als kort
oponthoud van de wereld, en in die kleine aarzeling wordt
loslaten iets zachts, alsof ik lichter word zonder te verdwijnen in wat mij raakt.…
In de diepte van de herfst
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
11 Een blad blijft nog even hangen
aan mijn jas, niet als betekenis maar als kort
oponthoud van de wereld, en in die kleine aarzeling wordt
loslaten iets zachts, alsof ik lichter word zonder te verdwijnen in wat mij raakt.…
Mijn Masker, in woorden
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
1.706 Ben je wel in mijn vertrouwen
Dan weet je dat heel goed
Zal mijn masker ook langzaam verdwijnen
Dat ik weet dat ik kan, en niet moet
Dan laat ik mij ook in mijn gevoel raken
En weet je dat ik om je geef.
Probeer ik je minder af te leiden
Je te laten merken hoe ik leef.…
gehandicapt
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
2.056 blik dat lief gebaar maakt je weer blij
Die onverwachte hulp die doet weer leven
Toch iemand die er zo maar voor je is
Die onvoorwaardelijk jou zo veel wil geven
dat geeft weer kracht en vreugd in het gemis
Dan gaat de zon weer warm en feller schijnen
Het bloed stroomt nu weer sneller door je heen
De leegte wanhoop en de eenzaamheid verdwijnen…
55 jaar samen
hartenkreet
3.2 met 17 stemmen
9.573 Bij eb luidt wel de schippersbel
Bladen verdwijnen voor de mond
Komt door dit andere huwelijksbootje
’t komt goed bij vloed, dan is het weer rond
Soms kwaad op elkaar
En ook wrijving gehad,
Wel meer dan eens
En dan weten ze niet eens over wat
Een prachtig stel
Om trots op te zijn
Een voorbeeld voor allen
Hoe je voor elkaar moet zijn…
Tango, dans van licht en eenheid
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.282 doorschijnende ruimte
ons confronteert met de verbonden lichamen
die zich verplaatsen van de schaduw naar het licht
ademloos zien we de mysterieuze bewegingen van twee zielen
in één golf van verlangen
we worden geraakt door de gevleugelde passen van de dansers
zij lijken de wereld lichter te maken
laten even het zwart uit de aarde verdwijnen…
PASSIE
hartenkreet
3.9 met 17 stemmen
3.863 Je naakte lichaam voelt klam en zacht
je streelt langzaam het mijne
zo glijden wij door deze vochtige nacht
waarin we in elkaar verdwijnen
Je huid zo vol glans als satijn
je zweetdruppels glinsteren als dauw
het is heerlijk om hier met jou te zijn
en ik besef hoe veel ik van je hou
Je lichaamsdelen die mij beroeren
maken mij buiten zinnen…
Vreemd
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
2.504 het nu zo goed als zeker
Ik zet mijn voeten op de grond
Met moeite wrijf ik alle slaap uit mijn gezicht
Met een droge keel loop ik langzaam naar beneden
Ik heb geen zin om ook maar iets te eten
Elke hap is er één te veel
En in een vieze keuken bedenk ik mij
Wat ik nu eigenlijk wil
Rot maar op, het is hier koud en akelig
Ga maar weg, verdwijn…
Koortsdromend
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
562 verwarrend, twijfel en hitte, heftige koorts,
een scherpe, steile afgrond laat mij
diep in mijn eigen angsten staren, duikelen, vallen,
en onbekend, ongekend verdwijnen in bodemloze aarde
je heldere ogen zijn verworden tot gevoelloze kooltjes,
en je zachte vlees is verrimpeld tot stug, gebarsten eelt,
je tedere handen zijn veranderd in vliezige…
Somatine de Vinteuil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 's Ochtends vroeg
bekruipt me met je armen het gevoel
dat dit moment een eeuwigheid verdient
Open ik onbewust mijn ogen
loopt mijn blik tegen de lamp
die gedoofd is als de nacht
met het eerste ochtendgloren
Zelfs nachten dreigen in de duisternis
van nieuw licht te verdwijnen
als geen ander heb ik het begrepen
zonder er ooit de reden voor…
Globale lichtbundel
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
685 wereldleiders
praten en praten
beloven en beroven
papieren dossiers
als bladgoud bedrukt
vanuit gouden paleizen
op het rode pluche
en strak in het pak
kaviaar en champagne
en stalen gezichten
ontkennend belichten
dat ze zijn gezwicht
voor de armoede
in plaats van het
met economische winst
te laten verdwijnen
in plaats van brood…
Het oude liedje
gedicht
5.0 met 5 stemmen
8.636 Nog even en het vee gaat weer verdwijnen uit de weiden
en nu al lijkt het, door de flarden ochtendmist, bij tijden
tot wangedrochten uit het schimmenrijk te zijn vervaald.
Maar wie of wat geen warmte wacht, begint de kou te vrezen.
Morgen zal het winter wezen.…