Netgedichten

netgedicht (nr. 87.912):

Wanneer kou loutert

Diepe winterkou
een pad onder witte sneeuw
maakt de dag stiller

Kou omhult mij terwijl
ik blijf staan, een aanwezigheid
die niets eist en niets verbergt. Ze laat de dag
verstillen tot zijn kern, alsof elk overbodig geluid stilletjes oplost.

Mijn adem tekent lichte
wolken in de bleke winterlucht, ik volg
hun vluchtige vorm tot ze verdwijnen. In mijn lichaam
ontwaakt een aandacht die elke fijne sensatie zonder oordeel ontvangt.

Wat te zwaar werd door
het lange, zorgvuldige dragen, mag hier
traag zachter worden, laag voor laag. De winter bewaart
wat wezenlijk en waarachtig is, en heelt in stilte wat niet langer bij me hoort.

In deze open, winterse ruimte
vind ik langzaam mijn maat, gevoelig en helder
tegelijk, zonder mezelf te verliezen. Ik sta hier aanwezig,
geworteld in elk detail, gelouterd in de kou, gedragen door een diepe stilte.