1030 resultaten.
Oceaan van liefde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
517 De nachten kon ik niet vergeten
toen we samen
in een oceaan van liefde vreeën
was ik de golven jij de kust
en samen waren wij de lust
om te zwijgen, te overleven
stille heimwee teruggegeven
jouw duistere kant
verlegen ogen
zoals we samen
kalm bewogen
en een geest die uit de fles vloog
toen je ontwaakte in mijn liefdestoog.…
voorbij de horizon
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
593 afstand nemen dat wil zeggen
een stapje terug doen
om vervolgens tegen de zon in
de horizon waar te nemen
met half dichtgeknepen ogen
zie ik tussen mijn wimpers
door een bewogen lijn
die loopt van rechts
naar links en andersom...…
in Nagoro
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
485 leven
in Nagoro
haar ogen
verdiepen
zich in de
verte van
de vallei
beide handen
rusten open
op haar schoot
zijn peinzend
hoofd gebogen
als hij haar hand
licht beroert
twee mensen
roerloos
zij aan zij
op het bankje
welgemoed
in dialoog
in Nagoro
een bergdorp
stillevens
in de
Vallei van
de poppen
zo bewogen…
Vonkje agressie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
556 zijn woorden
passioneerden
niet meer
kwamen als warme
verstikkende
dekens uit de krant
mimiek en
lichaamstaal
waren verdroogd
zelfs het vonkje
met agressie
was gedoofd
met passieve
euthanasie
omdat er
geen spirit
meer voor
handen was
nog bewogen
zijn lippen met de
bekende mimiek
we zijn bijna klaar
met er stevig
aan bezig…
In deze wereld
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
578 In deze wereld van zand
water en lucht waar
kamikazemeeuwen
schreeuwend duiken
naar een indringer
van het vasteland
een rakelings scheren
over hoofd en tentje
een man wacht beklemd
op dingen die niet komen
in deze voortslepende tijd
bewogen buigt hij het hoofd
voor de mythische goddelijke
wind in deze wereld
in dit verlaten land…
onbeschreven reis
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
180 ontsnapt aan hemels sirenen-gezang
eenogige reuzen verslagen
zo nu en dan de handen gebrand
soms te hoog naar de zon gevlogen
zij leerden het vallen kennen
bleke tijden te doorstaan
bufferden zich tegen de felheid
van tegenslag en pijn
toen zij veranderd waren
niets meer hetzelfde was
brak de thuisreis naar binnen aan
de odyssee hun bewogen…
een schim
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.241 ik bewoog nog eenmaal
mijn handwarme glas
keek met weemoed
door het gebladderd venster
het raamwerk begrensde mij
met dat wat was
achter in mijn diepe tuin
bij het bouwvallig priëel
zag ik nog haar schim
langzaam verscheidend
in een duistere kim
ik draaide me om,
nam een laatste slok
onder de dode schemerlamp,
begroef daar mijn…
Dagen lang
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.115 Ik leefde in het duister 's nachts, en
overdag bewoog ik in het schemerlicht.
Met een boek over ziek en dood
en de geur van vochtig Russisch land,
bevond de wereld zich nog slechts,
tussen mijn muren en gordijnen.
En veel later, als er later was
zou ik alleen en onopgemerkt,
ongezien, zonder jou, verdwijnen.…
Een ster aan de hemel
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.443 Er blinkt zoveel in ze,
ik weet nog goed,
toen ze voor ‘t eerst bewogen.
Je lijkt wel een ster aan de hemel,
stralend over onze lange wegen.
Zo liet je meer dan eens,
de anderen verlegen.
Nog nooit leek een ster daarboven,
zo verliefd en zo dichtbij.
Haast niet te geloven,
zo alleen voor mij.…
AARDBEVING
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.312 (Kobe/Japan 1995)
Door een van onverwachte herkomst
wilde vleugelslag bewogen
golft de gekleurde hemel
van midden januari
Het licht is zwart
het duistere is licht
vanuit een verte
roepen zachte stemmen
Het is vanuit de grond
dat trillingen
de aarde…
satijnwit
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
1.115 is het de spanning
op het mooi makend
papier
van woorden
in een lentekrul
die geen regen
of sneeuw kunnen verdragen
op kletsnatte voeten
zit de winter dan niet vol poëzie
in een ochtend van
glazen lelies
bewogen door de zeldzaamheid
van stilte
ik zie bomen, vogels, vorsten
in wit en maanverblindend licht
en…
Een tegenover
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
548 Ver voorbij aan wat ik zie
weet jij, kijk jij voor mij
een zien niet zoals
ik ooit waarnemen zal maar
vol beweeglijke bewogenheid
zo nabij als jij, zo kan
ik nooit bij mezelf komen
De spiegel van mijn ziel
is in jou handen
hou die maar vast voor mij
zal nooit in scherven vallen
je fluistert en luistert
naar mijn diepste zijn
zo ben jij…
courtisane
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
722 met het oog op jouw verleden
desondanks jouw onvolgroeidheid
bewogen tot op het heden
alsmaar zoekend naar dat wil's gerief
zo gemakkelijk als je bent
des te zieliger is die vent
waar jij jezelf aan geeft
voor de lust die jij begeert
door onnadenkend
luisterend naar die woordjes
verblind door de erotiek
genietend nolens volens
ben je…
Tegen de zwaartekracht in I
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
503 Was te zwaar
Beladen, vracht
Die tot ver over
Mijn grenzen ging,
Spieren stram van
Het starre denken,
Ging door mijn ankers
Heen en kwam op het
Aangezicht van de
Aarde te liggen
Die me met magneten
Leek vast te houden -
Tot Jij met ontferming
Werd bewogen en me
Precies zoals ik ten
Diepste had gewild -
Tegen de zwaartekracht…
Slangen op de Denneweg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
546 schepen
van kippengaas en foto's
slangen, die ik
voor wolkenkrabbers hield
in kronkelende vormen
als penissen van zoogdieren
er een op die van een varken leek
een ander op het bobbelig orgaan
van een kleurige neushoorn
In de achtergrond speelde iemand
op een Bulgaarse doedelzak
klaaggeluiden even leek het
of de constructies bewogen…
Terugkeer naar het verlaten huis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
461 Te lang ben ik
Mezelf kwijt geweest,
Bewoog niet meer,
Maar schuifelde,
Ritselde hooguit
Als een herfstblad
Op een verlaten strand,
Alleen van nul en generlei waarde nog -
Tergend langzaam begin ik
De eindeloze, donkere tunnel
Achter me te laten,
Word me zonder dat ik
Er bij stil sta weer bewust
Van wat ik verloren ben,…
Stroom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
626 Ik houd van je loop en je ronding,
in je armen is het een en al pracht
Het is dáárom dat ik je zo toezing
van 's ochtends tot diep in de nacht
Al loop je beduidend gebogen
waar je gaat, ga je o zo gracieus
Beweeg je dan raak ik zo bewogen
je maakt me volmaakt amoureus
- ik wil ieder getij wel bij jóu zijn
jij stroomt... door me heen...…
wat winter was
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
634 kerstbevroren sterrenhemel
in vroege morgen
de slee, het schaatsen,
ijskristallen op het raam
winters speelplezier,
als prehistorisch dier
uitgestorven
nog even
rest in oude zielen de herinnering
krom gebogen uit de tijd
deze generatie sterft
en met ons
wat winter was
nu
is daar het jonge volk
zonder herkenning
als nieuw
bewogen…
pink ladies
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
548 En later op het malse vijvergras
at ze pink ladies op mijn schoot,
niet voor ze zachtjes tegen me bewoog
schonk ze mij haar mooiste glimlach.…
Schrik
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 Hij bewoog, zij draaide terug
naar d'r eigen plekje,
opgelucht dat de stilte:
Die oorverdovend klonk
doorbroken werd!…
Bij het ontwaken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
597 Verliezen minder erg dan verloren
een droom ontmoet die even blijft
bij het opstaan en dan vervliegt
naar de wereld van ontstaan
Niet meer weten of in de droom
gesproken, gezucht en ademgehaald
in kleur of zwart-wit , vice versa
van mannen, vrouwen en kinderen
Er kwam een appel in voor
een wurgslang in een boom
Een gespleten tong bewoog…
Je rook de trage warmte teer...
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.988 Je hand
raakte mijn wang, meer niet. je luisterde
aandachtig, bewoog ternauwernood, wachtte
op de morgen. We lagen daar met droge mond.
Dood was mijn moeder, was ze vermoord?
Heb ik haar laatste woorden niet gehoord?
Je bleef die nacht en bleef bij mij aan boord.
----------------------------
uit: 'Zwart zilver', 1989.…
Lachte helder licht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
363 de wereld
is lang te
licht geweest
pas in
jouw schaduw
ontdekte ik mezelf
begon het
onderscheid met
licht van overleven
dat mij contouren
heeft gegeven
tegen zwart contrast
ik bewoog
maar wist nooit
wat de voorgrond was
jij hebt mijn hand
genomen zijn samen
uit de coulissen gekomen
jij lacht helder licht
zonder een…
schubert pianosonate D. 960 andante
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
285 de eerst klank komt zonder aarzeling
uit de hemel vallen als de zachte emotie
die me rustig ingetogen laat bewegen
bewogen zit je naast me en fluistert
nee dit niet het is te veel
jaren later bij diezelfde eerste toon
het gevoel van klein geluk dat kleeft
aan herinnering die niet is vergaan
in alle snelle gewoel
van plaats en tijd…
Leven met je
gedicht
4.3 met 3 stemmen
160 Zoals verhalen mij bewogen
toen ik jong was
doe je mijn aarde beven.
Bossen branden
en wij openen onze huizen
voor elkanders vlammen.
----------------------------------------------
uit: 'Dichter', de Bezige Bij (1995)…
Morgenster
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.052 Gestolde druppels nachtbrokaat
hechten zich aan de morgenster
die vaag ontwaakt uit mijlenver
tussen de dauw en dageraad
met pastellen floers omvlogen
rijst zij vanuit een schemerzee
gehuld in prisma negligé
door paarlemoeren golf bewogen
zelfs de zon lijkt glans verloren
zich te schuilen in haar pracht
als door een mysterieuze kracht…
Toverstof
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.015 De glinster in je ogen
laat sterrenstof twinkelen
Mysterieus, zwevend en bewogen
strijkt het vanuit de hemel op mij neer
De twinkel in je ogen
bekleedt met glinsterstof
Mijn naakte waarheid
raakt doel, keer op keer
Heeft mij met warmte omgeven
Ik sla het zachtjes om mij heen,
zak even in gedachten weg
en geniet nog heel even…
Plotseling lente
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
629 Na een eindeloze stilte
bewoog er eindelijk iets,
wat volgde is niet te beschrijven,
en in drie, vier dagen tijd
was alles anders.
En alles wat groen kon worden
of roze, of wat kon fluiten of
dansen op ragfijne vleugels,
werd groen of roze, floot, en
danste op ragfijne vleugels.…
afgeleefd
netgedicht
4.2 met 65 stemmen
2.360 afgeleefd beslapen zijn mijn dekens nu nog louter
het uitgerafeld sprei van mijn dood
waar de dag zich weet en
bewogen uren telt
het haperen van dagen
op randen van de nacht
sluit zich nu aaneen in lange rijen
de tijd loopt langzaam leeg
in jongstleden
uit elk ongesproken woord
wordt nu
botweg het
oude verdriet geperst
dit afscheid…
voor een fotografe
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
1.458 toestel aan borst geklemd
uit invalshoek van camera
en haar ooghoogte
legt zij talentvol
de natuur bloot
vanuit bewogen inspiratie
etst zij het landschap
in een totaalshot
door fluitende wind
pakt zij haar kansen
in een onweerstaanbaar spel
laat ze het licht glanzen
als een engel in het struweel
het bos bespeelt haar
in juichende…