925 resultaten.
kiemend
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
954 tussen de nacht en mijn gelaat
slaat het onbegrepene tegen de akkers
zo wijd en aarzelend
als een kind dat dingen anders ziet
in een boog naar elkanders handen
kiemend in het kantwerk van leven
proevend de zoete vrucht
in de nog schrale aarde
een glimlach glanst op verre tuin
hij is in zicht,weet niet voor mij
een uitgewogen tijdstip…
Flarden uit mijn jeugd
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
5.664 In een portiek van vroeger
op het Europaplein
blijkt alles nu
er zo vroeg,
oud te
zijn
Maar
op één
bij drie hoog
achter de bel
staat nu Van de Laar
in sier met krul en bogen
Herkenbaar, het gordijn blauw,
de bruin gelakte deur
en uit de bus
het touwtje
ook de
geur
Jij
en ik
we speelden
met tijd en jeugd
in huizen op een…
Sonnet voor de Sultan van Kalantan
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.262 Ik mocht mijn saxofoon bespelen
Voor de Sultan, in een grote zaal
Van marmerroze bogen.
Nooit klonk de blues
Lichter dan voor deze man
Op deze plaats.…
Bochtige smele ( Deschampsia flexuosa )
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
663 zoveel aren, zoveel pluimen
onder de grove dennen
wiegend tegen elkaar, zacht
sprekend over de heuvels
jij stapte af
liet je fiets argeloos achter
terwijl ik tegen het licht in
de bloeiaren aan jou liet zien
jij knikte
boog voorover en streelde
het ogenschijnlijk vergeten
gras voorgoed in je geheugen…
Herinnering
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
669 een geurige wond ben ik
uit jouw bloed geslagen
een gebroken gelaat
als in scherven uiteengezongen
ik heb mij gevangen
in de boog van je tijd
en draag je mijn herinnering op
verslagen als de waarheid
in de tijd van Averroës
nu donkert het
in mijn mond
een duisterend verlangen
en terwijl de wind speelt
met een betekenisloze gedachte…
Statenkwartier
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
587 struinend langs herenhuizen
het glas in lood al in 'n boog
boven de voordeur van weleer
het huis zelf drie lagen hoog
mooie balkons met sierlijke krul
getuigen van ambtelijke vlijt
in waaiervorm het stratenplan
liep Lindo voor op zijn tijd
daar is schoonheid nog te plukken
hebben velen er hun tijd voltooid
voor altijd rustend op de…
Kom ik mijn vader onder ogen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
916 Voor mijn vader
Na een leven
Waarin ik
Mijzelf ontkend
Heb kom ik
Mijn vader
Onder ogen -
En fluistert zacht
'k Was zo trots op jou
Wat zonde m'n jong
Dat jij je eigen
Ik ontkennen zou
En niet op
Jezelf kon bogen
In liefde geschreven op de geboortedag van Jan Weggemans
geboren 10 augustus 1897 - overleden…
De muziek van wolken
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
549 ik heb
de muziek
van wolken gehoord
zij vertolken
in dans en kleur
de partituur van wind
spelend als kind
na het slapen
in de choreografie
van een rode zon
in het vroeg
van ontwaken
om later
de stralen met
een prisma te breken
door vallende regen
tot een expositie
van bogen met kleur
in het decor
van leven heb ik
die muziek…
De zonnewende
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
882 ik weet dat de zon
niet zal sterven maar
hij staat al zover weg
zijn licht spiegelt
nog in alle ogen draait
dagen in steeds kleinere bogen
jij en ik hebben een
mateloze behoefte aan
meer verstrooiend licht
depressief en somber
vragen wij om energie
de winterslaap voorbij
toch zal het tij
binnenkort weer keren
als wij de zonnewende…
Als epiloog
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
477 pardoes
van eigen trap die je
uit vage beelden in
elkaar geknutseld had
de doos met dromen
kan weer dicht
slechts een enkeling
is moeizaam uitgekomen
en dan nog
in het verkeerde licht
want haar gezicht heeft
altijd boekdelen gesproken
het samen leven
heeft zij afgesloten
mij rest als epiloog ik was
een pijl op de verkeerde boog…
Steeds voortdurender
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
434 geen enkele tijd heelt
graag wonden, draaien
daarom maan en aarde
in een grote boog om
elkaar heen? Ongeveer
1,3 lichtseconde om
precies te zijn, ruimte
kent geen tijd zoals wij
geen genade, ook geen
wonden meer, steeds
dieper, verder, definifief
onherhaalbaar, steeds
exclusiever lopen we
ons landschap uit…
Psychotisch
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
375 ik wist dat als
hij zou ontwaken
hij zich psychotisch
kwaad ging maken
waarbij redelijkheid
zich weer zou
omdraaien in het al
te vaak gedolven graf
het gaf geen pas
zich zo te laten gaan
geen schat te zijn
maar de remmen los
dan ziet hij door
woede geen bomen
maar het hele bos
op zich af komen
bladeren wuifden
takken bogen…
losgemaakt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
594 in de haven ligt
een oude kadering
zonder landvasten
hij is het vasthouden moe
waardig monument
in keien vastgegroeid
met een boog loop je
om hem heen
het mensenoog reikt hoog
naar de masten
de huilende wind laat mast
en vlag uitbundig dansen
schepen meren aan
lussen om bolders gelegd
geen touwen om de oude
hij is los gemaakt…
een gang naar binnen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
939 schuifelend peins ik
door de schier
eindeloze gang
zie schaarse
houten beelden
de schepping danken
het marmeren plavuis
hier dof door schaduw
elders nog plooiend
naar de dalende zon
vormt de hemelse weg
naar latijnse klanken
de hoge bogen
met eeuwigheid gevuld
laten de stilte zingen
over alles dat
de mens niet weet…
Still standing
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.038 ja ik sta nog
boven de golven van het eerste uur
onder de palmen van je ogen
je ziet me niet maar ik ben er nog
bewegend, levend, zwevend
ja ik sta nog
onder de stralen van het blauwe vuur
in de regen achter de bogen
met opgeheven hoofd
bewegend, levend, zwevend
ja ik sta nog
de wind heeft me nog niet genomen
tussen de kiezels van…
Anderstaligen
hartenkreet
4.8 met 9 stemmen
907 op het wad komen woorden
samen van anderstaligen
deinend dobberend
in golven van hoog
hoogtelijnen scheren
door ons achterland
uit de fles wordt geschonken
berenburg of hooghoud
woorden in half vergane taal
bekoren ons
op bogen van wilgenhout
krassen wij onze gedichten
eb drijft letters uiteen
wat blijft zijn de pieren
die…
Vreemden op die ene dag
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
612 Ik boog voor ze en geef ze te eten
er wandelt hoop door hun ogen
hopeloos door anderen aangeklaagd
wat is onzorgvuldigheid
ik vertrek van uit onze ervaring
leven heeft me al vaker verbijsterd
ik ga er niet in mee vertrek uit ervaring
hoeveel wereldstelsels kunnen er zijn
wat is het belang van vermoeden
ik vertrek van uit onze ervaring…
Het onooglijke zwarte hart
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
651 we keken
naar dezelfde bloem
door tijd en zon
geschapen om te bloeien
jij vond
haar kleur wat vaal
de stam niet recht maar
een spiraal met ongelijke bogen
ik zag
het krullend blad
met stekels aan het einde
het onooglijke zwarte hart
maar zij heeft alle
biotopen overleefd is uitverkoren
zoals ook poëzie slechts in
een paar gedichten…
jasmijn
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
636 toen haar witte dood verstierf
tot schitteringen binnen zomer
zong de merel regen tot een diepe spiegelplas
windstil getrokken
glad gemaakt als glas, eindeloos zwart
de bodem
daar blonken bloemen aan mijn oppervlak
hun tere hoofdjes bogen laag, tot aan
de verteblik van kijkers
er woonde niets dan liefde, niets
vertrok het beeld…
poollicht
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
586 We zien een lichte gloed
van bewegende bogen.
Gordijnen van licht
zelfs een vlammend zicht.
Als zoeklichten
schieten ze omhoog
aan de noordelijke
horizonboog.
Het is een geestenwereld
een strijd tussen
de krachten van de hemel.
Angstaanjagend.…
Vingers vol lente
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
547 zij streelde het blad
kleurde de knop
bad om zon
voor een mooie bloei
deelde het groen
met vingers vol lente
maakte haar rondgang
langs iedere bloem
hing kwistig de dauw
aan het eerste licht
terwijl mist haar kleedde
als onzichtbare vrouw
heb haar ontmoet
toen ik me boog
boven de beek en in
haar spiegelende ogen keek…
Riviergezicht....
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
608 We keken
uit
over de stroom
die nauwelijks stroomde
De reling
voelde al warm aan
't was de rivier
die ons raakte
Het was
een dag
zonder wind
zelfs geen briesje
Het water
rimpelde en plooide
ontroerd door roeiers
die hun ruggen bogen
voor de brug
die ons droeg
op goede voet
met onze schoenen
Die dag
leek omgevlogen
als…
Duizend zwarte schapen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
430 Pijl die de boog verlaat
het doel bepaald de wegen
in het onbewuste.
Erosie van de ironie
herschikking van de toonsoort
ordenen illusies.…
Kleine perenboom
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
547 Toen onverwacht het pad zich boog
stond ik oog in oog met een
- uitgebroken naar het licht -
kleine bloeiende perenboom.
Zijn knoestige stam en takken
- een ademtocht in de lente -
openden wijd het weerloze hart
dat zich vulde met lichte tinteling.
Mijn ogen streelden de bloesem
raakten het donkere stamhout aan.…
Laat me nooit meer vallen
hartenkreet
2.9 met 10 stemmen
2.613 Ik maak een rit
met mijn beste kameraad
Ik hoop dat hij
me nooit meer vallen laat
Hij weet waar hij me mee naartoe neemt
Daarheen waar ik zijn wil
Ik maak een rit met m'n beste vriend
Wij vliegen hoog
We kijken naar de wereld
die ons passeert met een boog
Wil er nooit meer komen daar beneden
Wil met m'n voeten nooit meer die grond betreden…
EEN BEETJE ONGELUKKIG ZIJN MAG
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
586 Gelukkig zijn is een soort verslaving
van het dal naar heel hoog
altijd méér en méér in onze beschaving
stilte is van belang, niet een gespannen boog
talenten waarmaken op ieder gebied
onze graaicultuur of soms niet
uit de zakken van anderen
ach, de moderne mens moet meanderen
hechting wordt nu een probleem
hun buitenkant toont dat extreem…
Rob's drop
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
339 hij niet voor boog
al zag ook hij geen gat meer
in z'n been
doch aan de pers ontkende
dat zij loog
Gelukkig smaakt Rob's drop beter dan geen
dat hoeft wat mij betreft hier geen betoog…
Cupido's pijl
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.258 Hij richte heel goed,
en spande zijn boog.
hij liet mij toen los,
en ik ging heel hoog.
Recht in het hart,
mooi schot was het wel.
geruisloos en zuiver,
verliefdheid kwam snel.…
De Nacht
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
942 De sterren helder aan de hemel hoog,
de maan in een smalle boog.
De lichtjes branden langs de straten,
de bomen die de wind zachtjes door hun takken laten.
Blaadjes die vallen naar beneden,
vogels die hun vleugels dicht deden.
De wereld maakt zich op voor een nieuwe dag,
waarop alles weer gebeuren mag.…
Windekind
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
960 weer zie ik
mezelf schommelen
een plankje
spande bogen
tussen wringende touwen
achtjarige beentjes
hoger, hoger
schopten in de leegte
tegen hemelsblauw
ik zweefde met de vogels
zag de aarde buigen
het kind van de wind
ravotte in mijn haar
ik zie mezelf
nu schommelen
onder een
ongrijpbare hemel
in verdachte kleuren
het…