506 resultaten.
Mijn onschuldig kind
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Ik tuur in de verte
En hoor de wentelwieken
De adelaar waarschuwt met zijn schaduw
Voor een apocalyptische eclips
Onvoorbereid op jouw naaktheid
Zien mijn ogen mijn pupil
Een groot zwart gat vreet aan het licht
Dat zwicht voor vergetelheid
Het vuurwerk spat de zon aan sterren
En rotsen brokkelen tot zandsculpturen
Bekend, beschermd en onbereikbaar…
Gerry Rafferty 16 april 1947 ~ † 4 januari 2011
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.060 aan de hand van jouw slingerende levenspad
werd je gegrepen door noten die de toonhoogte bepaalden
met zacht stemgeluid wist je vele jaren mensen te raken
doch de keerzijde bleek de bottel der vergetelheid
de trouwe steun die verdoofde en kracht gaf
maskeerde vertwijfeling waaraan je geen gehoor wilde geven
verscheurd door de scheiding drong…
Lieve kus en schouderklop
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
881 ben ik jarig of vergeten
in lieve kus en schouderklop
laten vrienden zich weer weten
de stilte
is massaal verbroken
ieder heeft zijn handen uitgestoken
maar in het jarige bestaan
zijn vaak vele maanden zonder feeling
naar de achtergrond gegaan
is het hernieuwd contact
alleen omdat ik jarig was
en dan weer terug in de vergetelheid…
Het Getto
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
451 verdwaalde huizen
met verloren zielen
bezetten de straat om de hoek
dat getto in deze stad
raakt steeds meer in het ongerede
de zwarte dood was nog mild
die bracht het sterven
deze vergetelheid is gruwelijker
het duurt en duurt
als zombies beroeren zij niet eens de lucht
weggedoken paria’s
ik woon in die stad
jij ook, want ik weet je…
Voortgang
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
684 bedreven
geaard in schraal zand
met gelovige angst
onder een streng regiem
mijn moeder is niet meer
al even
ze heeft mij gezoogd
gedroogd,
wakker gelegen
was bang voor woorden van buiten
al lang voor het einde
heeft zij zich voor dode ruiten
in eenzaamheid
uitzichtloos moeten bewegen;
van oud naar jong
naar levende vergetelheid…
Vrienden voor het leven
netgedicht
3.2 met 67 stemmen
20.767 iets voor het leven
je hebt me bijgestaan
naast me gestaan
en hebt me alles gegeven
Nu op het uur van de waarheid
ik hier voor het altaar sta
misschien mijn grootste fout bega
wil ik toch nog even iets kwijt
Echte vriendschap is een zeldzaamheid
maar onmisbaar in een mensenleven
echte vriendschap is een streven
en reikt tot in de vergetelheid…
Natuurvriend
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.356 gaat
in een wereld van mensen
gesteld op rust en regelmaat
het nuttig maken
van wat blijkbaar
geen waarde heeft
Zo lang het duurt
gemalen tijgerknoken
hoorns van rhinoceros
haaievinnen, Spaanse vlieg
een onafzienbare rij
waaraan zelfs kannibalisme
geen eind aan kan maken
of het kauwen van cocabladeren
Hup, hup, op weg
naar de vergetelheid…
De vlucht
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
1.006 De leegte vlucht die ik teder omvat
Kneedbaar als was in mijn handen
Vloeiend pers ik het tussen de vingers
Om het weer op te vangen
Angstig om geen verlies te lijden
Vergetelheid in de zin ervan
Krampachtig koester ik het
Een vlucht in het niets
Zwarte zwoelte dringt tot mij door
De mond is hol haar tong dringt
Struikelend vlei ik mij…
Achter gesloten deuren
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
920 De stilte stijgt naar het hoofd
Het einde niet in zicht
Van elke vorm van vrijheid beroofd
Achter gesloten deuren komt geen bericht
De ogen gesloten, niet langer verlicht
Het waakvlammetje langzaam gedoofd
Geen actie die nog looft
Geen uitgang waarvoor je zwicht
Gevangen in vergetelheid
Van je eigen schaduw het spiegelbeeld
Niet langer…
er zit poëzie in een klaproos
netgedicht
4.3 met 28 stemmen
1.260 drijft voorbij het land
dat ik in me draag
vanuit de verte schuiven
lege stoelen als bootjes in
mijn schoot
het is eb, denk ik dan
wanneer mijn longen
nesten bouwen, te groot voor
kale bomen en de klaprozen
die in de palm
van je hand vallen
en het maanzaad sluiten rond
je mond, purperrood
alsof
het slapen vergetelheid…
vrijgezel, feest dat ooit eindigt
hartenkreet
1.3 met 20 stemmen
5.776 de laatste vrijgezel roept
zijn vrienden op het feest
volgen zijn geest onvoorzien
op het einde van zijn dag
de enigen nog half overeind
het vocht heeft gevloeid
overvloeiende beken vergetelheid
ter ere van de nieuwe sensatie
uit twee voortaan te bestaan
niet langer hij en zij
maar zij gebei
de flarden linten aan de tafels
lijken verscheurd…
Onheilspellend
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
900 het gehuil is niet van de lucht
maar dringt door tot op het bot
grijze nevel nadert de grote stad
spreidt zich uit met diepe zucht
onheilspellend schijnt het dwaallicht
tikt een rijs zachtjes tegen een zerk
klinkt geritsel van bladeren dichterbij
daar gehoor het overneemt van 't zicht
penetrant de geur van vergetelheid
onder de voet gelopen…
Weten is niet voelen, zoals voelen weten is
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.026 Ik weet het weer,
ik weet het weer,
drank en peuken,
vergetelheid valt niet te duwen
waar het niet gaat,
verdriet vul je niet op,
gebeiteld en gehouwen,
begraaf je niet met een schop,
een gat aan de kustlijn,
gevuld met het getij,
nooit vergaan,
ik weet het weer,
ook als ik even niet kijk,
jij liet me zien wat ik kan zijn,
en ik jou wat…
'Kort dag'.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
514 In vergetelheid raakt de daad,
iedere daad die men begaat.
In duisternis of zonneschijn.
Alles wat men doet of laat gaat
vaak gepaard met ongebreideld
verlangen.
Bang en vol twijfel of met juist
een dosis vertrouwen wil men iets
opbouwen,
gericht op iets dat men voor
ogen heeft.…
zwemmer
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
596 met de dolk
in de rug
liet ik me kantelen
over de leuning
van de brug
het koele water
weigerde
de schroeiende pijn
te stillen
en het besef
van je verraad
te smoren
in oeverloze
vergetelheid
gelaten
liet ik me zinken:
verdrinken
is een zachte dood
op het dieptepunt
en tegen beter weten in
ben ik beginnen zwemmen,
maar…
Fragmenten van herinneringen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
460 Flarden van vergeten beelden
onttrokken aan de vergetelheid.
Uit het diepste onderbewustzijn
komen namen, plaatsen, dingen,
plotseling en onverwacht,
fragmenten van herinneringen.
kleuren, geuren of geluiden
wekken beelden op van weleer.
En doelbewust of ongevraagd
beleef je het verleden weer.…
Mijn hersenen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
497 Een paar uur vraag ik maar
om wat vergetelheid.
Ze gunnen me niet die tijd.
Ik vraag alleen een beetje moed,
om iets te doen, wat moeilijk is,
waar durf voor nodig is.
Waar zit nu toch het knopje,
ze stil te zetten, even stop.
Maar tevergeefs... ze geven het nooit op.…
Serene Sirene
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
465 Het goud in de hemel verbleekt
de vogels zijn stil om mij heen
in ijle, etherische schemer
houdt een stem mij, gekooide, gevangen
onzichtbaar, maar wezenlijk tastbaar
en sprekend van vurig verlangen
In 't domein van mijn diepste impulsen
daar worden de klanken gesmoord
van woorden, herkenbare echo's
zo vaak meer dan eens al gehoord
maar…
Ter Wupping
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
425 je
door puur natuur
langs het oude loopje
van de Ruiten Aa
bosjes, een schuur
je kunt rondstruinen
bij oude rivierduinen
Ruige berg, Kieberg
is avontuur
prehistorie
landschap uit voorbije tijd
boerderijen
grasland, beekdal
en al met al
beleef je puur
hoe Westerwolde
vroeger was
bolle akkers, gras
rust en natuur
verademing
vergetelheid…
Nachtelijke wals
netgedicht
4.3 met 51 stemmen
28.741 dagen
ritmisch op gespeelde klanken,
waar uren steeds sneller willen,
schuifelen voeten naar de avond
sierlijk bewegen zij en beroeren
de snaren, licht geraakt draaien
ze kleine pasjes, volgen slepend
de tonen en zweven richting duister,
waar zij verdwijnen voor een laatste
wals, duizelig valt de nacht als een
zachte deken over vergetelheid…
De dageraad,
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
988 Vergetelheid, droom die vergaat.
Daar heeft een haan gekraaid, 't is de eerste
die het einde aankondigt van mijn zorgen
en mij herinnert aan de teerste
zoenen eertijds bij de lichte morgen.
De klaarte groeit, de wanden worden grijs,
Mijn kamer leeft weer in de tijd.
Mijn droom is uit, ik word weer wijs,
O leven, lieve ellendigheid.…
die het blauw groenwaaien
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
2.614 steeds dikker worden
bladeren die het blauw
groenwaaien in de lucht
van wortels waarvoor
stenen zijn gevlucht
jarenlange traagheid
die ze plet in hun verzet
van dichte ramen met
hun blinde ogen in
beton dat rotter wordt
door oxiderend leven
van dagen die als zand
hun levens slijten in
woestijnen van de tijd
wegdromend in vergetelheid…
Eiland
hartenkreet
4.6 met 63 stemmen
2.229 Wie brengt het terug
naar tederheid
en knuffelt zacht tot
vergetelheid
De golven omarmen
de weerbastige palmen
afgebroken
afgeknapt
Het strand van het eiland
doorwoeld en weggespoeld
geen leven meer
verdronken in afkeer.
Steeds verder
jaagt de storm voort
een smekende bede
niet gehoord.
Het eiland blijft achter
leeg…
waarin je leven slijt
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
975 soms lijkt het of
de dag van gisteren
niet is geweest
niet heeft geleefd
als beest, maar
weggegleden is
tussen vingers
die niets wilden
als zand beland
in de vergetelheid
van zomers strand
hezelfde ruis
stuurt trage uren
in het huis waarin
je leven slijt in het
nutteloze hemel turen
dan is er spijt
breekt morgen al
op voorhand…
Voor Saori
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.116 Twee bewuste volle manen verder
het borrelt sporadisch
Het raakt me wanneer ik einden loop
mezelf herken in eenvoud of
rechtop lopen zo overdreven lijkt
en sfeeromschrijvingen vergetel
als donker in een nacht onmachtig
enkel een schampere toon teweegbrengen
Variaties op het thema blijven leegtes
barokke spinsels zonder eeuwigheidswaarde…
Het Koninkrijk van Waarheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
683 Lijnen ongeschreven en schuldig
ogen van zout en water ontmoeten
in het oneindige spel
tussen zwarte-witte strippen
van gedachtenis en vergetelheid.
De tijd wordt moeiteloos
door de goden vertaald
in een zelf-gesteund toog van strafheid.…
Vaker dan voorheen
netgedicht
4.2 met 28 stemmen
1.723 gevoelens heb ik
nog gemeen
als grijs nijgt naar zwart
en het ademen
mij slechts mee
laat varen
achter een masker,
zo lijkt,
verstilt de geest
van schoonheid en
toekomst het meest
af en toe
nog vaker dan voorheen
verlaat ik mijn jaren
heb ik minder weet
omdat wat komt
mij niet schijnt te raken
alsof het heden al in
vergetelheid…
In het oude bewust
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
967 toen ik haar verliet
de tranen die ik nu vergiet
getuigen brak van spijt
eeuwigheid van simpel leven
en sterven ben ik kwijt
geen van mijn prille vormen
bacterie worm pantoffeldier
kan mij het tijdsbestek bezorgen
waarin ik een zal zijn
met vorig heden
voor immer van mij afgesleten
zal straks een wetend wezen
mijn vergetelheid…
Droombed
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
541 Mijn hoofd bonst
vol verlangend naar bed
Onderhuids zwachtelt
een kudde witte wazige watten
In mijn borst bronst
het hart luidkloppend met
geen enkel verlangen,
dan het zich neervlijen
in zachte vergetelheid
Armen hangen
als lappenpoppen
langs de witte lome lakens
Het dekbed tiert
als een weelderige berg
zacht droomverlangen.…
De smaak van vroeger
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
586 je gaat
en komt weer terug
onverrichter zake
kijkt en zoekt
en vent jezelf uit om in
vergetelheid te dromen
je hebt de smaak
van vroeger in je mond
je ogen raken eeuwen
je proeft laaghartigheid
nog dichter bij de grond
uit leven van verleden
je handen tasten kunst
die tijdloos schoonheid geeft
een gunst die jij intens beleeft…