848 resultaten.
Tweede exodus
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
630 Waar de zee moest wijken en
een Spaanse koning werd onttroond,
ontstond een uitzicht op
het vooruitzicht dat sedertdien
door de onafhankelijkheid kan
worden bewoond.…
Achterom kijken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
669 Mijn zintuigen gaan op avontuur
zwervend door mijn contacten
nu tilt iets mij boven mijn kunnen
zelfverzekerd kijk ik achterom
wil van geen wijken meer weten
de wervelwind van het bestaan
trekt aan mij voorbij en fluistert
mijzelf leren kennen in al mijn vezels
mijn nadenken geeft mij achterdocht
het leven duwt mij nog steeds voort…
dierendromen
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
471 Ongerept en wild geschapen
waren bossen op zijn mooist
maar door tijd en evolutie
werden dierendromen stil vermoord
wilde dieren moeten wijken
want hun habitat werd afgenomen
mede door de slimmen en de rijken
die hun bossen kolossaal onthoofdden
ik kan hier enkel maar wat hopen
dat industrie en bondgenoten
éérst wat denken alvorens zwaar…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en alles haakt met alles in elkaar
en het ontdoet zich van het lijden daar.…
Drie keer is .....
snelsonnet
3.0 met 2 stemmen
742 Die zwemfanaat een kruisje? Niets daarvan!
De Friese vlag moet wel de lading dekken,
want anders krijg je nog meer van die gekken
met een of ander vreemd elfstedenplan.
Met schaatsen bungelend aan beide benen
is hij zijn nieuwe zwemslag aan het trainen.…
Vlucht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
975 Vlucht
Nu het nog kan
Ver weg
Waar niemand is
Alleen jezelf
Weet
Ik zal wachten
Tot je terug komt
Vlucht
Nu het nog kan
Ver weg
Weet
Als je ooit besluit
Van je vluchtroute
Af te wijken
Ik zal wachten
Totdat je terug komt
Vlucht
Nu het nog kan
Ver weg
Ik zal wachten
Op je antwoord
Misschien...?…
De top
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
798 onvermoeibaar zwoeg ik voort
de weg is lang en zwaar
obstakels vliegen rond mijn oren
mijn hiel prikt in een blaar
elke rots en kei
versperren delen van mij
spreken me aan
ga heen, vandaan
ik verman me, stap door
volg verbeten het spoor
geef als het ware
mijn leven voor ’t hare
zij is onweerstaanbaar
en weet van geen wijken
maar…
Gebroken hart
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.520 Het honingzoete licht
van de zomerzon
glansde in haar ogen
Eindeloos ver
verbleef haar blik
vertoefden
haar gedachten
Eenzame roos, zo
onbereikbaar dichtbij
In haar hart schrijnde
een traan
een smart
die niet wou wijken
Ze vertrouwde het me toe
op een avond
in het amberschemer
van een bruine kroeg
Verloren voelde zij zich…
VLIEGER IN DE WIND
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
860 Voor hen die wijken,
stil en neergeslagen,
in de bijsternis van nog niet weten
hoe de liefde wegen vindt,
Voor hen die zwijgen,
bij het hoogtij van verbondenheid
van wat niet kon,
niet mag
en dus niet duldbaar is,
Voor hen die smeden
aan het hek dat binden moet,
behouden zal,
bezweren wil,
laat ik een vlieger op
met een lint dat…
Zijn mozaïek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
740 ieder legt
zijn mozaïek
de steentjes
heb je meegekregen
patronen echter niet
we voegen ze
met groeien laten
kleuren bloeien in
geluk en harmonie tot
de steentjes breken
wij het geëigende patoon
vergeten niet kunnen
volgen onder kritiek worden
bedolven door af te wijken
van wat gangbaar is
ja ook jij wist
weet dat jouw patroon…
Wind op zee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
435 een golvenkreet stijgt op
gegeseld door westerse wind
water spat en spettert
kabbelt en kibbelt
raast en slaat het strand
baar na baar halsoverkop
hoog opstuivend water
zeegeboren wind
als wispelteurige geweldenaar
van elke donderse golf
dan een flitsbericht
rechtstreeks van de zon
licht schroeit langs donkere wolken
die uiteen wijken…
eetbaar oud west
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
656 ik droom van appelbomen in mijn wijk
of kersen, pruimen, peren
in straten die zo lommerrijk
oud west met ooft garneren
ik droom van groentes in mijn stad
in kleine pleinplantsoenen
ja, kruiden ook, van alles wat
voor elk van de seizoenen
en de bewoners van oud west
tuinieren met elkander
ze harken, zaaien, strooien mest
en raken zo…
Verloren vuur
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
496 Krampachtig het gesprek gaande,
geen moment te laten blijken,
alle dagen ten overstaande
voor een obligate pose te wijken.
Verloren is het juiste moment.
Achteloos, voorbij voor je het weet.
Voor iemand wiens naam je nog kent,
de herinnering aan dagen die je vergeet.…
Ankerplaats
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 tot buitengaats reikt mijn verlaten,
valt in stukken mijn kracht uiteen
veroordeeld, tot wijken naar verleden
naar fossielen uit het Laat-Mioceen
aldus, een schaduw waar ik aanlig
waarin ik evenbeeldig verschuil
tevens dorst naar ademwater
in smetvrees aan de klif boven vuil
hangende het verloop in diepte
noch tanende gewaden van heden…
Wet van Archimedes
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
595 Ik kan proberen te wijken
of al doende trachten mijn
zinken om te buigen naar
niet-drijven, als concessie
aan neerwaartse stroming,
zodat ik zweef in hangwater,
opwaarts verblijf in thermiek
en langs warme celwanden
zicht heb op buitengaatse
zilverstranden en hafkusten.…
het stilleven van de herfst
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
587 de kleinste hoek bespeelt al stil
het kille, dat niet wijken wil, het bijt
voorzichtig in de tijd en allengs raakt
het mooie weer zijn warme charme
immer kwijt
verlangend, naar de haard
daar, met winter in zijn oude baard
vertrouwt de herfst zijn wasdom toe
aan hoofd en hart
en kleine rode blaadjes
boven smart vol gouden praatjes, over…
NAT UUR
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
825 We hebben
de auto geparkeerd
tegen de rafelranden
van de slingerende dijk
Je wilt
de wijk nemen
uit binnenshuis
en nauwelijks bewegen
Je kent de wegen
van en naar
de brokken
en klonten modder
Er is een rijk
aan vogels
die zwemmen of
in vlucht overvliegen
Met een kijker
kun je ze volgen
niet met
het blote oog
We houden…
Hervorming
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
536 Wat krom is moet recht
of wijken voor een
perfect abstract beeld.
't Craquelé verraadt
afwijkingen
in evenwicht
Begrensde vormen worden
hier diffuus
open gedicht.…
Roepafstand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
460 de avond is tot de nok met
nachtblindheid gevuld
ons beider ogenblik
is de schemer al voorbij
maar er is meer, wat scheelt
het eigenlijk, wat is deze plek
in de zintuigen van ons
heelal, waar komt het licht
uit sterrenstof vandaan, water
naar de zee, schaamrode
golven voor de boeg, alsof
zij voor hete adem wijken
dit voorgordijn…
Terwijl
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
472 Hoe kan het zijn dat meningen,
nooit voor naakte feiten wijken?
Dat waanideeën in ons hoofd,
sterker dan vriendschap zijn?
Waarom we vergelijken?
Waarom durven we niet te vragen,
naar de bron van onze angst?
Naar de reden van verdriet?
Naar de oorzaak van onze pijn?…
Verjaren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
797 Verjaren doet eens even kijken
naar wat het leven je al bracht,
en daarvoor hoef je niet te wijken
al was er naast de vreugd ook smart.
Verjaren doet je dankbaar zingen
voor wat het leven heeft gebracht,
hoe mensen steeds weer je omringen
met heel veel liefde, dag en nacht.…
Snegren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
318 Bochten tussen bemoste keien
Slechte ontvangst in de wolken
op de bergen, ze wijken en sluiten
zich achter mij, mijn gedachten
houden ze gevangen op de weg
Geen vergezichten, niet stoppen
om te plassen, rustig doorrijden
Stilstaan is gevaarlijk, misschien
ga ik een pas over naar de zon
Toch nog een gedachte
uit de mist van mijn gevoelens…
De Bergtop...
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
795 Ik wil de top
bereiken
'k klim dus
nog een keer
alles moet nu wijken
want daarboven
Zie ik de schoonheid weer...
Uit de dalen moet
je klimmen
soms met wilskracht
soms zelfs meer
Als je wil,
bereik je het
probeer het maar een keer...…
Nachtregen
netgedicht
3.7 met 43 stemmen
15.968 straat kasseien
't zijn manestralen die wenen
om hun verloren schijn
baar niet voor diegenen
die toch verloren zijn
enkel de verscheurde wolken
die grijze hemels bevolken
treuren zo gelaten bedroefd
in plassen die deinen
totdat het niet meer hoeft
en rimpels verdwijnen
zelfs de kringen
die het lot bedwingen
maar steeds verder wijken…
Geraakt
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.129 In het heetst van mijn zinnen
brand ik er vurig op los
Zonder mezelf te verliezen
stijg ik naar de hemel
Wolken wijken uiteen
de bliksem raakt
mijn verhitte brein
innerlijke fonteinen bloeien op
De mist vervaagt
heldere blikken
vangen ieder detail
schrijven de kern
In kleurige regenbogen
ontvouwt de droom
en spreekt…
Geraakt
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
1.058 In het heetst van mijn zinnen
brand ik er vurig op los
Zonder mezelf te verliezen
stijg ik naar de hemel
Wolken wijken uiteen
de bliksem raakt
mijn verhitte brein
innerlijke fonteinen bloeien op
De mist vervaagt
heldere blikken
vangen ieder detail
schrijven de kern
In kleurige regenbogen
ontvouwt de droom
en spreekt…
Zo ver van hier
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
1.713 Je draagt een leven met je mee,
een teer bemind-zijn
dat niet wijken wil.
Je neuriet van verlangen,
van loslaten en van verder gaan,
maar laat ons zo in raadsels achter
dat we niet verder kunnen denken
dan waar de morgen weer
een nieuwe dag vermoeden laat
en wij zo zonder jou
toch verder leven,
al blijft de pijn.…
Niet meer gewoon
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
720 met het plannen van de ruimte
waarin wij leven met elkaar
spreiden zich verbanden
voelen wijken het gevaar
al lang niet meer gewend
aan delen van verleden
versnippert zich geheugen
dat de samenhangen smeedt
verholen groeit er zielenleed
tussen opgetrokken muren
in verre van een veilig thuis
levens kruisen maar we gluren
immer buiten…
Bestaansgrond
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
601 Mijn wereld begint te wijken
Zij komt los van mij
Ik kan haar niet bereiken
Ik kan er niet langer bij
Ik zie de afgrond gapen
Voor mij nu enkel duisternis
Nooit meer rustig slapen
Nu de wereld de mijne niet meer is
Enkel in mijzelf gekeerd
Zal ik de afgrond anders ontmoeten
Heb ik dan toch geleerd
De angst met open armen te…
Als de nacht breekt
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.407 zijn met kreten
van verschrikking en geuren van de dood
ik ben ermee omgeven sinds de nacht
granaten over mijn geliefden braakte
en ik bleef schreeuwen tegen laaiend rood
het lichaam dat ik sleep van stap naar stap
schijnt wel te zijn maar voelt niet meer
dan last van leeg gewicht
wanhopig loop ik door en zoek in mist
- die niet wil wijken…