5637 resultaten.
Na schooltijd
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.044 De wolken zeilen hoog voorbij, ik lig
languit. Gras kriebelt mijn gezicht.
Ik denk aan dingen die ik nog niet weet.
Hoe bloemen bloeien, hoe een vogel leeft
en waarom water van de zee beweegt.
Er komt een vlinder even zitten op een bloem.…
NAT UUR
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
825 de rafelranden
van de slingerende dijk
Je wilt
de wijk nemen
uit binnenshuis
en nauwelijks bewegen
Je kent de wegen
van en naar
de brokken
en klonten modder
Er is een rijk
aan vogels
die zwemmen of
in vlucht overvliegen
Met een kijker
kun je ze volgen
niet met
het blote oog
We houden het
niet droog
beloven
donkere wolken…
Het leven is goed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
416 De zon breekt zojuist door de wolken.
Onze kamerleden zijn nog met reces.
Het begint ineens stevig te waaien.
De ministers Kerry en Lavrov overleggen.
Een oude beuk geeft ruisend antwoord.
Ook Paus Franciscus erkent nu Palestina.
Twee merelmannetjes beginnen een dialoog.
Hier. Vanmiddag. Dichtbij huis.…
Herfstvogels
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
529 uit de kringloopwinkel
en een nonchalante kijk op het leven
staat in de tuin bij de rivier
om de liefde te overdenken
en hij ziet de herfstvogels
ze lijken niet lang na te denken
eten zich vliegensvlug vol
met zijn overheerlijke bessen
de rijpe vruchten van een dromer
daarna nemen ze kwetterend afscheid
ze groeten de overtrekkende wolken…
vandaag is een mooie dag (voor Nadia E)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 er is een waarheid
van de getallen
en een van de
menselijke maat
ze bestaan
al die onzichtbare
jaren maanden uren
van de waarheid
onze huid die
geen licht verdraagt
is van overal en
van alle tijden
de zon brandt traag
in dit polderland
geharnast schuilen we
achter donkere wolken
brenger van het leven
de menselijke maat
zegt…
Jongensspel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
889 De zon
beschijnt hun spel
drie jongens
aan het vissen
Ze zitten
lekker in hun vel
drie jongens
aan de waterkant
Geen vis
groot of klein
willen ze
op deze middag missen
Hun dromerige blikken
gericht op
dobber en lijn
hengelen in stilte
De zon
weeft
schaduw van wolken
in deze waterplas
Het is
een jongensspel
waarin vader…
depressie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 als ondergaand
van weer een dag
zon de avond kondigt
blaast wind de wolken
die mijn dag duisterden
het betere hopend
naar zwart avondgat
waar het weten zegt
alles moet passeren
alles moet voorbijgaan
wakkert mij tegelijkertijd
het vrezend weten
dat niet eeuwig
de nacht duren zal
uiteindelijk is het weten
niet het wensend denken…
dichterbij
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
487 Dichterbij
Luierend aan het strand
bedacht ik lieve flessenpost brieven
welke door de onstuimige zee
de golven zouden doorklieven
met woorden doordrenkt van verlangen
hoe wij destijds onbevangen
onze liefde voor elkaar beklonken
die opnieuw nog steeds lonken
Met deze gedachten vol genegenheid
genietend van de voorbijgaande wolken
in het…
ongehinderd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
509 vanmorgen ben ik de deur
uitgestapt, heb de lucht bekeken
ze was blauw
en langs de wolken streken
grauwe ganzen, grijs tegen licht
dichterbij
langs ruwe stammen
klom een bonte specht omhoog
zijn zwart met wit
verborg zijn rood voor mijn gezicht
ik keek hem op de rug –
en wist
tussen dat alles
het rood, wit blauw
van wederhoren,…
storm aan zee
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
567 hoog opvliegend zand
verontrusten
mensen op de dijk
wolken zweven snel voorbij
de wind zingt een droevig lied
“waarom geen respect”
versta ik in haar woorden
de middag kleurt
van blauw naar zwart
water klotst nu op het strand
maar het komt niet allemaal
van zee…
de wind start volop met huilen
haar weeën
ze kan ze niet meer…
Danken
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
516 Er is zoveel om voor te danken
maar vaak lijkt alles ons gewoon:
het licht, het water, wijnstok-ranken,
de wolken in hun prachtvertoon,
ze zijn toch stuk voor stuk een wonder
en zelden staan we daarbij stil;
we denken: o, daar kan ik zonder
en ’t is iets anders wat ik wil,
maar dan zijn wij het kind verloren
dat alles mooi vindt wat het…
De stille patio
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 je scheen
door een wolk
verdween rollend
en tollend toen
ik je zag om
aan het grijs
van de randen
het licht van je
terugkomst te hangen
vaak was er
de schijn voor
het echte
vuurwerk moest
je wat studie
hebben gepleegd
over het hoe en
waarom om alles
te weten over de zon
ook ik heb
gezocht tussen
schaduw en licht
naar je eigen…
Scheveningen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
552 Krachtig was de zee met
zeer mooie donkere
wolken.
Een frisse aangelegenheid,
maar goed voor de mens
om energie te krijgen.
De zee is zo verkeerd nog
niet en is vaak vol leven.
Foto Dick Voogd…
Uiterst ijle hoogte
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 je regenboogde
kleurde druppels
van horizon naar
hoog verdween in
het donker van de
bui waar wolken
nog net raakten
sissend viel
kou op de nog
warme grond
vernevelde tot mist
trok op in flarden
die scheurden door
de vlagende wind
later drogend
op zijn reis naar
uiterst ijle hoogte
tot in lengte van
dagen zullen alle
druppels…
Gaaf gemodelleerd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
382 jij was
het gezicht
in de wolken
gaaf gemodelleerd
door de wind van
volwassen tot kind
hij speelde
met jou kende
je ups en downs
wist welke
ruimte jij nodig
had om te groeien
zonder te
verdwalen in het
strakblauwe bloeien
ik proefde jou
toen het donkere
van de bui mij kuste
en je vriend
het nat van de regen
van mijn…
de naam
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
496 twee stenen leeuwen
- tandeloos en blind -
zien liggend toe hoe jij
de naam beitelt in steen
de klok slaat loden uren
wolken hullen zich in
leigrijze kleuren
de zon weet wat afscheid is
takken buigen diep
voor het ademen
van donkere aarde in
een droomloze tijd
de naam in marmer
laat zich niet benoemen
blinde wachters
snoeren…
Vrij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
460 niet meer alles
willen doen wat ze
van haar verwachten
ze zou zichzelf willen leren
tevreden te zijn
met alles wat er is
niet meer te verlangen
naar datgene wat ze mist
ze zou zich niets meer
aan willen trekken
van wat ‘men’ van haar vindt
haar eigen leven willen leiden
ook als het hen niet zint
ze zou willen vliegen
naar de wolken…
Wilde bloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
571 uitgedacht in rijen tulpen
Kijk, hoe zijn bloemen in het gelid staan
Hoe woest hij schoffelt tegen
wilde bloemen die overal ontluiken
Bloemen, veelkleurige weelderige
verlangend naar water
Het zijn wilde bloemen
Zomaar uit de aarde
Hoe bont, veelzijdig en uitzonderlijk
Wilde bloemen
We moeten ze water geven
Anders doen de wolken…
Snegren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
318 Bochten tussen bemoste keien
Slechte ontvangst in de wolken
op de bergen, ze wijken en sluiten
zich achter mij, mijn gedachten
houden ze gevangen op de weg
Geen vergezichten, niet stoppen
om te plassen, rustig doorrijden
Stilstaan is gevaarlijk, misschien
ga ik een pas over naar de zon
Toch nog een gedachte
uit de mist van mijn gevoelens…
Verval van blauwe eenzaamheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
138 Mist kruipt over de graven,
zwart water spiegelt de wolken,
zonlicht is al lang gedoofd.
De wind huist in de muren,
gestalten dwalen door de schemer,
wat stierf, keert nimmermeer.
Een traan van de hemel,
de eenzame luistert in stilte,
de kamers van de dood staan open.…
een adem voor de dood
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.389 er was een adem
voor de dood in
terugtrekkende golven
ogen werden groot
toen de tweede vloed
zijn aanblik bood
er was geen kans
alleen maar weg
verdronken laatste woorden
leven heeft gegeven
behalve het water, zij ging
moorden zonder woorden
nu kabbelt zee op schone kusten
liggen golven lui te rusten
maar chaotisch zijn de wolken…
onweer
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
608 Een wolken massa,
in alle maten en vormen.
Samenvloeiend onder één dak,
die het natte of het droge
zullen bepalen.
Ze gaan over van wit naar zwart,
van lieflijk, naar dreigend.
Ze trekken horizontale strepen,
dwars door... die zo mooie zon.…
Lelie, lavendel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.699 Te nauwe doorgang
onder te lage wolken,
waar vinden dromen de kans
gedachten te worden,
het ontwaken van een klokje,
een lelie, lavendel,
de Venus van Velazquez,
en hoe ze zich naar mij keert,
week die huid en
donker die vlok haar.
Waar vind ik doorgang?
Doorgang waarheen?
Naast mij ligt afgrond,
een deuk in de peluw.…
Gesloten seizoen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
852 Verloren kijkt bevroren water
naar buiten waar zachte wolken
luchtig ogenblikken stilte raken
dwarrelende vlokken dansen
langs tralies van ijzige pijn,
zij vinden verscholen verdriet,
achter een stalen deur waar
gesmolten water stroomt,
zoekt zij kabbelend haar weg
langs ontdooide dagen, roept
wanhopig om de sleutel welke…
liep op blote voeten
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.205 ik zag je
in een zacht ontmoeten
gras werd groener in het zoeken
je gaf me lenteweelde
in een wilde bloemenkleur
liep op blote voeten
de geur bleef hangen
tot het voorjaar gluurt
en toekomst warme uren duurt
er komen wolken voor de zon
ook jij draait je nu om
elkaar in tegenlicht bekijken
wie is er dom, wat was er stom
moeten we…
Andalucia
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.327 door de wolken trokken wij
op zoek naar wat wij misten
witte dorpen zagen wij
in een helder en klaar licht
de koelte van het groen
voelden wij in patio's
de vreugde van het water
hoorden wij in de fonteinen
in kathedralen roken wij
het geloof in heiligen
met luide stemmen proefden
wij het noodlot en het leven
en alles wat wij vonden…
onze handen elkaar verontrusten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
846 buiten zie ik de prunus
gevallen, verkreukt en gebleekt
door een zon die de lente vergeet
en schuilt achter wolken
het naderend groen
vraagt om de zomer
een warme wind maakt me in
donkergroen ruisen steeds lomer
daar aan de voet
van die boom wil ik rusten
samen met jou terwijl onze
handen elkaar verontrusten
maar ik ben een dromer…
Audio/TV
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
921 De stad is leeg, de mensen zijn verdwenen
ik laad de speler met het Frans chanson
de virtuele zon begint te schijnen
ik wou dat ik ook demarreren kon
de grijze wolken houden hier gevangen
die niet op tijd zijn spullen heeft gepakt
of anderszins zijn huis niet kan verlaten
omdat hij aan de buis zit vastgeplakt
een hele Tour om alles bij te…
Hymne aan Hildegard von Bingen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
918 A capella chanten op roosblauwe wolken.
‘Aum’ is Amen geworden.
Een laaiend vuur van ijle boventonen
kleeft tegen mijn schedeldak
en brandt een puur,
zwart gat vol leegte.
Vergeelde woorden in Latijn
absorberen het irritante gemier.
Heilige stilte staat als een huis
en bliksemschichten
verlichten de pijn.…
Hemel op aarde
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.194 Getroffen door magnetische kracht
is versmelting niet meer te ontkomen
broeit zinderend verlangend zeuren
Hij omarmt zijn liefste met tederheid
wiegt haar zacht strelend zijn wolken in
waar zij samen de hemelboog buigen
Met miljarden sterren als getuigen
vormt daar hun eenheid het begin
van hemel - en aardse eeuwigheid…