Verval van blauwe eenzaamheid

Goud rot weg tot brons,
koude herfstwind geselt de takken,
een zwart gezwel in de tijd.

Mist kruipt over de graven,
zwart water spiegelt de wolken,
zonlicht is al lang gedoofd.

De wind huist in de muren,
gestalten dwalen door de schemer,
wat stierf, keert nimmermeer.

Een traan van de hemel,
de eenzame luistert in stilte,
de kamers van de dood staan open.

overlijden herfst eenzaamheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 52