3968 resultaten.
Lentefeest
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
903 En in de tuinen, langs de weg,
als hingen om te vieren,
tere bloemenslingers te sieren
met lichtgetinte linten.
Op de eerder grijze verre velden,
verrijzen geurend regenbogen,
laven ogen, hart, het brein,
wat zouden wij zonder bloesems,
lente, groeikracht zijn?…
Reaktie
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.223 En praktisch nooit hoor je wat,
ja, soms onverwachts,
als je op vakantie bent en
net met een bergwandeling bezig bent,
dan moet er opeens gemasseerd,
een tuin gedaan, versteld worden.
Of als je in een foyer van een theater zit.
Nu niet, nu kan ik niet.
Jouw antwoord,
jouw woorden wil ik weten,
juist op een bergtop,
of in een foyer.…
In liefdevolle herinnering
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
777 Die klompen waren voor de tuin
aan d’ overkant van de straat
die ik alleen mocht oversteken
als ik zijn hand vasthield.
Net zo, met mijn hand in de zijne,
stak hij me elke ochtend over,
dan mocht ik verder, helemaal alleen,
naar school toe gaan.…
Een Brit, flegmatisch in ene tuin gezeten
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.061 Een Brit, flegmatisch in een tuin gezeten,
Met een Chinees, die toen zijn gastheer was,
Schonk andermaal de whisky in zijn glas.
Zij hadden in gesprek een uur gesleten.
Nu zwegen zij, beschouwden op het gras
Een bokje met een jongen, als bezeten
Zo sprong het dwaze diertje, fijn van ras
En dat zij rijk gekruid straks zouden eten.…
November
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
3.750 Ze beginnen anders te spreken
in een hoek van de tuin,
bij de vochtige muur,
een kopje met een barst
vergeten op de keukenplank.
-----------------------------------
uit: 'Krekels in de keuken', 2008.…
gekwetst
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
585 Ik kan niet trots zijn,
Ik streed tegen jou vreemde escapades
en liet mij om de tuin leiden.
Ik zal de toekomst zelf invullen,
want jij pakte al je spullen.
Op onze huwelijksreis liet je mij alleen
opgekropte blaren zal ik zelf wel doorprikken.
Alle vlinders verlieten mij,
alleen boosheid lieten ze achter.…
Met gods zegen
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
500 wij hebben
het land verdeeld
een tuin geschapen
waar ieder zijn deel van
de schepping kan maken
met groene vingers
zwarte aarde strelen
knoppen en verwarde
bloemen nog even stelen
in hun openen naar de zon
ik wilde stuifzand
duinen en veel wind
dacht mij een kind
met grote zwarte hond
en zee als vagebond
alleen het helm
is blijven…
Mussen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
663 Het hele huis nog dagenlang ontsteld,
De bange katten nauwelijks te sussen;
Door vuige taal de schenen zwaar ontveld
Mijn tuin echter werd veiliger voor mussen
De katten zitten binnen, ongesteld
Op hun, na storm, tot rust gekeerde kussen.…
Mijn goede vriend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
574 Hij is onbereikbaar, dag en nacht
een droom die me niet loslaat
We weten alles van hem
In zijn tuin vinden we iets
tastbaars, een ladder, ze daagt ons uit
Ik klim naar het badkamerraam
Binnen betasten we de kopjes
waaruit hij thee drinkt
maar niet met mij
We nemen foto's van ondergoed
passen hemden en houden er een aan
Het is niet…
Rozen en zweet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 Onder de tafel loopt niemand
met reuzenschoenen in de weg
mijn wereld kan er bestaan –
tot aan het avondeten
de huizen, wegen en bouwprojecten
met al de gedachten van de mensen
die ik lezen en beantwoorden kan –
met nieuwe plannen
's Zomers staan er tafels in de tuin
met klemmen op de lange lakens
die wiegen in het licht van de wind –…
Openbaar kunstbezit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 zondagskinderen, en
olie en zand varen gestaag
door het dichte net
van krioelende mensen
Bij de nieuwe brug knijpt een schip
twee dekken scholieren uit:
een lang lint oranje petjes
golft boven de brugleuning
naar de overkant en schildert daar
een lijn door de straten
deinend vanaf de dikke staart
die staat te dringen
onderaan de trappen in de tuin…
Lavendelmaan
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
547 In een heldere werkelijkheid
aangeraakt door het aardse bestaan
hebben we van zachte liefde genoten
onder het licht van de lavendelmaan
het was een geurig samen zijn
een nacht met wijn overgoten
een vrolijk dansen in de tuin
lachen van genieten onverdroten
om onze vrolijkheid
en uitgelaten kreten
liefde hebben we gedronken
elkaar schoonheid…
Bloem
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
504 Een tuin vormt zich veel sneller in de tropen
vier keer zo snel als hier in West Europa
de tamarinde en de bougainville
de witte bloemen van magnolia
en heliconia aan bamboehagen
Een bruid laat zich in wit fotograferen
in feestjapon temidden van boeketten
een tuindecor van manden vol jasmijn
Dwars over wenkbrauw neus en aangezicht
ontsiert…
EFTELINGS WELKOM
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
636 Voorbij de spitse daken
die de grote poort zijn
tot het schone Sprookjesrijk
staan onder een kleine koepel
het olijke meisje Roodkapje
en prinses Doornroosje
geven al wie hier komt
glimlachend de wenk
om het aanzien van de tuin
der mateloze tovermacht
in zich te bewaren
vol blije herinnering
de beide jongedames
worden liefdevol…
devies
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
718 dat je wakker schrikt
de zin probeert af te maken
die je als laatste droomde
dat je altijd dacht dat het volstond
je tuin te verzorgen
te genieten van je vrouw
blij te zijn met je kind
er te zijn als het nodig was
te helpen waar je kon
dat er onheilspellende geluiden klinken
aan de andere kant van het tuinhek
dat je kind in de politiek zit…
De Ljouwertszoon
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
478 In het kader van onze
oudejaarsconference
hebben wij als duo
bram pijl en vlam stoker
ons voorgenomen
vlak voor 't verstrijken
van dit - ook voor ons -
zeer onstuimig jaar
een drone met
soepterrine
neer te laten
in de tuinen
van Camminghaburen
en de stoffige
wandelgangen
van Sickemastaete
met onze hartelijke
groet aan…
Toosten op ons geluk
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
575 Pas nu
ik uit het raam kijk
en geen gracht zie
met zwanen, peddelaars
en mensen op het terras
voel ik dat het echt is
en ik niet logeer
in dit huis met een trap
en een vreemde wc
Zoë denkt aan vriendinnen
op de andere school
na de vakantie
Coco zet geurvlaggen om de tuin
Roesje mag nog niet naar buiten
en wij zien onszelf terug…
In elkaar
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
123 Schrijven over mijn tuin
toch lieflijk ‘t uitzicht
ondanks het gele gras
‘t bos mooi en koel
ondanks het lage water in de plas
er eten in mijn koelkast was?
Er een wij is, altijd
wie ‘t ook zij!…
Dorpsgenoot
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
128 Natte regendroppels
voor zijn zomerse tuin.
Geen duit op zak,
geen cent te makken.
Maar rijk van ziel,
fantasierijk in gedachten.
Eenzame dorpsgenoot,
tegen wil en dank.
Daar lag hij te slapen
op een kille, houten bank.…
BACH WORTELT IN BOGERD, EEN BOOM VAN EEN ORGELCONCERT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566
Het Bachzaadje is geplant, het is ontkiemt
heeft van de hemel water gekregen
en zon, zin, zen en Goddelijke zegen
Het sprietje werd een struikje, struik
werd een boompje, boom, een grote boom
met grote takken, reusachtige takken
En de bladeren, groot en klein
geven in elk voorjaar
een andere kleur groen
Ze liederen, fladderen, flodderen…
Ode aan een bungalow in het land van Lek en IJssel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
463 In het land van Lek en IJssel
ligt een bungalow zich te verlekkeren
aan een groenrand met ‘n groot vergezicht
licht en lucht hebben vrij spel
spelen zowel buiten als binnen
en als de zon z’n intrede doet
straalt de rijkdom er vanaf
niet in geldelijke zin
maar in overweldigende zin
zelfs als het regent, giet, stormt, ijzelt
of sneeuw de…
bij de vijver in de tuin van mijn broer in noord holland
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
764 mijn lievelingskleur
in het blauw van de hemel
en de ijsvogel…
Door blauwe gaatjes valt uit beukenbogen
poëzie
3.6 met 12 stemmen
1.651 Stille magie sprenkelend op 't verleden,
Komt, uit onzichtbare oorsprong aangegleden,
Vreemd licht mijn schemering in vlammen zetten.
De psyche van mijn ziel met jong geflonker
Waagt zich, weifelend blij, uit 't oude donker,
En vangt symmetrisch 't licht in vier coupletten.…
er vallen gaten in de horizon
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
992 in rood door de reflectie
van een prille morgenstond
je voeten konden mij in
afdruk zo intens bekoren
ik zie de dubbele sporen
nu vervagen in de wind
je speelde als een kind
boven de branding uit
kon ik je lach nog horen
meeuwen droegen je geluid
we hadden aan het zand
genoeg, maar voelden hoe
de zee ons lopen leidde
een schemering…
Minnelied
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
911 Nee, niet tevergeefs:
haar schouders in een nauw contact
met wat omringt, haar haar een vlies
zoals de schemering een vlies is,
zoals staar.
Duizelend, zoals dat ook gebeurt
wanneer ik dronken ben, of staande
op hoge gebouwen de stad bezie
die zich tot een woestijn ontwikkelt,
zwelg ik in vergezichten.…
mijn lief
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
2.026 ik vroeg aan de maan en aan de sterren
ik vroeg aan de zonneschijn
waarom lieten jullie haar gaan
die liefde die opnieuw begon
ik vroeg aan de schemer gaven jullie wel glans
ik vroeg mijn lief slechts liefde
wilde geven je dat gevoel
mijn zachte adem streelt je gelaat
net als de jaren van daar en toen
weg geslopen het stil zijn
nog zie…
Kortlevend plankton van de Brahmanzee
poëzie
3.7 met 34 stemmen
4.702 Door golventop laat ik omhoog me tillen,
En 'k zie de verte parelmoerig trillen,
En 'k voel me toekomst, ben, wat eens zal zijn;
En laat de glazige afgrond neer me glijden,
Dan zie 'k schemeren langverzonken tijden,
En 't diepst verleden voel 'k bestendig mijn.
---------------------------------------------------
dit sonnet is het 7e…
Dapper
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
1.419 In vreemde bossen groen en schemerig
Valt stilte als de zon verdwijnt
Het gevecht is nog in volle gang
Dan sluit de dag het bosgeluid
En grijpt de duisternis haar kans
Tot niets meer is of schijnt
Dan wordt hij bang
Hij is verdwaald en helemaal alleen
Ontspringt hij nog de dans?…
Stoffelijk Overschot
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.773 zweep ontwend
Wringt in zijn broekzak
De voering door ringen gescheurd
Een duifgrijze mist zwelt
Omzwachteld me in wijde slierten
Schuift over prikkeldraad
Ik blijf, sidderend, wenend
In de aardkorst geschroefd
De beul toont zijn striemen
Bewijzen van een oud gevecht
Ik zie het litteken, gekarteld wit
Ik wil weg, duiken in de schemering…
Winterse zondag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Op 'n flanellen zondagochtend
begluurt zachtbesneeuwde kaalheid
enkele benevelde passanten en
probeert hen tevergeefs in zijn
schemer onder te dompelen
Tegen de middag keert
de strijd tegen zon en warmte en
met mondjesmaat likt zijn
verduisterd licht aan hun
immer warme wanten
Smeltend voor hun passie
drapeert de uitgezongen zon
hen…