Alle inzendingen over individu

Ik liep tegen je aan Het klikte meteen, neem dat van me aan. Toeval, helemaal niks gepland Echte vriendschap en niet van één kant. Gevoelens, emoties, dit kon geen toeval zijn Uitwisselen van lol, geluk en diepe pijn. We veranderden zienderogen, waren rijk Jij en ik hebben nu een andere kijk. Een magische, magnetische band Figuurlijk, hand…

Een vier ! Op een of andere manier krijg ik een hekel aan dat getal Vind je het echt zo slecht spuug dan eens een keer je gal Vertel en leg 't uit aan mij want tegenover 'n 4 staat 'n 10 bij mijn rijmelarij Snappen doe ik 't niet waarom geen aanvullend commentaar, weird, dus érg raar Gewoon een vier ... zonder kritiek…

Jij blijft maar vieren geven, vindt jij dat echt zo leuk? Helpt het tegen een frustratie? En lig je in een deuk? Weet je, ik zal je wat vertellen: Het doet echt geen afbreuk aan welk gedicht dan ook... Ik ga lekker door met schrijven Jij mag dan vieren aanwrijven, een ander leest ze ook...…

Ik denk te weten wat jij denkt maar ik weet het niet echt zeker Ik denk te weten dat ik jou ken Ook dat weet ik niet zeker Ik denk te weten wat jij voelt en ook te weten wat je bedoelt... Maar toch... Ik weet niets zeker…

vertel me wie ik ben en ik zal jou beschrijven eenzaamheid verdrijven mond en oren zijn vertel me wie ik was en ik zal mij vertonen vuile was verschonen hand en voeten zijn vertel me wat ik word en ik zal jou geloven met hart en ziel beloven altijd hier te zijn…

Doorzoek je hart en zie, zie wat ik niet zie... Je mag het houden voor jezelf dat, wat ik toch niet zie... Je bent eigenlijk twee personen één aan de buitenkant en één van binnen... Maar ik wil niet gaan verzinnen wat jij ziet en ik niet zie... Het is een stukje privebezit Het enige wat van jou is Wat ik niet zie, en jij wel ziet, is…

ik mag chaotisch denderen zoeken als water vallen te vlug zijn of doodmoe en dwaas tegen alles in klimmen ineens blijken de dagelijkse drama's druppeltjes zoute warmte een mooie ven vol lichte ironie altijd vind ik weer een plek een moment water spiegelglad heb ik weer oog voor het eeuwige in mezelf en spring opnieuw…

ik wil mijn vleugels voor je spreiden ik wil jou brengen naar de zon die zou dan jouw tranen drogen jou laten lachen ..... als het kon ik wil je pijn zo graag verzachten een schuilplaats zoeken onder de zon ik wil je troosten in donkere nachten en 't verleden vergeten ..... als het kon…

ik dacht, verdomd ik dacht dat deze werkelijke pijn me iets zou leren over wie ik eigenlijk echt ben en hoe de wereld om mij heen voor even onbelangrijk zou zijn dat in die eenzaamheid vertrouwen groeien kon ik in mijn eigen ogen iets onbedaarlijks rustigs terug zou kunnen zien los van oorzaak van gevolg kon voelen wat het was dat…

de dood komt dichterbij ik heb hem steeds gemist net alsof ik wist waar hij langs zou komen maar er komt een dag dat ik hem tegenkom misschien is ‘t daarom dat mijn woorden stromen ik schrijf je mijn gedachten de wereld van mijn geest waarin je, als je ’t leest, ook die van jou herkent zodat je alles weet wat ik je wil vertellen…

Misleidend Vergevend,verlangend,vervloekend. Violen gonzen van binnen en doorbreken mijn stilte ik zwijg en denk. Wolken drijven voorbij de wind geeft ze een richting ik kijk, vragend, zoekend, fantaserend, peinzend, over deze dag. De dag is voorbij en ik begeef mij, in het niemandsland van de schemering. Ik staar, naar buiten.…

Te quiero mucho te quiero mucho mas te quiero hija mia te quiero mucho mas que mi propia vida... Ik hou veel van je Ik hou veel meer van je Ik hou van je mijn dochter Ik hou veel meer van je dan van mijn eigen leven Te quiero doctor Margarita Estoy tan orgulloso de ti No, porque eres una doctora No, solamente, porque eres una hija…

De sterren fonkelen in het heelal en ik vraag me af, wat het me zeggen zal. De haan kraait in de morgenzon en het leven zei mij meer dan wat ik bedenken kon. Ik ben helemaal alleen en van mijzelf. En mijn stem weerkaatst in een rotsachtig gewelf. Een golf slaat met zijn kop op een rots. Wees trots, wees trots, wees trots. Alle zielen…

schoenendozen vol herinneringen lieve woorden in vergeeld karton foto’s van jonge hartsvriendinnen lachend in de Scheveningse zon poëziealbums vol geplakte plaatjes hanenpoten op gekleurd papier namen van lang vergeten vriendjes elke woensdagmiddag was plezier schoolagenda’s vol met popidolen dezelfde als op posters aan haar muur koffers…

Mam, Mag ik even met je praten? Ik wil je zeggen dat ik van je hou Mam, Je bent een kanjer voor mij Zorgfactor in mijn leven Mam, Je hebt me het leven gegeven Liefde laten voelen Soms op een vreemde manier Mam, Dat was jouw manier van liefde Jijzelf wist geen andere weg Mam, Mag ik even met je praten? Ik ben trots op je Wie je nu…

Het leven gaat door Wat je ook doet, wat je ook laat Wat je denkt of denkt te denken Waar je tegen bent, waar je voor staat Je liefde en genegenheid Warmte, vertrouwen en interesse Alles groeiend met de dagen Groeiend met de zuiverste finesse Je onzekerheid en al je angsten Zenuwachtig en koortsachtig blijf je vechten Een beter bestaan…

Ik bedwaal de gangen van mijn gedachten op zoek naar degene die ik werkelijk ben maar verloor tijdens een reis door het leven In beslagen wanden van getemperde krachten kerf ik namen die ik als mijn koestering erken voordat ik van de mijmering wordt verdreven Tastend in de weke delen van duisternis die met vochtige vingers de lucht omsluiten…

je hebt soms van die dagen dan gaat er van alles mis je voelt je zo ontzettend klein en weet zelf niet wat er is het liefste wat je dan zou willen is weg weg van iedereen verstoppen voor de buitenwereld en even niemand om je heen…

Mijn voetstappen knerpen op het pad van kiezelstenen Ik hoor het niet, want ik ben bedroefd en ik loop hier te verregenen... Maar dat deert mij niet zo zeer, want niemand die mij ziet Ik loop hier- namelijk alleen, want, als het- regent dat het giet Gaan hier geen mensen heen... Ik zie zovele graven, daartussen ligt mijn pa…

Eenzaam in een overvolle trein De doolhof met ontelbare gangen de lachwekkende parodie op rijm heet verlangen naar verlangen Zelfs in dit licht zien ze je niet zo ontastbaar onzichtbaar ruis je als de wind door het riet voor mij heel echt... zonneklaar Jij maakt geen hoofden dol alleen dat van mij mijn hart klinkt niet zo hol met jou…

Ach, wat zal ik mij vermoeien, dat gepieker lost niets op Wat kan mij het eigenlijk schelen; 'k heb niks te maken met die kattekop... Ze roddelt over iedereen Niemand blijft gespaard En ik maar piekeren over het waarom... Dat is zij toch niet waard...…

Ik heb zo'n gek gevoel alsof je me ontwijkt want als ik in de kamer ben Ben jij het die, niet naar me kijkt Wat heb je te verbergen, iets wat ik niet weten mag? Want waarom zou je mij moeten ontwijken? Vertel het mij, doe je beklag... Je kunt mij alles toch vertellen Want 'k kijk dwars door je heen Ook al houdt je nu je mond dicht…

Ze zit achter de geraniums Al met een grimmig gezicht En kind'ren zijn wat bang voor haar, maar ik denk, dat ze zich hebben vergist... Ze noemen haar heks en pesten haar, door belletje te trekken dan loopt ze met haar stok gebogen rug en veel te lange rok Naar de voordeur toe En zwaait dan boos met haar wandelstok... De…

Wij hebben elkaar al heel wat toevertrouwt Om toch verder in vriendschap te leven. Doch maken we ons geen illusies Dat brengt enkel desillusies met zich mee. Ook verwachten we geen wonder, Laat ons elk apart zijn, en toch bijzonder.…

Altijd pijn, zo sprak de dame, die ik tegenkwam op straat Altijd pijn en moet je weten dat ik er weinig over praat... Want als men aan mij gaat vragen Hoe het eigenlijk met mij gaat Zeg ik meestal Oh, het gaat wel en ook wel dat het overgaat... Als je gaat zeuren en gaat klagen Lopen ze je gauw voorbij En je kennissen verlies je of ze…

Elke ochtend gaat ze de oceaan op. Het wasgoed gaat stinken potten en pannen koeken aan, haar huwelijkskleed rafelt en vervuilt onder zijn boze blikken. Wat doet het er toe, zij kijkt toe hoe de walvissen trekken en ziet dat het naaimachines zijn, reusachtige die het sinds eeuwen stukkie kleed stikken. --------------------------…

ik loop door verlaten straten in het donker van de nacht en roep jouw naam in alle talen maar misschien nog iets te zacht wil of kun je mij niet horen al uren dwaal ik eenzaam rond ik wil je zien ik wil je spreken en die lach zien op jouw mond…

Hij loopt elke dag zijn rondje achter de rollator weliswaar grote man, en wat gebogen Een grote pet op zijn weinige haar Hij is al dik negentig jaren Zijn voeten wilden eerst niet meer Maar je ziet dat hij een wil heeft Want ik zie hem iedere keer Maar al een maand is het geleden dat ik hem voor de laatste keer zag Zijn stappen mis ik…

In het centrum van mijn ik leef ik hier en heb nog schik In het centrum van mijn zijn weg van zorgen blijf ik rein In het centrum van mijn leven ben ik mezelf zonder te zweven Hier is het vrede slaap ik zacht In dit centrum schuilt mijn kracht…

gevangen in het patroon van jouw opvoeding is het voor jou dan ook normaal om steeds voor iedereen klaar te staan maar dan onverwacht... een signaal jarenlang borduur je verder nog steeds gevangen in datzelfde patroon het is niet langer vol te houden er moet iets gaan veranderen maar hoe... men zegt gewoon eindelijk zie je zelf in dat…