4186 resultaten.
Schijnt schaduw
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
531 geschilderd
op een groot doek
een wat
verstild tafereeltje
ergens in een hoek
heb de tijd
in kleuren stil gezet
vogels vliegen in gebed
het klein prieeltje
ademt rust drukte
wordt lommerrijk gesust
een integer zonnetje
schijnt schaduw
langs het lenteblad
ik zit aan
tafel met mijn
stoeltje op het pad
in klein bezig zijn
wordt lente…
dansen in de regen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 laat de regen
verfrissend neerdalen
laat de wind maar toenemen
ik kan er wel tegen
ik draag de zon
ze verwarmt mijn hart
laat de kou maar komen
zoals onze lente begon
zal het in zomer overgaan
en elke winter doorstaan
geen mens komt tussenbeide
onze natuurlijke kracht
ik dans in de plassen
blijf staan in orkaan
als alles is volbracht…
Bloot had gegeven
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
410 de winter
werd groener
dan de lente
zich ooit in
een zomerse bui
bloot had gegeven
wit rijpte vorst
zijn herfstige
oogstkleuren
aan de al enige
tijd kalende takken
bij bevroren vlakten
onder een zon
die op een
krakende ijsvloer
zijn scheve schaats
aan het uitproberen
was tot in het wak
waar de wind
rimpelend vertelde
dat zon…
de woorden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
493 alleen wij kennen die vergulden momenten
waarin de waarheid spreekt in alle eenvoud
het lijkt op een uitzondering,
tijdens een eeuwige lente
waarin liefde haar verbindend licht ontvouwt
en jij spreekt de woorden, die nimmer vergaan
die door de hemel blijken te worden verzegeld
maar wel, precies op tijd, op aardse wijze geregeld
zo mag er voor…
zoveel vogels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
422 noch zag hij de vlucht van engelen
voortgestuwd door stormen
ooit dwaalde hij af van het broze
het zuivere blauw van de stilte
lang keek hij weg van het ene oog
dat verdrietig de wereld inkeek
nu is het tijd voor zijn pennenproef
hij scherpt de punt van de ganzenveer
niet eerder zag hij zoveel vogels
als in zijn laatste lente…
Dankbaarheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
260 toch is dit niet het einde van het verhaal
want straks komt lente weer opnieuw
met bloesems die de takken sieren.
Waarom toch kunnen we
niet elk seizoen gaan vieren
want steeds er is een reden
voor veel dankbaarheid,
al zien we ook niet elke dag
de blauwe luchten
en houden we het liever
bij wat diepe zuchten.…
Treurnis en hoop.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
210 Straks komt de lente wel weer aan,
dan dragen bomen nieuwe kleren.…
Getijdenlied
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
1.669 Het werd een kille lente.
De schoorsteen rookte door.
Doordat ze met 'm trouwde,
had zij het nimmer arm.
de zomer was een koude,
maar binnen bleef het warm.
De herfst was aangebroken,
de schoorsteen van de baan,
doordat-ie van het roken
de pijp uit was gegaan.…
knagende herinnering
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.472 de winter wordt lang
killig nat grijs
met zo nu en dan
misschien onschuldig wit
de lente was
pas nog
broeiend heet
en om te steunen
de tijd daartussen
behoorde ’t frisse groen
en ‘t kiemende verlangen
van beloofde bloei
nu verbleekt reeds weerspiegeling
in plassen herinnering
rimpelen vervagende beelden
pijnvolle…
Zonnestraal
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
756 bijna dichtgevroren
Een krakend oppervlak
Rijp op een tak
Een veer verloren
Het bos is stil
De hemel kil
Een ree kijkt schuchter om
Een kraai krast opgetogen
Vanuit een boom die krom gebogen
In de verte tuurt
Vanuit de hemel stuur
Ik zonnestralen
Die koude op de aarde
Doet vertalen
In knoppen aan de bomen
Die zij baarden
De lente…
Zonnestraal
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
769 En bijna dichtgevroren
Een krakend oppervlak
Rijp op een tak
Een veer verloren
Het bos is stil
De hemel kil
Een ree kijkt schuchter om
Een kraai krast opgetogen
Vanuit een boom die krom gebogen
In de verte tuurt
Vanuit de hemel stuur
Ik zonnestralen
Die koude op de aarde doet vertalen
In knoppen aan de bomen
Die zij baarden
De lente…
Geboorte
hartenkreet
1.9 met 14 stemmen
6.267 Als het begin van de lente,
met inspanningen zo enorm.
Momenten van doodse stilte,
bevingen van onmetelijke kracht.
Het voelen van de kilte,
met gevoelens van onmacht.
Natrillingen die nog even duren,
herstel na het verval.
Durende vele uren,
maar wetend dat 't het redden zal.…
Vermoeden
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
994 Terwijl de lente het terrein verovert
om haar lichtzinnige bestaan ten toon te spreiden
rijst een vermoeden van vergankelijkheid
hoe veelbelovend mijn perzikboom ook bloeit
(Soupçon
Tandis-que le printemps gagne le territoire
pour afficher son existance léger
s'éleve un soupçon de fragilité
de mon pêcher en fleurs si prometteur pour…
De altviolen zijn gestemd.
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
909 De altviolen zijn gestemd
en ook het kwaad vermoeden,
de lawine van de nieuwsberichten,
de geuren en kleuren van de lente
onder het witte van de sneeuw die
genadeloos alles toedekt.…
elke dag wat klein geluk
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.904 sterrenvuur valt op het water
windscheef als regen
in stilte van de nacht
plots het zingen van een accordeon
haar adem onder jouw huid
met schoenen in je hand
geen vragen meer
en ook geen einde
stroomopwaarts dansen
kersenbloesems
’t wordt lente in de twijgen
tussen het donker van nacht
en het blauw van de morgen
vindt zich geluk…
natuurlijk
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
610 de herfst schittert,
kleurenpracht schilderachtig,
valt rottend op de aarde
terug naar waar eens was
de winter slaapt
berenbuik vol van zalm
neen, dan de lente
bomen en struiken dansen
in groene jurkjes, fladderend
in schier ontelbare nuances,
veelbelovend en afvragend,
wat voor jaar zal het worden
de zomer zoemt
lange bruine benen…
kom maar mijn bloem
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
707 het leven is koud
te oud om nog
lente te bloeien
adem tekort
krachten verloren
bloed lijkt bevroren
het wintert te lang
in donkere luchten
tijd lijkt te vluchten
kiemen zijn op
het groen is te klein
om te groeien
ik koester nog kleur
uit voorbijzijnde zomers
proef steeds hun geur
kom maar mijn bloem
die zon weer laat schijnen…
je wiegt in wind
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
842 je was een knop
die lente nodig had
de winter al ontloken
de groene bladeren
nog niet gebroken
wachtend op de zon
ik zie je opengaan
voor het eerst spontaan
jezelf gevend in wat al die
tijd verborgen is gebleven
het wordt hoogzomer in
de geur van eigen leven
je wiegt in wind
van warme woorden
schrikt van het gevoel dat
je ook anderen…
het licht speelde in blond
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.239 speelde in blond
neigde naar champagne
de pas gevallen kleur
van een herfstige kastanje
je huid nog blank maar
donkerde met zonnebank
tot zomers buitenleven
even sluiten van je ogen
het fletse was gevlogen
klaar voor ieder feest
je optimaal verschijnen
deed de winter snel verdwijnen
de nachten waren lang maar
toen jij kwam bruiste de lente…
je winterde in kleuren dood
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
1.063 ik vond je in de goot
een plant nog zonder blad
je winterde in kleuren dood
het laatste wat je had
ik nam je mee en
schoonde je verleden
je begon je weer te kleden
in dat wat je vergeten was
het prille groen ontlook
uit ongeboren knoppen
lente was niet meer te stoppen
tussen takjes schemert rood
je bloeit in zomers welbehagen
ik spreek…
Weerkaatsende lenteglimlach
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
620 De zon scheen zo aanlokkelijk
dat ik na mijn bezoek
aan de bieb
even op mijn tuinstoel neerzeeg
het was een regelrechte uitnodiging
van moedertje natuur
die lente zong in mijn fluistering
was het aantrekkingskracht
dat ik mijn broekspijpen oprolde
en mijn witte benen
de kans gaf al een klein beetje te bruinen
wie zal het zeggen
in jouw…
Het oog van Pasen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
620 Toch raakt de zon mijn huid
zo anders nu je handen me
zalven, me raken
tot aan de bodem
van het geluk
je lach bloeit in het oog
van Pasen en al het nieuwe groen
is de pleister die de herinnering bedekt
aan de lente die slechts boze dromen baarde
en onze harten uit elkander dreef
maar het anker haakte aan het besef
dat liefde onvoorwaardelijk…
Diep geworteld
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
480 Alleen de diep gewortelde
boom laat staan zien we
uit naar de lente
als bloesems openspringen,
Bij snarenspel vol melancholie
in een lusthof van kostelijke
vruchten,
Een nieuwe kans, een nieuw begin.…
Dan toch
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
449 in waanzinnige vibraties
van fantasie en illusies
het laatste koppige wintervuur
uiteindelijk toch gebroken
ijzig wit neigt
naar kleurig golvend licht
stilte wordt gebroken
in luidruchtig vogelgekwetter
het immer groene gras
krokuskleurig opgefleurd
aarzelend hul ik mij
in geuren noordenwind
mijn hoop volhardend aardend
bloeit lente…
Oorzaak en gevolg
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
609 deze lente kaart met herinneringen
die de dood rijpt aan vluchtige
momenten spijt – witte kopjes
steken al boven de zwarte klei
bebaard en afgebakend
tussen zachte wallen vlees
met vroege stoppels waarvan het zwart
veranderd is in een loodgrijs warm vest
klampt emotie zich vast
aan het duister en ejaculeert
zijn angst met pijnlijke scheuten…
Mocht ik ooit
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
516 mocht ik ooit voorgoed verdwijnen
zoals het licht overgaat in de nacht
wanneer ik niet meer lente zal schrijven
de vorstenwinter mij verwacht
lieve lief beloof me niet te treuren
als mijn klanken eens zullen doven
zoek en vind mij rond de kleuren
in de stille bloemenhoven
daar, waar zon en schaduw
elkaar tegen komen
sta op en ga…
eeuwige rijen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 verbeelden verspilling
van ontluikende levens
stenen in strakke rijen
het verloren perspectief
vermalen en uitgevaagd
stenen in strakke rijen
verre gebroken moeders
zonen in vreemde grond
stenen in strakke rijen
kort beheerst verdriet in
honderdtwintig seconden
luister naar de vogels
tijdens de twee minuten
stilte in de prille lente…
- NOSTALGISCHE VINTAGE -
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
742 Het braambessenstruik met zijn doren,
gevaarlijk en prikkend en toch zo wonderzoet
ontluikte perfect in de lente,
om wilde bitternis
in zijn zoetheid te aanschouwen.
Bijzonder de maand
van het rijpen van de bessen
een schouwspel met uitzicht op kleur
in het wilde braambessenbos,
verheerlijkt in onberoerde zichtbaarheid.…
waarin rozenbottels geuren
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
639 is het spreken
een daad van geluk wanneer
het licht lente schrijft, vloeiend
in het uur van
een helderwitte dag
en jij, in al jouw naaktheid,
het hoge gras volgt naar volmaakte
zeebloesems
tot diep in de hoeken
van het omgebogen getij
dat bevrucht en reeds ontelbare malen
stoeit met het hart
zoals de zon met het nieuwe hooi
voluit…
Foto van vroeger
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.344 Je raapte het leven
als dwarrelende bloesems
van bomen in de lente,
gevangen door de zachte bries
van Astarte.
Je had er een in je haar gestoken,
als symbool van vruchtbaarheid
en eeuwige vreugde.…