5397 resultaten.
Wat er is.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
470 plataanbladeren
wuiven een nieuwe dag
met speelse groet
eenvoud van leven
met een zondagochtendei
op een bruine boterham
in mijn ochtendjas
kijk ik naar buiten
en zie dat het goed is…
Dichtersdroom
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
626 Een wit vel papier
nog onbeschreven
ligt voor mij in een droom
ik pak mijn pen
begin te schrijven
zonder te beseffen wat.
Ik schrijf met blinde ogen
al dromend over verre reizen
en velden vol van kleur
hemelsblauwe luchten
geluk dat zich vinden laat.
Als ik ontwaak zie ik nog
dat vel papier daar liggen
beschreven met mijn handschrift…
Verteer de tijd
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
528 Verlamd door denken aan het leven,
kan ik de harde kern van dat gewicht
niet breken, een weg te vinden in stralen
van de zon, de maan schiet vol, het gevoel
lijkt hol, verwijdert zich uit de blikken
trommels van tegenstrijdigheid, de tong is
eenzaam als bagage in mijn droge mond.
Toch leef ik dicht bij het geheim, elke zet
die ik maak…
DAAGSE VERWONDERING
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
494 Een wijsgeer van het oude Griekenland
zit te peinzen, verscholen tussen struiken.
Nieuwe gedachten en beelden ontluiken
bij lentegeuren, bloeiende bosrand.
Vechtende vragen houden moeilijk stand,
willen haast het denkersbrein verstuiken...
Vrolijk gejoel: met luchtsprongen, grasduiken
snelt een hummel door het bloemenweiland.
Snuivend, woelend…
Blanco blad
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
591 Ik schrijf de stilte op mijn huid
en voel hoe het frêle broze
in zijn lot-gebondenheid
door neergepende inktkogels
kan breken,
terwijl mijn zwijgzaam schrijven
soms wegzinkt in de plooi van het leven
en ik met gesluierde ogen
kijk naar het breekpunt
tussen praten en zwijgen
vertrouwend op de onafhankelijkheid
van het vrijelijke bestaan…
Wie heeft de wijsheid
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
745 Daar schreeuwt de wijsheid, maar klopt het nu nog
Je schudt al je kaarten maar is er een kans
Er is daar een wereld maar jij weet het toch
Daar komt de twijfel, wie heeft de balans
Je leerde van fouten herleefde de waarheid
Erkenning van leven naar het pad dat je kiest
Vertekend het even en wie heeft de wijsheid
Je overdenkt wegen en merkt…
Geduld
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
838 Wat is er nodig om
een vallende ster te ontdekken
en een wens te mogen doen
Wat is er nodig om zelfs de openingen
in de wolken te zien
De zee je de tij laat volgen
Je soms verder moet lopen
Geduld is er nodig
Om eruit te komen
zul je er altijd doorheen moeten…
Handgeschreven?
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
559 Als gedichten niet speelt met
akkoorden , als het niet tot
woordspel valt, waardoor de
spier in de harttaal samenbalt,
Als de dichter niet de toon verspreidt
als hij slaapt met vrouw, praat met
vrienden en eet met z’n kinderen
en zo de eenzaamheid vermijdt.
Als de dichter niet de aarde erkent
als duizendkoppige moeder, die al…
DE TERRASSEN VAN MEUDON
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.162 De lucht is stil: op eindloos verre heuvlen
Strekt zich de stad in blond en rozig licht -
Ik wend mij om waar lachen klinkt en keuvlen:
Daar kust een knaap een blank en zoet gezicht.
Ik zie omlaag: in vaste en strenge perken
Sombert rondom een kom een herfstge tuin.
Ik zie omhoog: een koepel, zwaar van zerken,
Stijgt, sterrrenwacht, hoog boven…
Wieren en blauwe algen,
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
549 De noorden wind orakelt in
voordurende en duistere vlagen,
het getij is haar zekerheden
kwijt, vergeten de bekende weg
naar het strand te vragen. Er was
een tijd dat ik de zee verstond,
dat de golven wisten waar ze voor
stonden, ze redetwisten konden rij
naar rij, die oude tijd is voorbij,
het stuifwater roept nieuwe vragen
op…
Het verhaal...
hartenkreet
4.7 met 11 stemmen
951 Een laatste woord onuitgesproken radicaal,
voelde zich op zichzelf heel alleen,
zonder iets of iemand echt rond hem,
waar was plots zijn heel mooi verhaal ?
In herinnering, vaag, het eerste woord,
zo veelbeduidend in zuivere spraak,
geraakt verder los van 't bewogen pad,
geen bezieling die haar zacht verhoord.
Het laatste woord wilde niet…
Solipsis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 Er is geen getuigenis zonder waarnemer.
Leven, ofwel de kunst van het scherp zien
bij tanend licht van een wankele schemer,
wachtend op een verruimde blik misschien.
Wanneer ben ik tot acceptatie bereid?
Als ik hoor, voel, proef, ruik of zie?
Of is er nog een verborgen waarheid,
als echo van een onbekende dimensie?
Is alles om mij heen vluchtig…
Waar het om gaat
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
806 Waarom trekt de dag de nacht aan
Waarom wil de droge grond zijn vocht
Willen de wolken gevuld worden met regen
En de zon met haar warmte?
Om te geven,
Te beleven
Waar het om gaat.…
Zuring
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
589 Vergeten tijd ligt achter ons,
in angst baren we het leven,
tussen geboorte en de eindigheid, we
zijn schepen van de hemel en op de zee,
we zijn het ontgonnen land, borelingen
uit de eierstokken van de zon en maan,
schepen worden kleiner, zeilen bollen
minder , blouses minder wit, hét
ontbrekende in volheid moet nog komen,
als in boezem…
Vlam
poëzie
4.1 met 11 stemmen
6.089 Schuimende morgen
en mijn vuren lach
drinkt uit ontzaggelijke schalen
van lucht en aarde
de opalen dag.
-----------------------------------------------------------------------------
uit: Verzamelde gedichten (1941), Eerste periode (1919-1926)…
HOE LOOPT DE WEG DOOR DE WOESTIJN ?
poëzie
2.6 met 8 stemmen
2.722 Hoe loopt de weg door de woestijn
naar Uw Beloofde Landen?
Er is veel dorst, er is veel pijn,
maar weinig troost voorhanden.
Wij kwamen in 't begin der wegen
de kloeke druivendragers tegen,
en vroegen toen reeds: Is 't nog ver ?
Zij wezen met kort duimgebaar,
alsof het nog een boogscheut waar,
naar d' Avondster.
En 't land werd niet gevonden…
Nooit weg
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
537 wat er ook komt
het gaat
wat er ook gaat
laat gaan
goed
of niet goed
of het gaat
laat komen wat komt
want
hoe het ook gaat
het is
nooit weg…
Me dunkt
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
572 De anderen zijn de hel
wat je denkt als je een ander ontmoet
De eigen gedachten weerstand vormen
afstand blijft bestaan
Hoe weinig bedreigend als iedereen
een deel van jou vormt en hoe
geruststellend de saamhorigheid der dingen
met afstand, die verdwijnt…
Een moment in tijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
801 Een moment in tijd
Niets meer dan alleen een in moment in de tijd
Gedreven door leegte in secondes van strijd
De stille storm vreest een nietszeggend krijsen
maar de wereld leert de mens te zwijgen
De wereld is een moment in de tijd
in zeurende minuten van helderheid
Tot levenloos dwalen naar uren van rust
in momenten en tijden van spanning…
"Zaaien of maaien"?
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
637 Schaduw strooi onnavolgzame
twijfels over het zwervende
gedachtegoed, broze jaren
verschijnen in beloftevolle
schetsen op de smetteloze
muren van gedroomde kastelen
hangend in luchtledige steigers.
Mijn zaaier was zorgeloos
vertrokken, met ongebonden
handen, haren wuivend aan
weerszijden van de akkers,
strelend de goudgele aren,…
Vragen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
507 Bestaat God wel? Wat is bestaan:
een eindeloos gegeven-zijn, voor ons
in de materie, maar met openheid naar
het mysterie, zoveel vragen onbeantwoord.
We zijn er niet zomaar; alles is gegeven,
een grenzeloos ontmoeten in verbondenheid.
Wie schiep de liefde, vond de stilte uit?
Zaaide de sterren in de tijd en ruimte?
Wie maakte zomer en het…
tijd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
518 de tijd loopt snel en lacht
kijkt blij en recht vooruit
praat in zichzelf
knikt
blijft dan weer staan
denkt na
kijkt achterom en wacht
hij peinst en trekt zijn plan
gaat verder
aarzelend en met zichzelf in overleg
en in een flits versnelt zijn pas
beslist besluit genomen
ik kijk vanuit mijn bovenraam
de tijd gaat over mij
en mij voorbij…
dromen mag steeds weer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
530 laat me wezen
wat ik ben
gesloten in een pen
geborgen in de schoot
van nachtelijk gevoelen
laat de warmte in me wellen
de zon mijn jeugd vervellen
en alles zoveel mooier
minder zijn
simpel veelheid zijn
in alles wat ik ben
en ooit had willen zijn
de nacht verzacht de randen
raakt mijn dromen keer op keer
slapen doe je in het donker…
Een nieuwe morgen
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
926 ik ben de dag zo moedig moe
als de nacht zwerft door mijn bloed
en ledematen zijn verzuurd
die door zwaartekracht worden beboet;
heeft deze enkele reis te lang geduurd
komt mij nu enkel nog rusten toe
ach nee, de woestijn kent soms overdaad
gesponnen over jaren heen
verdronken soms in oude glorie
ook al zijn ze voor de ander van steen
mijn…
zwaluw
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
575 ik zie een zwaluw boven mij
dartelend in de wolkenloze lucht
blij en onbekommerd
onbewust vermaak
en ik
wetend
van mijn denken
in verhevenheid
volg verwonderd zijn ballet
hij lacht mij toe
grotesk meewarig
ik zie een zwaluw boven mij…
Perpetuum mobile
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
761 Niets blijft hetzelfde,
alles wijzigt,
elk uur.
Verandering als constante,
geen trend zonder cesuur.
Water warmt op,
lucht koelt af.
Het keerpunt,
de wisseling van de wacht.
Een hapering,
een twijfeling in mij.
Verschil van dag en nacht.
De stroming gaat
op het ritme van het tij.
Perfectie is een dood evenwicht.
Alleen pijn prikkelt,…
Wensen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
512 Laat al mijn wensen
niet goed zijn door het vele
maar veel door het goed.…
Oervraag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
590 Luidkeels zingt neef Jeronimo de lof van zijn kleindochter die net
in de brugklas zit. Ze is pas elf, de jongste van de klas maar ze
schiet momenteel omhoog en je kunt nu al zien dat ze mooi
wordt en ze is zo bij de pinken. Kijk, ze is koud een dag op school
en ze doet al aan wijsbegeerte. De filosofieleraar vroeg filosofische
vragen en zij stelde…
Wij zoeken 't ver
poëzie
3.2 met 4 stemmen
2.193 Wij zoeken 't ver:-
Ik zoek het zuiver schone beeld,
Dat kan verzoenen met dit leven:
De vreemde vlinder die daar speelt
Draagt 't op haar vleugelen geschreven -
Doch als 'k mijn handen om haar sluit
Wis ik die tere tekens uit!
"Gij volgt vergeefs wat immer vliedt
En houdt de schone schijn voor 't wezen,
Door eigen onrust…
"Benedenloop",
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
578 Buiten meandert de rivier ver
gebleven van de stad, laat z’n
stem tot mij klinken, neemt
geruisloos het slib van de
gedachten mee als libellen
geruisloos op een berkenblad
in de waan en ongestilde hoop
naar de benedenloop zonder
ervan te drinken.
De wereld die ik bij name noem,
slapend in onbekende wildernissen,
de ziel niet groter…