4186 resultaten.
Ik hang de noten
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
536 ik hang de noten aan de bomen
en leg de takken in het gras
zet de zon hier op de tafel
heerlijk binnen op 't terras
ik hang de wolken aan de waslijn
en doe de regenboog op slot
gooi alle bloemen in de leegte
plant een linde in 'n fagot
ik hang de lente aan de kapstok
en veeg de vogels van de pui
plak grimassen aan het plafond
naakt…
Voor die ik lief heb
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 Aaneengeregen
Liefdescirkel gevangen
In vorm van haiku
Lente emotie
Is ruw ongepolijste
Toekomst essentie
Zomer verlangen
Is rijp en vol belofte
Licht en zo krachtig
Herfst belevingen
Zijn gevangen en oogstklaar
Voldragen met kleur
Winter beloften
Zijn sneeuw en rijp vorst
Slingerend met glans
Voorjaar herboren
Zijn ervaringen…
Winter?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
546 van koning Winter
lijkt te zijn afgelast
geen sneeuw
geen vorst
geen ijspret
waarmee hij ons verrast
ook geen koude nachten
en dagen met stralende zon
in een strak blauwe lucht
de hemel is nu
grijs en grauw
zon is verdwenen
nergens een stukje blauw
Tja, je weet het maar nooit
wat koning winter nog zal doen
toch verlang ik al naar de lente…
Longyearbyen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 De zon gaat na de lente niet meer onder.
In de winter is het altijd nacht.
De stad wordt omgeven door spitse bergen,
en de zee van Willem Barentsz.
Wie Spitsbergen heeft bezocht krijgt heimwee.
Wie er verwonderd rondliep raakt besmet.
Het virus nam ik met me mee.
Naar dichtbevolkte landen.
Naar de Lage Landen bij de Zee.…
Deze winter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
464 het waait als de herfst
er wordt nauwelijks
van de mezenbolletjes gegeten
de natuur loopt weken voor
sneeuwklokjes laten al tijden
hun kopjes hangen in de regen
katjes vallen massaal van de bomen
eenden paren er op los
zag al meerkoetjes
bouwen aan hun nest
met zoveel miezerig grijs
ben ik eigenlijk ook
dringend aan wat lente…
Sprookje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
602 En hoe we liepen
Over besneeuwde velden
En later wij twee
En samen
Ingekuild in een decemberhuis
Ons slechts verwarmend aan woorden
Waarmee we een verhaal verzonnen
Van een veel te vroege lente.
Jij kwam vanuit het noorden,
Brak de ijskristallen in mijn ogen.
Je bent slechts één winter lang
Gebleven.…
Herfstzon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
389 In welke lente zullen we
na deze winter onze kinderen
ontvangen?…
Lopend vuur van geel
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
493 De Hout geurt en kleurt
de lente is los gegaan
alles bloeit, groeit nu
geen tocht door de woestijn, noch
verloren wachttijd.
Een lopend vuur van geel
fris groen, sprankelend wit
lepelend naar vis
de hemel strakblauw, is
verbeelding van geluk.…
Extra Heren
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
441 Ook Pluto deed het, met Proserpina
Niet zomaar vrouw of nimf,
maar een godin
Zij was slechts elk half jaar
zijn gemalin
Die in de lente terug mocht
naar haar ma
Of zij emoties ook ècht
kon beleven
Vertelt de mythe niet,
't was maar voor even...…
Herfst
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
545 Sommige blijven groen,
zoals in de prille lente
en bloeiende zomer.
Sommige blaadjes vallen,
in afwachting
van een winter vol beloftes
die komen gaat.
We weten wie we zijn
en wat we willen.
Een najaarszon
vertelt ons
van het leven te genieten.
We komen thuis
in het spiegelbeeld
van de ander.…
Wandeling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 Iets van lente
zat in de lucht.
Mijn gemoed werd lichter,
energie voor een fikse wandeling
in het drooggelegde Breeven.
In de middag
haperde het hart
van een vriend,
onheil trof de oma
van mijn kleinkind.
Nevelsluiers legden zich
over de weiden van het ven.
Het licht deemsterde weg.
Vrieskou werd voelbaar.…
Word wakker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
416 Niet zieltogend
zoals al de mensen
met droevige ogen
maar zoals de hond
die in het raam danst
Word wakker en kijk
Er is zon, er zijn sterren
er zijn madeliefjes
en het wervelt
in je geslacht
Laat je wekken
door een gedicht
Je bloed stroomt
Het wordt lente en
er ligt brood in de oven
Ik zeg niets nieuws
Mijn woorden zijn helder…
BOSANEMONENZIEL
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
588 De kleine woudbloempjes
van de vroege lente
bloeien dicht bij elkaar
geven met hun glanzend wit
de kleur der reinheid
kale bomen en struiken
in de omgeving
bemoediging voor weldra
alvorens zelf te gaan
de blanke kronen hebben soms
wazige wijnvlekken
waaruit de vreugde
van licht dronken-zijn straalt
genieters van het voorjaar…
IM (2)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
517 Ze dacht kom op de lente is begonnen
Laat ik ook maar als ware ik een bloem
Mij openvouwen, me daarmee gewonnen
Gaan geven aan wat ik De Hemel noem
Ze sluimerde, haar wereld werd verdonkerd
Ze worstelde zich langzaam naar het licht
Werd aangevuurd, er werd voor haar geflonkerd
Nog even en het einde was in zicht
De Ogen van De Tuinman gingen…
Liefdesgedicht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
108 Gedichten zijn het woord
en in het woord is licht
het licht van het leven
het leven van liefde
en nu het donker begint
te worden, schijnt het
weer net zo helder
als toen wij trouwden
alsof het ineens weer lente wordt
in het ogenblik tussen de flits
en de donderslag, en een veulen
zijn benen opgooit
het voor ons weer bloesemt
en we…
Herfst-mijmering
poëzie
2.9 met 65 stemmen
5.630 't Schudt, dag en nacht,
Het sterfbed zacht,
En rooft de dood haar pijn.
------------------------------------
uit: Lente en Herfst (1842)…
Gesloten seizoen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
852 bevroren water
naar buiten waar zachte wolken
luchtig ogenblikken stilte raken
dwarrelende vlokken dansen
langs tralies van ijzige pijn,
zij vinden verscholen verdriet,
achter een stalen deur waar
gesmolten water stroomt,
zoekt zij kabbelend haar weg
langs ontdooide dagen, roept
wanhopig om de sleutel welke
voor haar de lente…
weeft van mistig ochtendrood
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.824 van de wind, je hebt niet
meer het blote van een kind
niet meer geboeid
het spel ontgroeid dat
kleinen in vertrouwen spelen
je bent gekleed
met naakt, van onschuld
wordt je schaduw al gemaakt
je weeft van mistig
ochtendrood de donkere
schaamte voor je schoot
en wordt herboren in
ontluikend groeien, de bloem
zal in jouw lente…
Nieuw Leven
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.156 De Lente komt binnenkort
Nieuw leven wordt geboren
Een nieuw jaargetijde breekt aan
Wat dood leek wordt weer levend
Wonder der natuur
Hoe kan het toch bestaan
We vinden het oh zo gewoon
maar niets is minder waar
Het is zo heel bijzonder
De Schepping is gelijk een wonder
De Schepper lijkt een tovenaar…
ronden naar ovale vormen
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.666 zwaartekracht sliert
druppels in een vlucht
ze ronden naar
ovale vormen
buigen van het licht
egale kleuren uit het wit
de verte zingt
Florence in de zon
water valt nu andersom
spat op witte broeken
de aarde is verrast
door het luidruchtige
gebed van elementen
in hun liederlijk gespet
de zon kijkt me
eens aan en speelt
een vroege lente…
Het laatste uur
hartenkreet
3.5 met 19 stemmen
3.028 De lente is verleden tijd
de zomer haast vergeten
de herfst bracht storm en regen mee
de winter is het heden.
De winter die jouw leven neemt
regeert met wrede kracht
het vechten heb je afgeleerd
de dood komt altijd onverwacht.…
gewapend grijs van macht
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
851 scheur de tijd
hang de eeuwen
in gekleurde stroken
plooi ze met strijd
het geel van haat en nijd
dat geesten heeft gebroken
het bloedrood en
gewapend grijs van macht
in kille woorden uitgesproken
in groen de zoen van
zondoorstoven zomers die
nog steeds naar lente roken
het hoge blauw van
kou omdat de winters in
hun eigen wakken…
onzekerheid
netgedicht
3.9 met 28 stemmen
1.158 het is lente in Groningen
waarom volgt de wereld niet
wat is het leven zonder het zijn
en het zijn zonder dat het gelukkig is
de liefde
wat een rariteitenkabinet
jij bent weg
achter de wolken of verdwenen
somber, bang en onbegrepen wacht ik hier
ik heb het koud zonder jou
de angst van verschijnen zonder warmte
ze heeft mij in haar macht…
In het voorbij drijven gevangen
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
3.878 Hij heeft een mooie lach
zo eentje
die de tijd doet stoppen,
tenen laat krullen
in zwarte sokken
een lach die je van
het strand zou willen oprapen
net als de mist
je brilglazen doet vervagen
een lach zo fris
die in een appel
blijft hangen,
zacht laat herinneren
hoe de lente smaakt
na een fris pintje bier
met lef volmaakt,
het…
je schillen gepeld
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
709 bladeren los
zoek zomerin verdwijnen
wil in
de oogst de zon
weer warm zien schijnen
heb vruchten geteld
je schillen gepeld
en samen genoten van
je langzaam ontbloten
je sluierde lang voordat
Amor de roos had geschoten
de winter wordt zacht
gekoesterd door zinnen die
af en toe branden van binnen
en knoppen voor lente…
en een lange herfst vruchtte
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
834 ik heb de
dagkalender weggegooid
weken waren al verscheurd
wat in maanden was gebeurd
leeft als herinnering
is opgetekend
in een rol behang
van meterslang met
warme kleuren die
nu mijn kamer sieren
dit jaar was veel te vieren
lente groende in verbloemen
zomer bundigde zich uit
en een lange herfst vruchtte
tot ver in de wintertijd…
Voorjaarsverliefdheid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.063 De lente dan, was eindelijk gekomen
tegelijk met de vrouw van mijn dromen
en ik geloofde alles wat ze zei
op die eerste heerlijke dag in mei.…
Behoud
gedicht
3.7 met 30 stemmen
19.183 Vergeet waarvoor je in de kou
wou staan en sterven
toen je dacht dat de wereld een lente
was of een vrouw.
Verwacht dag en nacht
maar vergeet de vrees die je was.
Betaal geen rente voor je gedrag.
Morgen versnelt.
Gisteren zwelt
liefde doodt, gaat niet dood.
Behoud geen resten.
Stap over haar schreef.…
Bikini met bontkraag
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
1.406 hartje winter wens ik zomer
smeltend sneeuw plast koude uit
'k was altijd al een dromer
met liever warmte op haar huid
hartje zomer wil jij winter
bevries je stralen tot pegels ijs
van zomerregen maak je splinters
scherp geslepen, winters grijs
hier scheiden dan ook onze wegen
herfst en lente zijn te vaag
jouw noorden houdt mijn zuiden…
een vraagje
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
773 de tijd tikt
wat moet ze meer
ik verlang slechts
naar de lente, een zomer
die me doet vergeten
wat ik niet wil weten
het afgebroken blad
een gestorven regel
ongeboren vreemde woorden
dat, wat niet meer is
noch weer kan komen dan
in een ongelezen verhaal
ik kijk wel naar zij
die voetganger willen zijn
op deze snelweg vol leven
zit…