5126 resultaten.
schijnwereld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
766 ik tracht de lucht te vangen
met de palmen van mijn hand
adem de zucht van jouw verlangen
op het godverlaten strand
ik verhaal mijzelf op schijnende dromen
zie in het licht van de deinende zilte zee
waar ik je naakte lijf voorbij zie stromen
je ogen vragen mij, ga je mee
ik stap met grijpende handen dieper weg
heb geen weet meer van vaste…
Strijklicht
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
1.086 ruw, zoals de zee zwalkt
over aarde, sluit ik mijn ogen
op de einder, voel hoe
duinen zich smal vouwen
rond voetstappen
waar dunner wordende
dromen kijken in het
aangezicht van leegte
het schreien verbergen
achter de ranke boog
van rietlicht
hoe kan je zeggen
wanneer golven
zich stil leggen op
mijn adem
dat je me niet
loslaat…
Saya anak Indonesia
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.027 slechts één ervan blijft ongemoeid
en staat steeds helder voor de geest
maar is toch voor de tijd bevreesd
waarin mijn laatste adem vloeit
och sayang, mijn wens verdwaalt
in nevelsluiers van de nacht
zoekend naar een stille kracht
die hem uit zijn begeerte haalt
ja sayang, ik droom erbarmen
van alle voorouders en goden
dat mij een rustplaats…
Moestuin.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
3.003 Moeder had rotsen
toen ze stierf en papa verbrandde
de Rolonda nog voor haar laatste
adem van de steedeur was getrokken.
We lieten hem begaan, vader was
stief. Hij had geen weet van ons
Pukkie in de kruisbessen.…
Verloren.
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.526 De adem in m'n keel zit klem.
Dat wat ik zie is een donker licht.
Misschien moet ik toch doorgaan met m'n leven.
Al weet ik niet waarom.
Misschien moet ik m'n dromen toch nastreven.
Juist, daarom..…
Nooit meer alleen...
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
3.245 dan schokt mijn adem,
en verkrampt mijn hart...
heb het onderwerp altijd
gemeden
maar 't heeft mijn wereld
opnieuw verward...
Ja,kijk me aan,ik hoor
je stem...
wees nimmer meer
bevreesd
weet, dat ik er altijd
voor je ben,
je bent eigenlijk nooit
alleen geweest...
zonder dat je 't hoeft te zeggen,
voel ik je liefde...…
Voorjaarsperikelen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
656 Een zotte wind blaast het
voorjaar door de takken
die naarstig bloesemen
in een wazig rozerood
Ik adem lenterig
voel een lichte stuwing
door mijn aderen
Zou willen dansen
maar hier op straat
lijkt dat toch wel idioot
Wat miezerregen smeedt
echter snode plannen
Geselt dikke hagelbollen
in mijn oneindig blij gezicht
Maar door zo’n opponent…
Zinloos
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.246 De dagen klinken hol zonder jouw stem
en doelloos dwaal ik door de klanken
die jij achterliet
een zucht, een lach, jouw adem
levenskracht voor haar
bij wie jij stilstond
lief hebt
had
de ‘ik’ in mij
het was alsof ik eindelijk
de reden van het leven wist
zoals ook jij vervulling vond
voor even
daar de zin van mijn bestaan
jou…
Thuis
gedicht
2.4 met 90 stemmen
33.846 Een man draagt zichzelf door de dag,
de handen tot kommen, ze testen
de adem, die is er, alsook zijn papieren,
die liggen op stapels, dringend en dun.
Op steigers die uitzicht schoonwassen,
ruit spiegelt ruit ruit, daartussen de pluisjes,
de mussen, een lijstje te licht om te landen,
waarop wat onthouden moest ooit.…
Negeren heeft geen zin
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
765 je hebt je tanden laten zien
ze waren mooi
dichterbij dan ooit
onbedoeld jouw adem
warmend langs mijn lijf
afstand telt niet meer.…
Boom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.280 Ik voel me soms een boom
met mijn kruin reik ik naar boven
adem vrijuit als in een droom
ik wil graag in de liefde geloven.
Met mijn takken zoek ik de vrijheid,
alleen of samen met andere bomen
reis ik door de tijd,
zonder ooit ergens aan te komen.…
een zwemmer is een ruiter
gedicht
3.1 met 124 stemmen
32.101 Want in het water adem ik water, in het water
word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn
en toch nog eenzaam blijven.
Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.
-------------------------------------------
uit: ´Verzamelde gedichten´, 1982.…
nachtdanserij
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
648 het is vreemd
op de stilte te liggen wachten
ergens in een verstijfde kamer
waar twee adems elkaar vinden
in het holste uur van de nacht
weten gedempte gangen zich
vervuld van geloof en hoop
als vliedende gedaanten bleek
zich spoeden naar de plek
waar leven en dood in koor
hun ontmoeting uitbliepen
de geest speelt spelletjes
met en doodt…
Waar de winter was?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
715 Ik adem als een vrije vogel
door wijdopen neusvleugels.
IJs dampt uit in wolken
zwierig walsend buiten maat.
Hemels deinen op de zon,
cimbalen schellen golven.
Ik zweef, los in de benen
mijn voeten flappen het roer.
Nu duik ik, ben walvis
stroomlijn, zwiep in zee.…
Regen loogt tot soberheid
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
704 heb je adem
weer gevoeld
je handen lieten me
het uitzicht zien
verdwaalde rotsen
en een schrale boom
zijn takken door
de wind verwezen
helling is
de tegentijd
regen loogt
tot soberheid
rondt de rots
in windgetij
dwingt de berg
zich te kleinen
leven jaagt
in ijle lucht vrijt
haar kale strijd
onder de blote hemel
sterren…
Ik wil met je vrijen
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
5.698 Mijn adem is voelbaar in jouw nek
ik sta achter jou heerlijk te zweven
terwijl ik jouw nachtjapon uittrek
begint jouw lichaam zwoel te beven
We strekken ons uit op het bed
ik ruik jouw zijden zachte haar
niemand die ons nog iets belet
het past allemaal zo mooi bij elkaar
Jij glijdt gewillig door mijn handen
vol passie streel ik jouw prachtige…
Windstil
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
935 verlies mezelf uit het oog,
mijn tranen heb ik nog steeds
in een zakdoek geknoopt
geen enkel geluid beweegt,
het zout kleeft aan mijn dromen,
ik gom de windstilte weg,
de tijd heeft mijn benen gebroken
ik stapel de schaduwen op,
ondoordringbaar en verweerd,
niet voorbereid op de kilte
schuw ik de straten, zo bezeerd
nooit verlost van adem…
echte liefde
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
1.708 die avond kroop een engel in mijn bed
en kon ik amper slapen door haar ronken
ze had wel twintig glazen leeggedronken
begeerte ging spontaan met vorstverlet
ik had haar liever buitenshuis gezet
omdat haar kleding en haar adem stonken
naar vochtige beschimmelde spelonken
maar zij was veel te zwaar, dit droef sujet
en ik verkneukelde mij op…
Verzegeld
hartenkreet
3.3 met 43 stemmen
7.079 Je claimde mijn liefde
Staakte mijn zoektocht
Bestormde mijn leven
Vanaf dat moment
Is elk ogenblik
Iedere seconde
Aan jou gegeven
Voor mijn gevoel
Heb ik niets anders gekend
Je stokte mijn adem
Beinvloedt mijn dromen
Bepaalt mijn gedachten
Verdeelt mijn geluk
Tijdens het werken
Of als ik thuis ben
Je hoeft nooit te wachten
Je…
uitgeblust
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
1.759 met blote benen
en lonkende ogen
die mijn lust wilden lenen
onder het gewuif
van een luchtige rok
ontsnapte mijn verstand
geenszins aan deze ruif
en mijn hart haastte zich
als een opgejaagde klok
nog twintig treden te gaan
naar dit hemels genot
langs gore wanden
met verbleekte sterren
maar daar boven aangekomen
kwam ik al adem…
wij zijn elkaars slaven
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
774 vuur
met je laaien en woeden
tot onze binnenbrand
uitslaat en niemand
de vlammen meer
meester kan worden
wij zijn elkaars slaven
vrijheid tot passie verteerd
zinnen gericht op behagen
haast is verleerd
alleen handen spelen
hun spel in beminnen
lippen verwennen
het zachte van binnen
ogen gedogen een
spanning die stijgt
adem…
Zondagskind
gedicht
3.4 met 34 stemmen
19.497 Ze ademen, mijn hals hangt in een strop.
Ze geuren, ik verspreid een helse stank.
Toch kan ik mijn geluk bijna niet op.
-----------------------------------------------
uit: 'De os op de klokkentoren', 1981.…
Adieu
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.075 een vol bladerdek
of naar een voorjaar wat luchtig
en ontspannen het licht verspreidt
worden takken soms te jong gesnoeid
daar waar witte vlokken smelten
eer zij vaste grond voelen
of in warme wanten landen
en wonder ogen laten stralen
verglijdt de tijd
links, rechts,
links, rechts,
te jong, te jong,
te jong, te jong,
haar adem…
IJsbloemen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
446 Ik zal sterven
zonder het te weten
anders had ik
de tijd wel teruggezet,
en de ijsbloemen voor
het blinde raam gezet
om de teruggang
te kunnen meten,
zou ik het eindig doel
maar vergeten, wordt
op de laatste adem –
tocht de toon gezet
om de ijsbloemen
te herschikken in een
veranderend boeket, vol
ongeduld te wachten,
rolt zich…
QUEEN VICTORIA
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
535 De weduwe van Windsor zucht
Sinds hij zijn laatste adem blies
Koestert ze een intens verlies
Het rouwen is niet van de lucht
Ze is pro puriteinse tucht
Hult zich decennia in zwart
Gebroken is haar vrouwenhart
Negen maal droeg ze zedig vrucht
Negen maal baarde ze nieuw leven
Ze heeft geschiedenis geschreven
Na ‘t heengaan van haar echtgenoot…
Karikatuur van geluk...
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
1.558 Bij het ontwaken van de dag
ontwaken ook bewuste gedachten
die tijdens slaap hun kans
af hebben lopen wachten
Zodat de werkelijkheid
meteen de ogen spert,
adem stokt in de keel
Het is teveel...…
Droezelen
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
807 een enkele reis
strippenkaarten bestaan
alleen in mijn geheugen
het park aan de rechterzijde
loopt met mij mee langs het
water en de bloesembomen
die nieuw leven rosegetint
zo maar laten vallen
zelfs de honden in het gras
lachen naar sterretjes in het
grijsgroene, uitzicht vervaagt
en beneemt inzicht tergend
langzaam haar vochtige adem…
het blad beweegt
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
915 in het ijzige morgenrood kappen
de doodstrijd breekt los;
scherp geslepen zwaarden
zijgen in de geur
van warme huid als
uit honderden monden
kreten verbranden
tegen de verbasterde lucht
herhaalt het kletteren
het duivels vuur boven
bange ogen
rompen zakken
in een bidgebaar;
uit de moederbuik
blaast de ochtend
nog een laatste adem…
twijfels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
726 rand van overgave
van zijn geest en al zijn dromen
kunnen misschien nimmer zijn
vindt hij een haak in het bestaan
kleine mensen, peuters en kleuters
- met zijn ogen en haar verstand -
die krijtend over zijn vloer rollen
zoent hij de vrouw aan zijn zij
die, waarvan hij zeker weet
dat zij de enige ware is
dus kust hij haar tot de dood
adem…
tot in de oneindigheid
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
1.152 hij, de gekroonde
de erfgenaam van tristesse
schrijft met letters langs het licht
als eeuwen nog moeten ademen in toekomst
onbegrensd als zeewind
waait zijn poëzie doorheen zijn brandend bloed
tussen duinen en het dwalen, druppels
en rozen, geknield
in een keel vol tranen
waar hij de liefde verheft in schoonheid
tot in de plooien…