3038 resultaten.
Kus
hartenkreet
3.1 met 30 stemmen
4.258 Mijn mond zal jou niet met zoete woorden aan mijn zinnen kleven. Zo ik ook niet smachtend voor je voeten val, waardoor ik je belemmer om te lopen. Laten gaan kan werkelijk beminnen zijn. Weet dat hoe wijd ook onze wegen wijken en hoever een afstand ons ook scheidt, mijn liefde jou zal vergezellen, je zal blijven koesteren in elke tijd.…
Huis van de Geleerden
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.680 hoe het neerstreek op dat ene boek
ik had het zo herkend
het rook naar opgedroogde inkt
en oudgeworden perkament
Het was van mij - zoals hij zei
ik was het zo vaak nagerend
maar nooit begrepen waarom ik
het toen zo vaak nog had gelezen
als een antwoord op zoveel
zoals het zonlicht had geschenen
koos ik nu dat wat van mij was
duizend zinnen…
Honderd Liefdesbrieven
netgedicht
4.9 met 11 stemmen
2.812 zonnestralen
Ooit dan zul jij kleine vlinder op jouw hoge vlucht misschien
Iets van lantaarntjes bij nacht en van mijn sterrentuinen zien
want-
Als mijn hart drinkt, als mijn hart zingt, hoge golven, oceanen
Haal ik adem van mijn adem, kruip ik zacht tegen je aan
Streel ik je wangen als de nacht die van de maan soms appels geeft
En schrijf ik zinnen…
Pleegkind
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
870 Een toekomst waarin het vreemde eigen wordt
en het eigene soms wordt vervreemd
waar zorg en sprankelende lach worden uitgebreid
met woordjes, met zinnen, tot een nieuw verhaal
van een kind waarvoor geen plaats was
maar gelukkig terecht is gekomen.…
Zwarte sneeuw onschuldig Lam
hartenkreet
5.0 met 31 stemmen
697 Abrahams zonen en zijn neven
vasten in beheersen,
De Grote manitou, De Grote Geest,
De Thora die spreekt:
”Wie één leven redt, redt de hele wereld”
mensdom en dierenrijk zonder
onderscheid
Zwaar beladen,vrijdenkende schuldvragen
wereldwijd belasten
Schaamte ontlasten
wereldwijd vasten
Vrijzinnig bewoorden
Bronwater verzachtende zinnen…
Bassin aux nymphéas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
627 En toen, nog aangeschoten
van jouw woorden, jouw bestaan,
regen wij zinnen aan elkaar,
zoals Monets bladeren drijven
op een vijver zonder waan.
Daar, verloren in de nacht,
stroomden woorden zonder oevers,
en met een waanzinnige vaart
joegen wij de waterval tegemoet—
verloren, en voorgoed elkaar.…
BABY BLUE
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
734 lopen en vallen en fietsen en huilen en paren en taartjes en wondjes en knokken en slapen en verliezen en denken en denken en bijwerken, en nota's van alles, en hondjes en poezen en reisdocumenten en handtekeningen en tijd en foto's en posten en wissen en vergeten en drinken en dronken en schrijven en denken en eten en shit en bedden en wouden en zinnen…
Pieters' Raadselkwartier
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
434 Pieter — de man met de zwembroek van wol,
met zinnen vol raadsels en verhalen vol lol
Hij duikt uit een stoel, met een knipoog en flair,
en roept: “Wat is rond, maar rolt niet? Kom maar op, wees een heer!”
Kinderen denken, ouders zwijgen,
opa’s beginnen te overdrijven.…
Aan J.J.L. ten Kate
poëzie
3.9 met 13 stemmen
3.392 Zing dartel, speels of vroom van zinnen
Op kerken, vorsten of vorstinnen,
Wij minnen alles wat gij doet:
Want wat ten Kate schrijft is goed!
Zing, J.J.L. ten Kate,
Ten aller vromen bate!…
Earl Grey
netgedicht
3.0 met 23 stemmen
3.488 over stad en land
of een file ons iets kan leren
De één schrijft over woorden schrijven
metacommuniceren
De ander dat ie niet wil blijven
of dat ie maar niet wil leren
De één schrijft nooit te weinig
Is dagelijks verslaafd
Een ander schrijft nooit meer
voelt zich niet uitgedaagd
De één heeft duidelijk een verhaal
met even lange zinnen…
Op een Tweede Pinksterdag
hartenkreet
3.9 met 20 stemmen
3.514 mompelt vader binnensmonds
er borrelt agressie ondergronds
zonder airco in de brandende zon
als haringen zitten ze in een ton
de file is lang, het lontje kort
tien tegen één dat dit heibel wordt
vader toetert, een man stapt uit
tikt buiten zinnen op vader's ruit
wat mot je nou, achterlijke idioot
kom uit die auto, ik sla je dood
moeder…
De dwaas spreekt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
508 er is een reden waarom ik doe alsof ik niet bibber
evenzo dat het lijkt of ik stroef in pak sta
terwijl mijn hart ritselt als een populier
en mijn botten krakken
gelijk aan on-ingesmeerde scharnieren
weet je, ik vroeg mij eindeloos af
waarom gedichten toch steeds korter
lijken te woorden, terwijl het binnenin mij
zinnen waait en ik probeer…
'Wenn Ich einmahl soll scheiden'
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.357 Maar mijn hand die mag je grijpen
gretig vasthouden
zelfs graag en intens
om uiteindelijk los te laten
voel maar een beetje wat ik nu voel
tot het laatste loslaten is begonnen
laat me dan maar los
laat me dan maar gaan
Natuurlijk kan ik nu
niet meer goed denken
niet meer goed horen
niet meer goed zien
laat staan praten in mooie zinnen…
Queenie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
612 Zij nam een frisse duik op nieuwjaarsdag
Een invalbeurt met snoezelige kloeten
Ze kietelde zijn zinnen met haar sproeten
Een culmeneer nam haar met gulle lach
De gildemeester brouwde met z'n fronsen
Want havermoutse pap ging er wel in
Voor hem was nieuwjaarsdag een goed begin
Bevroren golven werden natte sponzen
Haar kale faliekant…
Vincent
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 Hij schildert want woorden
Zonder antwoorden is hij moe
Zeggen hem weinig
Beletten zijn emoties vrij te laten
En te bepraten
Dat woud heeft hij achter zich gelaten
Maar nog groenen
Drogende bomen
In de stromen
Van zachte zinnen om te bezinnen.…
Herakles #3
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
403 lot
als hem iets overkomt - hij is
geen god
moet hij zichzelf als held
zien op te rapen
ze horen nergens bij - ze moeten zwerven
met moeite spiegelt hij zich
aan de mensen
passanten zijn het, eeuwige forenzen
verdoemden die niet doen aan spelbederven
In Atlas ziet hij een soort geestverwant
een reisgenoot, daar komt hij
wat bij zinnen…
ZEVEN COPLA'S
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.228 Ik zàài mijn hete zinnen straks in jouw onwill'ge grond!
Verblind door lust - 't gaat in mijn ogen bijten -
voel ik: jij blijft hard als graniet en mijn hart draagt de wond.
Weer is het voorjaar en de akker wacht.
Weer ligt de schoot der aarde open.
Nog wordt de korrel van mijn woord veracht ...…
doukipudonktan zegt mijn lief
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
594 wat voelt het nu uitgezongen
maar dubbel dus eigenlijk hotel-de-botel
verbluft vraag ik mij nog steeds af hoe ze heet
dagelijks staan we innig veelvuldig in contact
vaak zo onstuimig dat haar broek er van afzakt
we gaan echt plat van veel deuk in het zweet
als u mij vraagt om waarachtige karakteristieken
dan zeg ik vol wellust eigen zinnen…
Souvenir apathique
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.107 Je ogen
in wimperen kanten
hel als briljanten
en daarin
bewogen
het zinnen zwoel op giftig schone logen.
En dan: een pad in ’t bos
en jij nerveus, je haren los,
met bleek, te bleek gelaat,
wil zingen ’t eigen lied
maar kan het niet;
je stem is heen…
alleen een schor geluid schroeit door het vroege uur.…
LIEDEKEN
poëzie
3.0 met 11 stemmen
3.499 Vrij ik een jeugdig wakker dier,
Die ben ik schier te oud,
Want die waant in haar zinnen schier,
Dat in mij al het minnen-vuur
Is uitgedoofd en koud.…
Ode aan de burgerlijkheid (voor Pipi L.)
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.708 Moet ik je brengen het genot van zinnen
mijn huid van top tot teen in inkt
met je naam beschrijven
opdat je daar een levenlang zal blijven?
Mijn hart uitsnijden?
- Ben ik eigenlijk wel te benijden ? -
Mijn geslacht in delen splitsen
en je in een keer meteen maar honderdvoudig minnen?
Zo heet dat je ervan verdampt?…
LAAT HAAR
gedicht
2.2 met 709 stemmen
66.439 naakt in de wastobbe staan
hunkerend naar de nacht
die ons heeft voortgebracht
laat haar de jonge honden
in ons wakker houden
gouden passievruchten preken
van eigen vlees en bloed
laat haar alle talen van de aarde spreken
verhalen verzinnen voor het slapengaan
almaar door herhalen hoe bewaard het woord
hoe wit op zwart de sneeuw van zinnen…
De schoonste taal
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.097 Wie duizend schonen tartte,
Verliest bij u zijn harte,
Gij geeft hem de eerste les,
Gij schenkt der wijsheid zinnen
En doet de strengste minnen,
Aanvallige godes!
Maar koel gelijk Diane,
Gaat gij alleen uw bane
En spot met hunne pijn!
Doch ook haar hart hart sloeg teder;
Zij daalde op Latmos neder,-
Laat mij uw herder zijn!…
GEMIJMER
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.932 Op wier vochte glansen
Nimmer blik zich vest,
Of der grijsheid harte
Voelt, ondanks 't gemis,
Lafenis van smarte
Door zijn heugenis;
Of aan hoger weelde
Dan in wulps genot
Ooit de zinnen streelde
Voert de jonkheid bot;
Tuig het, gij, die luister
't Spieg'lend meervlak schenkt,
Dat ze in 't schemerduister
Mijner stil gedenkt!…
Kusjes
poëzie
4.0 met 8 stemmen
1.746 Maar, indien gij wilt beminnen,
schone strookster van mijn zinnen,
hoor, wat kusjes ik verlang,
als ik aan uw boezem hang!…
Emblemata Amatoria 2.0
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
546 Haar heldere geest blinkt
als haar gedachten tot zinnen vloeien,
en wanneer Zij zingt
legt ze menig ziel in boeien.
De kleur van de hemel is gelijk
aan die van haar ogen,
als ik daar diep in kijk
komt Cupido reeds aangevlogen.…
verhalen uit het verleden
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
374 om verhalen uit het verleden zitten wij niet verlegen
zelfs wat wij verzwegen mag meewegen in het heden
maar
of vergeten ook tot de mogelijkheden behoort
zweeft boven de vele markten van de steden
waar wij leefden en lustig lief hebben gehad
lebberend aan kunstschatjes
en de schoonste herderinnen
onzer beminnelijk gezette zinnen
op omzeilingen…
De crux zit ‘m in het liggen gaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
232 Zij zonken weg in hun diepste ik
het besef kwam bij de papierfabriek
waar zij onder walmende rook struinden
zinnen vol vragen verzonnen
een cruiseschip afzakken zagen
naar de Blauwe Kamer ‘und weiter’
afwaarts
Waar deze tijd al wel niet voor staat
- wat weet Kubrick over de landing?…
In het stof van de wind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
208 Ze zeiden dat het leven verder moest gaan,
maar hun zinnen klonken alsof ze door zand spraken.
Ik dacht aan al die keren dat jouw stem
mij door mijn eigen stormen heen loodste.
Jij wees nooit de weg met grote gebaren,
je stond gewoon naast me, als een lantaarn in stof.…
Brief aan jou...
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
1.755 Verdriet verhulde
nonchalante zinnen aan de oppervlakte van gesprek.
De klinkers waren hol van binnen en de klanken flets.
De onderhuidse zinnen lieten raden waar de pijnen zijn gezet.
Ik vroeg naar dingen uit je jeugd. Je keek en zweeg,
verzette schouders, deed alsof je niets begreep. Je vingers
krampten in een woordeloos gebaar.…