Alle inzendingen over "romantiek"

Heer Halewijn zong, ik hoorde zijn stem Al die dat hoorde wou bij hem zijn. Ik vond in jouw ogen mezelf weerom, Als framboos zoet was jouw mond op mijn. Al schrijlings op ’t ros, door ’t bosch ik reed, Zoekend naar wat ik achterliet. Egidius, waer bestu nu gebleven? Mi lanct na di, in dit kortstondig leven. Du coors die doot, zoals allen…

Er zulke behoefte aan; een kus, lik of aai Gemis dat zo leeg en broos aanvoelt. Hand zacht strelend mijn lange lokken Arm losjes om me heen. Genegenheid die woorden overbodig maakt Krachten opwekt die bergen kunnen verzetten. Dan weet ik het weer helder en zeker Ik mag me vrouw noemen, ten voeten uit. Wat een prachtige naam.…

Stille wateren, diepe afgronden. Gretige handen, tedere monden Zachte aanrakingen, rustige strelingen, harten die sneller slaan, op 't ritme, van.... ja, waarvan? Is dit dan liefde, nou doe mij nòg maar een beetje dan!…

Kaarslicht haar ogen vlammen een blik muziek soft melodieus romantiek zonder woorden erotiserend hypnotiserend jouw silhouet schaduw op strak witte muur maakt sprakeloos mooi.…

Ze kwam en was er plots weer In huppeldraf van buiten op mij af vurige ogen tuiten haar rode ironische lippen die me straal recht aankeken met gloeiende kooltjes die me opvraten In haar woorden school iets onbestaanbaars ze had iets lopen wat er aan viel vast te knopen voor ooit iemand elders mijn tranen welden Ik vlucht zoveel…

Hij zei: Ze hóórt niet alleen bij mij, ze zit ín mij en zij bloosde!…

Is romantiek overschat? Twee mensen kennen elkaar van haar noch pluim. Wetenschappers hebben beslist, ze passen bij elkaar. Het klinkt misdadig en immoreel. Niets zo mooi toch een klassieke, schuchtere paringsdans? Is het niet op de speelplaats, op kantoor, op de bus of misschien in de sportclub.…

Jij, nuchtere machineman, die alles kan, altijd gevraagd bij een verhuizing. Er moesten dingen weg en jij kwam met een vuilniszak vol knuffels aan, omdat je 't zonde, nam een beestje, stak de vingers in de armen, bedacht zijn taal en zijn verhaal, zijn stem, stalde hem en allen in no-time op mijn bank nu op het schapevacht tegen elkaar…

In avondkoelte zag ik je zwoele loensen aan voor koortsigheid.…

De eigenlijke vondst der romantiek is de vreugde der melancholie.…

Voel de romantiek De lente wil ons helpen Zo een mooie dag…

de romantiek die ons loom het groene lommer biedt , biedt ons soms niets…

Toen ik je voor het laatst in de ogen keek zag ik de dood zag ik jouw dood zag ik geen angst zag ik geen vriend maar ook geen vijand en dat verzoende mij met jouw einde, ons einde met een laatste kus, onze doodskus!!…

Sietse Ligthart had in zijn 49-jarige leven nooit veel geluk gekend. Weliswaar was hij nog redelijk goed gezond en daarvoor moest hij blij en dankbaar zijn (dat had dominee Wiggersma kort geleden zelf nog tegen hem gezegd) maar het viel niet te ontkennen –waarom doekjes erom winden?- : Sietse was mislukt in zijn werk en ook in de liefde was het nooit…

Zwaar zweeg het zwarte zwerk en zwervende zwanen zwenkten zwaarmoedig naar zwavelig Zweden. -------------------------- noot 1: Zweden - land op zeven dagreizen naar het noorden. noot 2: zwavel - goedje om lucifers te laten ontbranden. noot 3: zwerk - een soort zwangere lucht. noot 4: zwaarmoedig - niet al te opgewekt…

heb de regen voor jou gevangen en gespannen in een boog onder een poort van hemelse kleuren zwelt ons lijfelijk verlangen maar houden we het droog?…

is, schrijft hij, en speels en zorgzaam vraagt in de advertentie of ik, een "sweet-sixty-plus" lady me weer opnieuw sexy, begeerlijk mooi zou willen voelen maar dat is nog niet alles hij biedt mij daarenboven zijn volle aandacht, veiligheid bescherming bovendien ik hoef alleen maar gek te zijn op zon en dansen muziek, museum, romantiek…

Na jarenlang in het duffe ruim te hebben gezeten Met Maleizen, Tamils en Chinezen, een vreemde mix Deed, eenmaal weer op het dek gelaten De zilte zeelucht mij vrijwel niks, Met de terugkeer naar het vaderland Zijn groene weiden en witte wolken was ik vroeger kinderlijk blij Maar nu maakt het weerzien van de blonde duinen Dat ik slechts bitter…

Kwetsbaar meisje, rijpe vrouw bemint mij al voor dag en dauw teder lig ik in je armen laat mijn hart door jou verwarmen Kwetsbaar meisje, rijpe vrouw, heel veel dichter dan bij jou zal geen dichter ooit geraken ……

Ik zou niet weten wat ik schrijven moet Als jij mijn muze mij niet assisteerde Hoelang heb ik niet op dit vers gebroed Waardoor bijna heel mijn brein verteerde Jij bracht mij woord voor woord de regels aan Ze vormden voor mijn oog jouw gestalte De ware glans van zon, sterren en maan De vertolking van ‘t hoogste gehalte Ach, dat mijn vers…

haar strakke vel omringt de verlegen sierlijke pose terwijl mijn gevoel zingt van verlangen en mijn armen zich naar haar willen strekken; zij, een bouquet van ontluikende witte rozen…

Weerloos zak ik weg in de zoete gevoelens -- van mijn wensdromen.…

Waarheen de wind ook waait daar raken de mensen verliefd tot het gif is uitgewerkt je liefste de pijl uitrukt en jou aan het huilen maakt Geen lieve woorden meer alleen de populaire liedjes over je eigen zieligheid het wijdverbreide ongeloof in echte echte liefde en de algemene jaloersheid op goedkope sensaties, alsof mensen niets anders…

Vervreemde romantiek, Verkochte antiek, En dan tot bloedens toe, Mij toe te vallen.…

Hij is romantisch, laat met de moesson kusjes -- op mij regenen.…

kussen waarop ik slapen kan dromen van leven deken voor elk seizoen elke bui voorbij liggen in het groenste gras de blauwste lucht voelen van de fijnste hand verstand voorbij laten waaien…

Een herinnering uit de tijd toen alles nog zweefde kan zomaar aankomen vliegen zonder enig hoogteverlies kan er windstilte zijn in het hart wanneer rood het verlangen kleurt de geschiedenis daar omheen draait lang geliefden in de armen van vandaag vallen samen verder gaan naar wat uiteindelijk wacht waar de bestemming meer is dan…

De letterlijke val van Marianne Was exemplarisch in schlemieligheid: Door andermans gestuntel uit de strijd Het bleek de doodssteek voor haar laatste plannen Nu rest, naast wat geweest is, ons in deze De romantiek van wat had kunnen wezen…

Boterbloem als metafoor Vinkentouw als rode draad Arendsoog als antiheld Romantiek als houden van Paringsdans als ritueel Ongekust als maagdenvlies Onsterfelijkheid was zijn deel Maar leven kon hij niet…

Nog sluimert melancholie in haar nevelbed of romantiek hult zich in dwarrelende winterpret De donkerte staakt zijn verzet tegen plaagstootjes van licht en aarzelend tovert de wereld zich een nieuw gezicht…