Alle inzendingen over "value":"herfst snelheid aankomst"}]

Wij willen weten waarover wij gaan schrijven: een put een dennenboom, parel, slak hoe zij langzaam kruipt over de weg en niet weet wanneer zij verpletterd wordt vertrapt tot slijmerige plek of juist net vooruit, niet versnellend, ontsnapt, maar dat woord lijkt al te snel ontkomt, terwijl de fietser allang op zijn bestemming is haalt zij…

een uil rust op een knoestige tak zijn vleugels licht gespreid laag aan de hemel verlicht de maansikkel het donkere tafereel de wassende maan en de kale tak verhalen over het einde van de herfst de aankomst van de winterkoning is nabij…

een fuga van de liefde zweeft met haar eerste prille stem door het dal een bries draagt de volgende warme klank in tintelende handen naar huis tonen voegen zich samen als een liefdevolle belofte een vloeiende groet troostende vallei poëtisch tapijt van verweven herinneringen hoedster van meerstemmigheid een fuga van de liefde…

Nu je mijn aandacht hebt geen hoogte, maar wel diepte kent bewonder ik je des te meer gevallen blad De herfst bepaalt jouw lot Je mag met duizenden tegelijk ons weemoedig maken We hebben je bloei zo lief gehad…

In de herfst bij mist en regen om zes uur opstaan voor zwemles in het bergmeer daarna ontbijten, mijn tijd klokken bij aankomst op school en het rondje hardlopen om de sportvelden willen winnen alsof dat punten oplevert voor wat ik waard ben vertrouwend op de les dat ik het allemaal doe voor mezelf want de grote idealen van de volwassenen…

links rechts heen en weer in beweging constant zweven tussen twijfel en daadkracht van het ene naar het andere onderweg donkere tunnels passerend neonlicht flitst voorbij als een raket op weg naar jupiter…

Als ik het woord brood lees hoe snel ga ik dan van de eerste naar de tweede o? En als ik het schrijf? ----------------------------------- uit: 'Tellen en Wegen', 2011.…

Besiktas Zwart wit en rood zijn de clubkleuren Niets kan ons gebeuren Wij staan bijna altijd bovenaan Besiktas zal nooit verloren gaan De Toekomst zal het leren Maar ooit zal Besiktas promoveren…

De sprong van 't eerste half jaar is genomen. Twee kwartalen reeds om, 'k weet nog hoe 't jaar begon. Zeiden we gister niet tegen elkander: " de beste wensen" Was dat echt al zes maand gelee zitten we nu werkelijk in deel twee. De tijd vliegt.…

Opportunisme is een voorbode van corruptie.…

stijgende voeten na de nevelen van pasen en geen aankomst…

Blad dwarrelt omlaag groen is veranderd in bruin eens dwarrel ik mee…

Het blijkt dat er nog groei zit in de Sint, Want keer op keer laat hij het breder hangen Precies zoals de kindertjes verlangen. Het gaat hem onbetwistbaar voor de wind. Daar onze welvaart flink is toegenomen Is Sinterklaas ook dit jaar aangekomen.…

Na lange dagen door storm geteisterd En somtijds uit de kooi gesmakt te zijn, Door ’t leven van ’t zacht Lisboa nog verbijsterd, Vind ik mij zitten op het zonnig plein. Geleund in de uithoek van een balustrade, zie ik als over hemelsbreed kozijn ’t Beproefd schip dat klein stilligt aan de kade, De gele stroom, de kleurge oeverlijn. Beneden…

Zoals men aankomt op een station in een reiziger uitstapt, met zijn ballast vastloopt in een passant, dit is het ogenblik, men is vacant, op slag beslaat de inhoud het glas, taal past haarfijn haar mal, niet gemond, ongehoord, totaal onoorbaar, vlees, zoals het hoort dat men dit mangat moet instaan, dit niks moet uitleven in een snik, eindelijk…

Zo vaak al Verdwaald in het Oerwoud van mijn Gedachten - ondoordringbaar Woud soms, dan weer vol Pijnlijk lege gaten - Heeft het licht mij Goddank nooit verlaten En ben ik door De dood heen Veilig aangekomen Zo wordt mij verteld En is mijn aankomst Veilig gesteld Met veel dank aan het Universitair Centrum Psychiatrie…

er hingen zware woorden in de lucht zoals ‘ik ben toch wie ik ben‘, maar hoe zeg je dat in het Arabisch? de stad was al krom en er zat rot en roet alom en vieze molm in het gebinte en er zat rat in de groene verf en in de voegen vergif en er droop goedkope droomslijm en namaakdras af van het zomer- en winterterras. manhaftige traanmoeders…

geen weeklacht toen ze afdaalden naar het diepe water een litanie slechts van monotoon zacht geprevel een offerande aan de zwarte hemel water van de dood geen weeklacht in de wildernis toen bomen braken een ritueel slechts van buigend barsten naar het diepe water toen ze afdaalden naar de krochten van hun ziel…

Datgene waarvan men zich moet afvragen of het belangrijk is, is onbelangrijk.…

Zoenen doe je bij een aankomst, maar ook weer als je vertrekt, want ik heb nog nooit ervaren, dat een zoen wordt geplaybackt.…

hoe wij steeds vergeten wie we zijn de oertaal van het hart tot stilte manen tot het breken van het licht hoe we leven blazen in manke mythes tijd in de schaduw loert we meedogenloze taal leren spreken hoe in onze ogen het menselijk tekort bevriest in winternachten geweld levens aan stukken rijt een vloed van tranen tederheid bevrijdt…

'k Fietste op een frisse winteravond over de lange eenzame landweg volgde een kleine warme luchtwenteling de oneindige troosteloze ruimte had één starre droge ademtocht maar een soepel balletneveltje danste speels voor me uit de gitzwarte akkerzee welfde gedwee tegen de lilliputterboompjes van houtskool bij de nòg grijze stramme westelijke…

Ik pak mijn koffer, met hoop gevuld, Verlaat de plek die ooit mijn thuis was. De lucht is nieuw, de geur is kil, Maar ik voel een toekomst, helder als glas. De wind voert verhalen over water en land, Tulpenvelden wuiven in de verte. Ik zie onbekenden met open hand, Een welkom, zacht, in stille gebaren van warmte. De taal een rivier waar…

zoals een weiland plotseling stilhoudt in een voorbijgaande trein vogelvrij, hersenspinsels die zowel wolkenloos als lucht zijn of een ongeplande aankomst een harde noot om te kraken door te dringen tot randmeren een voorbode van verleden jaar soms heb je een hamer nodig om bij het zachte vruchtvlees te geraken voorbij bestemming…

Nu is weer een ander duren in de plooien van een tijd met vroege schemeruren en dakloze bomen in hun houterige pose ben ik weer gevangen in een vreemd verdriet om dat achterlaten van wie of wat ooit kwam of ging in vreemde traagheid sluit ik ramen en deuren de avond kijkt me aan met koolzwarte ogen ik moet met het donker de herfst weer…

Langzaamaan zie je meer tak, donker afstekend tegen de lucht De geur die de herfst ons brengt is er eentje van: geluk! Immers, de winter komt eraan, maar voor ‘t zover is moeten alle blaadjes vallen gaan, en da’s om de drommel niet mis!…

Wat ga je tekeer, ‘t is herfst de wind heeft een oerkracht zo lijkt ‘t is herfst, een openbaring op naar de winter en de verwarming!…

Deur wagenwijd open Herfstzonnetje schijnt Mijn kat is naar buiten gelopen Alles buiten heeft een andere teint Ik aai haar met mijn voet, En zie de bladeren zweven De zonnestralen doen ons goed Al is het maar voor even Nu nog mijn tas koffie erbij Schommelen in mijn stoel Ik voel me eventjes vrij, vrij van al het gewoel…

Future exceeds with ease The borders of dimensions The unknown variation Of what has been Funneling chances A rapid of time Creating what we know As the past of present Objectivity can only be kept On the passage of future Known as present Becoming a past stray…

De replay value van het leven is gelukkig laag. Almaar ploegen om de volgende dag het land onaangedaan te vinden, dat zou niet leuk zijn. Het is de bedoeling dat we zaaien, zaaien. Oogsten. Zelfs mislukt is de oogst een verhaal, en eetbaar. Vertel! Vuur brandt in de haard. Laag de rook. Schaar ons rond de zware tafel.…