Alle inzendingen over De tijd zal rijpen o

In de aanrollende golven van de dagen tot in het holst van elk gedicht ben er letterlijk door bedolven en het gewicht van bladwijzers van een tanend licht, mijn geschiedenis nog niet gedrukt is en ergens verborgen ligt tot ik het vind, stuur ik het naar ieder kind in hun wel of niet begrijpen, laat het liggen tot hun tijd zal rijpen…

Straks bloeien weer jasmijnen en seringen, O hof, waarnaar ik zo lang heb gesmacht, O tijd van tranen, kreten, handen wringen, Verstomd is eens voor al uw lange klacht. ------------------------------------------ uit: Najaarsvruchten (1936)…

bewegen wordt alles gewist, boort hun schater duizenden kleine gaatjes als een zegen die in plassen aan het asfalt kleeft, zweeft moraal van schaamte in een veinsend boetelicht over werelds arsenaal, steeds hetzelfde, maar dan wel in een andere taal, zeeft verontwaardiging in minderheid van een langdradig verhaal, de prijs te hoog, tijd…

Neem me niet kwalijk sprak hij maanden heb ik gezwegen de laatste zoete druppels uitgeperst mijn bloed smaakt bedroeft Op de geschilferde schaal ligt vers fruit geplukt van bomen waar vogels nestelen waar ik met gekruiste armen kan rusten tegen het schors en dorst zich laat lessen Laat me spreken te lang heb ik mezelf verzwegen.…

“Tijd heeft slechts één abstractie, wij maken er honderden van ”. Pama…

Ik, druif die in de zonne hangt te rijpen. De zonne blind, waarin ik dij. Van u bezeten, God, als van een vrouw bezeten. En eeuwig leeg, o Vrouw, o God, van uw bezit. o God, ge zijt in mijn verleden geweest gelijk een vrouw op oud en gouden feest Wees thans een meisje dat mij lachend leidt, mij, blinde, door de rinse lente-tijd.…

O aarde! Met jouw dunne buitenschaal verschaf je een verblijfplaats aan ons allen. Jij laat je recht en onrecht welgevallen en biedt een plaats voor eender welk verhaal. En na het oorlog-, sport- en zanggedoe bak ik een biefstuk op de barbecue.…

ouder worden is een prachtig proces een reis door de tijd vol levenslessen zoals wijn in vaten stil rijpen moet zo leer jij wat het leven jou brengt de jonge jaren, een sprankelende tijd vol dromen, frisse tonen en kleur met de tijd komt diepgang en kracht zoals bij wijn die zachter wordt de dagen zijn als druiven in de zon die elke dag…

Mooie bloem scherpe stekels o akkerdistel ik raak je niet aan…

O Vincent, die zijt altijd goed gebleven In 't arme leven dijn, krachtens 't zoet rijp Bloeien alom op van uw bloem-zacht leven, Daar ùw wereld om u zei, o grijp maar, grijp, Waar gij niet kondt, daar gij niet woudt, o rijp, Zacht mens, die kon niet aan dees aarde kleven.…

Een niet te versmaden kleur van stilte rijp dekt mijn tuintje tot in de puntjes toe…

Het was een landschap van rijp op appelaars en perelaars en elzenhagen je weet wel van die langgerekte die maakten dat je nooit het noorden kwijt waart en dat was mooi…

Ze oogt winters in het vroege ochtendgloren waar rijp wit op bomen en struiken bracht. Het glinstert als zilverkristal als ze met ingetogen stralen de natuur zal gaan beschijnen.…

Het gras blijft groeien groener dan groen wie blijf bloeien blijft dit doen blijft lekker doorgeven en alles blijft geschreven we blijven dit doorgeven dat heet plezier in het leven Verenigde vredespijp Gewoon leip rijp altijd…

De glimlach van de winter is grillig en grauw de hemel in grijze tooi nergens een stukje blauw maar de takken van de bomen gehuld in rijp een schouwspel zo wondermooi…

De vorst en rijp, maken takken wonderschoon het is prachtig, heel gewoon kale bruine takken, prachtig wit. Wie de schoonheid van natuur een wonder vindt, snapt dat ik geniet als een klein kind van dat prachtige fenomeen.…

er waait een wind voorbij mij; een kind in de glans van haar ogen het is zeker dat zij zichzelf bemint wijl zij eerder door 't zijn lijkt bedrogen ik zie nu, hoe ruimte zich vult, sterker nog, ook mijn gedachten geraken verlicht omhuld met pure glans en gratie; hier verlaat zich toekomst op vrijelijk verwachten woorden, ongezegd…

Vlinders als Honderdduizend sterren Een kus trillend als De eerste winterse volle maan Seks als Verpletterend vuurwerk in de nacht Maar praten als in Oorverdovende stilte…

Draag me niet op handen maar Breek me, onvoorzichtig Spaar me niet mijn tranen Geef me mijn verdriet Streel me niet met handen Die gedrenkt zijn in geheim Zonder iets te zeggen Verscheur je telkens weer Mijn hart…

omdat de golf van letters geen een emotie nog raakt geen code gekraakt is alleen nog maar momenten snel wat neerzetten komen wij nooit vooruit men zegt nooit geen deadline stellen afwachten en verder vertellen in je hoofd het verhaal afronden niet opgeven maar verder rollen je grond aanvoelen wij moeten lijden moeten bloeden onzekerheden…

Zielen verbinden de strijd Ongeacht de hoeveelheid tijd Als het koren rijp is is dat de tijd die gegeven is. Wie het anders wil zet het leven stil maar komt bedrogen uit het is hom of kuit Ga de weg, hoe steil of laag Beantwoord zo je eigen vraag Zo laat je je eigen koren rijpen en leer jezelf begrijpen.…

'O God', 'O mens', de derde luidt 'O mug' Je zuigt en steekt en kriebelt onverbloemd en danst en galt en bovenal… je zoemt! Die jeuk… die bultjes… altijd vliegensvlug Je bent een kleine pestkop, irritant en ’s nachts maak ik van jou een olifant…

je zit met je hoofd al klem tussen schaamteloze lippen maar de tijd is nog niet rijp om uit het vrouwelijke te wippen…

Leeg is nu het strand, de zee schreeuwt eb De tijd die stond niet stil en zacht fluister ik: O tijd! Wat heb je ons aangedaan! Ik geef je mijn bezit, ik schenk je alles wat ik heb! Maar geef mij dat stukje terug, van jong en ook van pril en ik laat haar nooit meer gaan.…

Na de invoering van rookzuilen op perrons van spoorwegstations, lijkt de tijd ook rijp voor belplaatsen, geurplekken, vloekhoeken en praatpalen.…

Een rijpe vrouw Zij is mooi, elegant Haar ogen flirten Innemend charmant Ze schittert op het doek Laat menig hart kloppen Haar prachtige lichaam Doet de tijd even stoppen Een rijpe vrouw Zij is mooi, elegant Haar ogen lachen Een vrouw…zó markant……

Zo wij naar de duinen kijken als los zand tussen ons tenen elkaar houden in verlangen om elkaar dichtbij te zijn zo zijn wij kristal geworden tussen afgesleten stenen heller schijnend dan Parnassus lichter dan de volste maan Het duurde alles bij elkaar zo men zou zeggen slechts seconden niet veel langer dan een kus die doorgegeven werd…

O Liefde! Ik wacht op jou! Mijn koren is rijp en ik ben niet bang. Nee,niet de Dood...maar jij. Jij draagt de zeis in je hand.…

O vrouw zo mooi Rijp zomerkoren Ruisende wellust Hoe graag zou ik je sieren Met een guirlande van zomerbloemen Geplukt uit het jade Van een zoet struweel De olijfboom Strekt zijn takken Als tedere vingers Als de verlokking Van warm sinopel In de schaduw van de pagode Vind ik het altaar Aanbid je nieuwe naam…

De overgang van heet en buiten naar rust en stil en binnen de plek wordt weer van ons, we nemen weer de tijd terwijl de laatste vijgen rijpen.…