Alle inzendingen over M.R. Achterbergs

De opperhuid van moeder aarde ligt onontgonnen, puur natuur op maagdelijk terrein; zij houdt zich staande, braakliggend bedekt met een schaamlap voor wonden in ‘t besloten woud der verwachting. De nachtelijke zonden woekeren voort in tempeesten, de wildste beesten en de vogelen ‘des velds’, wier zang streelzacht fluwelige columna’…

geestelijk zweven boven wolkenloos water de patroonheiligen en hun puntige mijters met bevende biddende handen gesponnen fabels en welgevormde zielen doof lezend in tijdloze inkt achter dichtgemetselde ramen en krijtwitte muren verloren in de straling van voor eeuwig durende tijden…

‘O!, soms voel ik mij verwant aan jou, soms voel ik mij, zoals jij je vaak alleen gevoeld moet hebben. Zo ik, al heb jij dat nimmer kunnen bevroeden. Net zomin jij ooit de bedoeling begreep of hebt geweten waar ik ben geweest, welk ‘n hondenleven ik heb geleden, van binnen; al die kwellingen die mijn ziel ontelbare keren door- sneden…

vandaag krijgen we de rekening op een ontgroenend blaadje als vers gepresenteerd menu voor de toekomst welke nog immer ongewis is in het schaamteloos wit van haar ogen haar strakke kaken en lijnen gehuld in olijf- groene bestaansonzekerheid van die dingen ja van die dingen hocuspocus die heren in het zwart bont en blij blauw gedogen…

Zij vissen Achterbergse gesloten poëzie hier, zonder klemmen; en misschien is hij al vol van de kiem die door zijn huid sijpelt en groeit maar zijn stem kan toch niet die van kanker zijn?…

Het toeval stuit op zijn ongeduld; als wat niet te verwachten viel, rende hij met de paarden mee in de roze en blauwe slierten van een traumatiserend strevende zon. 'De spinsels van het zó gewende; een onverzoenlijk tegenstreven', waar het allemaal begon. "Mijn zoon, zoek voor jezelf een wereldzee van jouw formaat, want deze beken zijn…

Gelijk de circe-ogende co-assistente die stiekem van achteren mijn slip in kwam, een gouden greep deed in het muilezelpaar - een volledig nutt'loos gebaar -, constaterende dat zich daar tussen de welvormige dadels geen vunzige woekering voordeed, doch slechts een verlangen - niet warm, maar heet voel ik haar zwijgen als een gebaar. Instemmend…

Toen ging het venster open, wanneer röntgenstralen ons hier en nu doorlichten door te reflecteren op wat ons wezen was. Ging toen het venster open door het licht in de ogen die ons verleden in spiegelschrift bedrogen, ging toen het venster open? Er werd gezegd, en er staat geschreven, word wie je bent in je diepste wezen, ken jezelve…

Het schreeuwen om aandacht kent geen tekort zolang de bron niet uitgeput is, het levensvatbaar oerboek van de mens waar waarheden goden zijn, orakels slechts woorden die geen ander gevoel kennen dan eerzucht en wraak en die eeuwige macht; alleen een wang die keert een vrouw die je voelt, met haar hand die de aandacht versterkt, niet…

We zien het afgetrokken in de schaars omhulde Olympus in het licht van de ochtendzon; in het glimmen van de munt in de diepte van de vaargeul. We ervaren de strijd, de exercitie tegen de afmattende Helikon, onder de zon van contrapunctie en 't eeuwig gekletter van leeuweriken, de zondvloed uit gouden kelen; als Eva, kronkelend over…

Schreeuw niet tegen mij dat je verzuipt in drank die dank je aan jezelf; je mond loopt over, van jij...en wij? Wat jij bedoelde, voelde ik met onschuldige, blauwe ogen. Er is geen reden om te lachen, of het moet de wreedheid van jouw gedachten zijn. Wat is de waarheid waard, als jij het vergeten bent en bang bent voor jouw verleden?…

Om jou zinnen over leven mee te kunnen geven, zijn het intrinsieke grenzen aan de betekenis die ik er intertekstueel in leg; tijd en aandacht zijn niet meer dan posters over scheuren in het ethisch behang van fervente dromers, onveranderlijk verlangend naar een brandend activisme. Dan moet het toch over hoop gaan, of zand in geluksmotoren…

'Hoe sta ik er nu voor, dok, leeft u nog?' "Kom bij u, heb geduld, de interpunctie van 't radiologisch pathogeen proces der lymfocyten in een biopt fles was tijdelijk out of order in hun functie maar xal u antwoorden, xoekt voor u uit..." Intussen groeit, nog tijdens 't belconsult aldoor mijn quaal met groeiend ongeduld maar ook doks…

Een burcht, afgesloten van de wereld of een tuin met open poorten, en heel in de verte een ophaalbrug naar ons luchtkasteel. In onze harnassen van dons plonzen en plonsen we wat af in de levensgrachten naar het einde. Het slot sluiten wij in onze opengebroken harten, overlopend in gekantelde oeverloosheid met aan geen van beide zijden…

1. Met zijn verzen werd geen hoop gewekt, met huichelende wegen wel dromen verlegd; de tovenaar die waarheid sprak in spreuken die nooit zijn gehoord. 2. In wrevel van de wereld afgewend, de ogen die niemand ooit zag; nieuw licht dat zweeft in de dageraad, gloeiend door het licht van de verre zon, 3. weerkaatsingen van wat ooit…

De zwaarste zwaarden laten zij over doek en leegte vallen: het scherpst is dat van Salomo, van het Recht snijden, zo werd gezegd; doch allerbotst is dat der dood, Damocles’ Fatumlemmet- stoot. In de tussen-time belagen drenzende dreumesen de magen der brodelozen in hun uur van Nood voortdurend smachtend, in een niet te stillen…

Dit zwaartepunt van het denken waar woorden geboren worden, als klanken strotten verlaten, zin en betekenis vormen, samen stromen gaan, uitmonden in gedeelde beelden, overeenkomen, uitdrukken, willen. De tijd als duur houdt meer dan eens stil op het Kairosmoment dat je pas later, of op z'n best het navolgend op magische wijze…

Duizend-en-één moeten het zijn geweest op het feest van de satan hun duizelingwekkende duivelgedachten laten geen ruimte voor twijfels en afleiding voor bijzaak en beuzelarij Voordien waren dromen in nachten gewijd aan epische helden verhalen gedichten 't is de dwang die hen leidt tot noodzakelijkheid hun vroegste stemmen…

[terwijl het kunstzinnig ontworpen slim verrijdbaar paneel van het toneeldecor vervangen wordt door fluweel] [Rindr] “Jij in mijn droom, o Morpheus; jij stond in vol ornaat, pontificaal voor mij! Je keek me aan, bewoog je linkerarm naar mij, zei iets wijs. Je droeg een okerkleurig pak, klein van stuk, duidelijk een mixgezicht…

zo nu en dan voelen wij dat ons de geest is gegeven dat de beesten die wij in wezen zijn liever hun daden lezen in verdichting dan de vreselijke bloedspetters uitgelicht in ochtendbladen ‘all over the place’ te moeten vrezen zie ons dan maar als gekke paarden ‘young’ en adellijk welteverstaan door muzen gedreven als ware Pegasussen…

ondertussen alsnog bestierde ontsiering Yeşilgöz’ hocus pocus de diepgevroren focus op de kerndelingen op gewekte burelen liggen ontgroende blaadjes te rotten onder een vers laagje voor laag net netjes gestapelde gebroken sneeuwwit als rechtsgedraaide melk- fase richting de toekomst der ontkleurde kamers wit voor onze ogen maar…

De Orang-oetans van vrede, deze krachtpatsers der rede, de maximaal gelauwerde X- vleugels met zachte schouders: als wonderbouwers in de leer bij ‘t Achterbergs Heerschap.…

Geen die als Achterberg bericht van het barmhartige gericht van Jezus schrijvend in het zand bij vraag om striemend reprimand. Gewillig liet hij gaan bloedheet de vrouw, - gedreven in het nauw bleven de eisers in onthutsing staan.…

Het leven van Gerrit Achterberg werd door Wim Hazeu beschreven en voor de toekomst vastgelegd. Op Gerrit's graf rust een zware kei, met daarbij een stenen bankje, dat een steenhouwer hiew, en als trouwe lezer schonk. Achterberg is niet doodgegaan. Zijn innige gedachten leven nog.…

(voor Gerrit Achterberg) De analyse voorbij streefde hij naar verlossing van het denkbaar ogenschijnlijke. Wroetend in zijn verleden haalde het noodlot hem in, hij werd de man die hij zocht en de zonde van de vaderen kwam ten uitvoer.…

voorwerp van mijn lessen maar ook het onderwerp van veel geklaag cynisch ontleed ik soul met scherpe messen kritisch wijst ook mijn vinger naar den haag bijna ben ik voorbij de laatste stad achterberg ik multatuli ben je zat…

Ooit was het vinden van één coelacanth Een reden voor verrukte nieuwsberichten Waarover Gerrit Achterberg weer dichtte Dat vers werd een klassieker naderhand Wie nu voor vijftig verzen rond ziet drijven Kan van verwondering aan 't wenen blíjven…

Het beste van voor jaren dringt vanavond tot mij door. Al je gewone vragen vinden weer gehoor. Regent het. Ja het regent. Goede nacht. Laten we nu gaan slapen, zeg je zacht. Wij luisteren en liggen. Wind beweegt het raam. Blijf zo maar liggen, zeg ik, en ik noem je naam. Alles wat antwoord is gaat van mij uit. Je wordt vervuld van de oneindigheid…

Achterberg) als wij oneindig waren dan had ik zoveel tijd en om nog iets te sparen ruim de gelegenheid zelfs als je 't zou halveren 'helft van eeuwigheid' dan zou ik toch beweren 'ik heb alle tijd' maar alles is zó eindig we leven bij de dag dus haast is altijd met je vandaar mijn kort verslag…

'De dichter is een koe', schreef Achterberg Zij graast, herkauwt, wat bundels melk doet vloeien Zij soms, als Hanlo, oote-boe gaat loeien! Wie luistert, snapt haar taal tot diep in ’t merg: Ik wil géén krachtvoer, gras slechts uit de wei Ter wille van de Pure Poëzij…