Alle inzendingen over beladen inkeer

Ieder mag met zijn of haar last voor Jezus' kruis verschijnen dat gewicht begenadigd daaronder neerleggen vrij en verlicht de paal aan de achterzijde verlaten en verder gaan maar deze weg van verlossing zal niet eenmalig wezen de wenk naar de voorzijde van het zegenrijke kruis wil zich eindeloos herhalen bemoedigt wanneer dan ook…

de nacht donker zwart bezit mijn hart kaars verspreidt licht dat tot inkeer stemt nacht mijn smart licht en inkeer ‘De rest mijn geheim’…

Moeke zoveel jaren zonder jou ik ben nu zestig tweemaal zo oud als jij ooit werd nooit was het gevoel van gemis minder maar tja ik moest wel dragen in memoriam Antoinette Francoise van Zwol zelfs na vijfenvijftig jaar moeilijk te bevatten een kind zonder moeder voelt zich immer zo verloren…

in de vooravond lijkt het alsof de maan de voetstappen volgen zou, raakt zij toch uit het zicht daar de oranje gekleurde lucht een beladen nacht verraadt verminderd het zicht evident kraakt iedere stap helder in het witte paradijs dat schittert gelijk een zee aan diamanten…

afvallig oogt het dorp vereenzaamd hart is afgebrokkeld gebedshuis neergehaald als ontij krijst is het dienend kruis verdwenen bouwt men op geloof…

het perspectief had ik lief in het leven orde regelmaat en planning gaven mijn leven zo dacht ik een goede bestemming het bestaan zo was niet verkeerd echter het heeft mij maar weinig geleerd vandaag is de dag dat alles weer mag uur minuut en seconde genieten is echt geen zonde nu is leven kun je liefde en aandacht…

Ik weet niet waarom mijn ogen tranen Nu ik de dood een beetje in jou proef Mijn weten overtroeft de gang naar je graf, maar ik snoep het zuur En ik voel je drang Ogen van gisteren Volgen me waar ik ga elze…

Wat zou ik graag 'n keer tot inkeer zijn gekomen Had ik me ook eens bij de fiscus aangemeld Met al mijn slinks verborgen tonnen aan zwart geld Dat beetje boete had ik zo voor lief genomen Nu krijg ik post waarin de bank schrijft dat ik heden Weer eens mijn maximaal krediet heb overschreden. ---- DEN HAAG…

[Senryu] Het ware schouwen vereist dat het oog zich sluit en naar binnen ziet.…

Lief verwijder mijn slagader zodat ik terug kan zwemmen naar mijn hart.…

Wat lelijk heel die heide, Wat lelijk doet dat veld, Wat triest dat geen van beide Mij meer iets moois vertelt! Elk bloempje aan de wegen Leek eens een mooi verhaal - Nu drupt het in de regen En zwijgt het allemaal. ‘k Loop in herinneringen als een wanhopig kind, Dat ziet de oude dingen En de' oude weg niet vindt. Maar hebben…

Ook dwaze dromen moeten het ontgelden In amors overmoed en 's mensen hybris Waar liefdes schijnbeweging vaak diffuus is En ook geleerden ons niets echts vertelden De ratio keert in tot ironie Als onvoltooide Schubertsymfonie…

’t Wordt heter door die nare broeikasgassen. Het hoort bij ons vakantieritueel: we vliegen met z’n allen veel te veel, hoog tijd om ons gedrag wat aan te passen. We gaan ons echt bezinnen vanaf heden en vliegen nu naar IJsland of naar Zweden.…

dagen druppelen voorbij de luwte legt zich al weken in de lengende schaduw benevelt het aan tucht gewende wachten als een schaar sluit ik dit hoofdstuk bemoei me niet langer met de delicate onderkant van het zijn bewaar voor mijn eindeloze vriend deze laatste litanie leg mijn hoofd in de mand bij de jonge poesjes…

de stad ontploft tweevoudig als de daders galopperen in het lagere dal - want ik ben eertijds met de helm geboren en zie, met verdeeld gemoed, in de stand van je ogen de verborgen toegang tot het koninkrijk der doden o wee, ik zet een stap achterwaarts en neem met overleg mijn hoofd in mijn handen reeds heeft de aarzeling de tover verbroken…

Ongelofelijk wat een rotzooi Wat een troep heb ik gemaakt Wat een bende, zoveel mensen Zijn door mij zo bruut geraakt Ik kan zeggen wat me spijt Voor de pijn die is ontstaan Wat geheeld is in de tijd En wat nooit meer weg zal gaan Ik kan smeken om vergeving Voor datgene wat mij speet Voor de fouten die ik maakte En voor alles wat ik…

Het is raar, druk, en me toch vervelen Buiten zon, in mijn hoofd pijpestelen Ben je kwijt, maar ik zou je ook niet willen delen Gooide je weg, maar kan je niet missen Dat is eigenlijk wel raar. Dat is eigenlijk wél waar.…

Het is zinloos, ik kraak toch maar je porselein, kras toch maar je huid tot op het bot mijn goedbedoelde pogingen doen mij steeds meer naar lucht happen Ik kom ogen te kort, maar mijn vingers zijn te bang Misschien heb ik je wel iets te lief, mijn lief en misschien duurde ons eeuwig wel te lang Waar was het, toen we vroeger dartelden…

een toegeknepen vuist kan evenmin water vasthouden het sijpelt door de vingers vogel en vlinder behoren toe aan hun element met eigen vleugelslag ogen sluiten voor geruis van de kwakende wereld vraagt om stille inkeer…

hoe men ook discussieerde van Bussum tot Berlijn Het vreselijk beladen onderwerp kreeg men toch niet klein Tot overmaat van de bekende ramp is het zelfs uiteen gevallen En deze stukken zijn ook beladen tot grote schrik van allen…

Dat brengt hen sowieso tot inkeer !…

een aalscholver slaat zich iets te zwaar beladen traag het water uit…

Zijn wij dan beiden zó beladen, Dat iedre klacht om eigen leed De ander schrijnend scherp moet schaden Met àl te wrangen jammerkreet? En is ons beider zielsvermoeien Zó zwaar, dat ieder klagen dan De ruime maat doet overvloeien Van 't leed dat elk nog dragen kan?…

zonder ook maar één schaduw van wolken glijdt een zonbeglansde wereld naar zoet sensationele sfeer waarbij onbedeesde vlinders zich gretig verzwelgen in windstil geluk en toch ervaar ik het gegevene als emotioneel beladen omdat ik herfst reeds in mij draag afscheid nemen maakt de mens een beetje klein zelfs al reikt het verwachtende…

of voelt het stil en nietig zit het tegen of is het regen weet je meer of weet je alles is het inkeer in gedachten of is het wachten op een wonder is het vreugde voluit lachen tranen van geluk.…

mijn innerlijke glimlach ontvang ik door deemoed, inkeer van het hart mijn schaterlach golft door mijn buik naar buiten als humor mij raakt mijn derde oog schouwt ellende van medemens in driftig zoeken naar liefde…

Belaad dan ditmaal uw imperiaal met een zetel of een eikestam.…

een man dichtbij de waterkant het roerloze water het beladen hoofd verder niets een man dichtbij de waterkant niet verder…

Geen dag of nacht versmelting en even geen van beiden Koestering van rust en inkeer verstild laat het zich leiden Bijna tastbaar in de lucht verwachting van een magisch gebeuren Beloftes van de schemering pralend met de mooiste kleuren…

in ons samen tot beider zelf nog voordat inkeer smaakloos intrad geacht te zijn, niet anders dan wij werden vorkmatig, straminaal, ieder…