Alle inzendingen over bossen vennen

De verdorde boom heeft een top van trotse sier; de aalscholver zit. Twee spechten vliegen zoekend heen en weer, te druk om te hameren.…

Over de vennen strijkt bosbessenglans. Eilandjes, waar bladerwirwar op groeit, scheppen broedparadijs voor eend en gans. Het water schuift soms rimpelend voort, stoeit dan met blazend zonlicht: een luchtige dans, waarbij de liefde der libellen opbloeit.…

In het bosmeertje siddert zacht _ donker mosgroen: pijnbomenspiegel.…

Het bosven, schertsend Boerenbedrog genaamd, blinkt vrolijk tussen donker en licht groen; daarin schuilt geheim gebeuren en doen, dat klein krioelend leven hoogst betaamt. Het meertje, half verscholen toch befaamd, noodt met een frisse waterleliezoen hier een uur vrij en ledig te verdoen, ervaren wat het tijdloze betaamt. Gerimpeld zilver…

Onder blauwe lucht de Oisterwijkse vennen: gordel van smaragd.…

Slechts aanschouwde ik, leunend, de gang van zaken, op aarde, in bossen der vroeger tijden. Niks en niets scheen mij te bevrijden. Alleen en nergens, met hart en geest vol betrokkenheid in het menselijk lot... zo machteloos! Totdat ik losliet, wegging, om terug te keren...…

Op de langste dag zien over het watervlak: de tijd wordt ruimte.…

Langzaam lopend langs de Aa maak ik fotos zonder camera Wolken wilgen vennen vogels en bloemen die ik zou willen kennen helpen mij niks te plannen Ik ben in t moment Ik besta…

Wanneer dan in 't dorpje de kerkklokken slaan, Verbaas ik mij niet om dit plots visioen: "Ook heden in 't Venn hier is evenals toen De Here waarlijk opgestaan."…

kringen statig bos en wuiven met hun takken eens per jaar de bladeren los die dwarrelen een kleurig herfsttapijt dat in de winter modder wordt en het geluid van stappen smoort niet alle bomen maken bos ze hechten niet aan struiken vervlechten moeilijker met sfeer uit sprookjes van weleer ze staan wat afgelegen alsof ze niet om bossen…

In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan twee meertjes van elkaar, die door verzakking van weiland met moerassige omranding geroepen werden tot krachtig bestaan. Luchtige pijnbomen en dennen staan aan de oevers, geven waterwelving een dansspel van springende schittering, waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan. Het vroege kikkerkoor wekt…

Ze gaan 's nachts op pad naar meertjes, poelen, vennen om voor nageslacht te zorgen en elkaar flink te verwennen. Met velen tegelijk bereiken ze hun geliefde stek, met lentekriebels in de buik, men noemt dit paddentrek.…

heb het bos ontsloten bomen en struiken zichtbaar gemaakt het wild heeft een bosrand de vennen verwaterd pas later plag ik de hei kan ik jou blij ontvangen weet jouw verlangen als koningin van het woud een landhuis van hout dit beschermd gezicht wil ik jou gaarne geven om er samen voor altijd te leven…

Vitrines vol met tranen; kasteelvijvers en zoete vennen in zaal drie.…

Het zou moeten sneeuwen als een muur ijzig ruw over zwijnenvachten de beek kronkelend bevroren als een knisperende boskrakeling scheve schotsen verankerd in nachtzwarte oevers glazen vennen in bontkragen rietpluimen van bergkristal het meer vol poolijs de heide naakt en troosteloos bijna onzichtbaar verstoven onder verpulverd onbehagen…

blijf dicht bij de waterkant drink deltagolven, ontredder volhard in onslaapbare dood aarzel niet met bestaan kom van nature voor ontloop een rode lijst twijfel aan avondwater verdwaal en herpak juni en juli, moerassen, vennen, ruik warmte en water hondsdagen, vloei met desem van aarde, kom ooit terug…

men zal ons over bossen verstrooien wie we ook waren al het hartzeer in menselijk tekort verpakt geraakt in lucht en water we nemen de kleuren van de aarde aan wie ons ook beweent wie ook in de spiegel kijkt naar diep verdriet men zal ons over bossen verstrooien wie we ook waren…

ik zag je armen de hymnes orkestreren hoorde het zachte zuchten van de takken in het mystieke woud in donker spiegelende vennen scheen de maan zijn gele verzen tegen het magisch onrustige water als gods prater toch voelde ik mij met jou erbij me wonderwel thuis tussen de oplichtende melodieën van onbekende ballads in aarde ’…

Gedichten zijn geen fluistergalerijen Waar enkel stilte heerst en zoete dromen Slechts bossen ruisen, als zoemende bijen Doch wie goed luistert hoort soms meer dan bomen De moerbeitoppen ruischten;’ God ging voorbij; Neen, niet voorbij, hij toefde; wist wat ik behoefde, sprak tot mij den stillen nacht; Gedachten die mij kwelden, Vervolgden…

De velden, bossen, dorp en stad Zijn achter mij: de zee Is voor me en lokt en troost mij wat Van wat mij 't land misdeê. Zij ruist, zij lokt ; zij trekt, zij deint, Zij murmelt: mee, kom mee, En als uw voet op 't land u pijnt Wees dan een golf in zee.…

Stil graast de rikke; bij de bosrand beweegt iets. Schuwt haar jong het veld? Onverwoestbaar leeft de beuk voort, met doorkliefde stam... Het bos geurt fijntjes; veelstemmig gezoem klinkt op: paardenvijgenlied!…

Almaar schudt de struik, luid schurend en ritselend: het reekalf vecht door. Een kleine draaikolk glijdt traag voort in de bossloot: daar komt de ringslang. De dode boomstam is vol levendige galm: het spechtennest roept.…

Ongerept en wild geschapen waren bossen op zijn mooist maar door tijd en evolutie werden dierendromen stil vermoord wilde dieren moeten wijken want hun habitat werd afgenomen mede door de slimmen en de rijken die hun bossen kolossaal onthoofdden ik kan hier enkel maar wat hopen dat industrie en bondgenoten éérst wat denken alvorens zwaar…

Waar weiden,vennen groen gekleed als golven stromen door het land De wind gevangen door bomenhagen schier eindeloos geplant Dromen ijle wolkensluiers in een hoge stille lucht waar een rover staat te bidden voor een geslaagde vlucht Word ik op de grote heide soms door stilte overmand die dan zo duidelijk voelbaar is in dit oude Drenthse…

De kleinste bossen doen verlaten aan, bergen grootse woestheid.…

drogend draaien de laatste blaadjes als gebedsmolentjes aan hun steel in groene zomer mantra’s moe geruizeld kleuren zij met herfst mee donkere vennen weerspiegelen nog strak de lage zonnestand in zwart het warmrijpe is verdwenen ook schraalhans heeft de staart tussen de benen dan tocht het bos open plekken stralen koude…

Anna, je bent nu vierenzeventig geworden één jaar ouder, één jaar minder jong maar je weet het is maar schijn je was, je bent, je zal altijd zijn Anna van de bergen, Anna van de bossen, Anna van de zee altijd en veel langer Arnold van de bergen, Arnold van de bossen, Arnold van de zee…

leven me wenkte ik was vrij en alleen mensen, er waren er geen die zachte gloed op al dat groen de bladeren gaf ik een zoen het riet een dikke knuf daar werd ik weer suf ik kwam weer op beide benen te staan maar die ervaring liet me niet meer gaan die mooie lach van de natuur kreeg om een ceintuur het werd in de kiem gesmoord de bossen…

Onder knoestige bomen over het kronkeldijkje aan de bosrand lopen de nabije wijdte zien eindeloos moerassig grasland vol blinkende poelen drenkt verspreide peppels en een rij grote wilgen met hoog opgestoken vingers die gezamenlijk vragen hier wil de tijd terug gaan Goudeneeuwse schilders roepen om hun herboren kwasten driftig…

In het morgenbos tikken talloze druppels, geboren uit mist, zacht en keurig in de maat op takken en harde grond. Nevel daalt traag, laat steeds meer voor de dag komen, geeft de boomstammen, die dood en vermolmd liggen, nieuwe, frisse levenslucht.…