Alle inzendingen over doodsdrift sterven leven drift hart verdriet levensdrang

Loskomen van natuurelementen 't hart dat stille blijft slaan kalmte, vrede, warmte dorstig naar uw gelaat nieuw leven ontstaan.…

vooraf het sterven van familie en veel vrienden de ouderdom, die velen moeten doormaken gelukkig niet wetend hoe het einde zijn zal in de beperktheid komt de levensdrang teneinde, dat hij straks er niet meer is voelt leeg en vreemd…

Onhoudbare levensdrang. Vastbesloten naar een hoger plan. Geborgen nog in crêpepapier Ontvouwt de tijd een wonder. Geen aarzeling of angst voor groei. Het leven is bijzonder.…

De stralen van een nieuwe morgen beschijnen elke regel schrift: ik leer te leven en te zorgen. En diep verscholen zonder drift houdt zich een vreemd verdriet verborgen dat langzaamaan raakt weggezift.…

Mijn hart slaat als een schip in nood en ankerloos op drift geraakt schuwt mijn dood die ter lande werd geplecht toen ’t zwijgen me verried en boze tongen het lichaam wilden vierendelen doch slechts in daad want het gericht die mij van ’t leven wou onthechten sprak geen vonnis over mij als parvenu die het sterven aanbad met orgieën en iconen…

Ik zie uit naar de dag waarop ik het verdriet een plekje kan geven. Ik weet wat liefde doet met mensen. En soms doet het zo’n zeer. Liefde doet iets met mensen, Het maakt ze zo teer. Ik weet dat ik het verdriet achter me wil laten. Ik weet, ik weet… Ik zoek, ik zoek… Een nieuw begin.…

Doodsdrift. Zwaarmoedigheid. Soms voel ik me zwaar te moede. Door teveel tobben. Door teveel doen. Door teveel eten. Zwartgalligheid bestaat nog steeds. Een aandoenlijke aandoening is het. Een teken van leven.…

Een Leven met verdriet Wat ze je ook aandoen Doe dat bij een ander niet Een Leven met verdriet Een Leven met pijn Het kan niet alleen maar roze geur en manneschijn zijn In het leven zit het mee of tegen Na de zon komt altijd regen Er zijn vette en magere jaren Een Leven met verdriet Maar ooit daar moet je in geloven Ligt er ook iets…

Verdriet in het leven Ik kan er niet meer tegen Wanneer gaat het voorbij Wanneer ben ik weer blij Verdriet in het leven Het is een zwaar gevecht Het is zo onterecht Elke dag is een strijd Wanneer raak ik het nare gevoel eindelijk kwijt…

knal noten van melancholie, ontsproten uit de draaimolen van de couleur lokale, het onmogelijke zich mogelijk beloont vrede te sluiten met het bestaan, wat recht geeft aan volstrekte zinloosheid en daaruit haar zin ontleent, de tijd kent slechts één abstractie, wijzelf maken er ontelbare van, in de laatste opmaat van de levensdrang…

Hij wenst voor De Creaor te verschijnen Met het geheim waarmee hij is geboren Hij deed zijn zware arbeid naar behoren Maar de melancholie wil niet verdwijnen Hij zoekt soelaas in middelen en wijnen In liefde, schrijven, reizen en ontsporen Begeeft zich op glad ijs en raakt bevroren Start stil de bouw van het zichzelf omheinen En dodelijk…

Dood zijn is niet meer leven. Leven is niet meer dood zijn. Dood zijn is niet geboren worden. Welke dode zit daar nu over in? Geen één. Dood zijn is niet langer leven. Welke levende zit daar nu over in? Bijna iedereen. De dood is een doodgewone leermeester. De dood leert ons hoe we kunnen leven. Doodsmoed is doodgewone levensmoed.…

Ik zal niet sterven, niet vandaag en niet morgen want ik beloof aan morgen dat ik er zal zijn. Sterf niet voor mij, sterf voor jezelf want aan je sterven zal ik niets hebben, enkel mijn verdriet. Vrees niet, jij blijft leven want ik vergeet je niet. Ik kan niet vergeten, iedereen blijft leven.…

Vrij leven zonder spijt. Leven zonder verdriet. Waarom nu al niet?…

De hemel hangt ontroerd Boven novemberweide Ik wijk niet van zijn zijde De doodsdrift is ontvoerd Met peperkoek gevoerd Niemand kwam tussenbeide Zij kreeg een vrijgeleide Die knibbel knabbel koert Ik voel me, hemel, zo content En kijk u zielsgelukkig aan Skeletten vol ontbladering Staan met mij in omkadering Van grenzen in een nieuw…

Er is over zoveel te schrijven over een grasspriet bijvoorbeeld, hoe die tussen tegels weet door te dringen, groeien wil, begeleid door een paars bloempje. En dat zou ik weg moeten halen, snijden met een scherp mes, omdat anders de gemeente gif gaat spuiten.…

Met zijn gedoofde toorts achter groene muren van gouden cypressen daalt Daedalus' zoon Icarus in een eenmalige niet voor herhaling vatbare teugelloze vlucht aardewaarts als helios' stand-in vol elan en hete daad hominidae verterend neanderthalers sparend in een door jeugdige overmoed tot mislukken gedoemd faliekant uit de…

Ik wil lachen, zodat ik mijn verdriet niet voel, maar mijn glimlach kan mijn hart niet bereiken. Ik wil mijn verdriet uithuilen, dat heel diep zit in mijn hart. Maar de tranen zijn verdroogd, voordat ze kunnen stromen. Ik zou willen praten, over zoveel schuld, en zoveel pijn. Maar de woorden sterven in mijn mond.…

Sterven van verlangen, dat is er met mij gebeurd. Mijn ziel gevangen, en mijn hart in 1000 stukken verscheurd. Mijn dagen zijn geteld, het gevecht is verloren. Liefde die mij zo kwelt, en pijlen die mijn hart doorboren. Op sterven na dood, mijn masker reeds opgezet.…

toen drift haar grens verlegde en pijn genot ontzegde begreep zij niets van liefde die hart en ziel doorkliefde toen drift en lief verdwenen en zo onwerkelijk schenen bleef zij zichzelf trouw ….. het meisje werd een vrouw…

levensdrang, die laat groeien, gedijen, alom tegenwoordig, nederig kijk ik omhoog de talrijke blaadjes, wonderfabriekjes van zuurstof, onmisbaar voor elk leven. O, machtige magie van LICHT…

Een traan die verdampt en een lach die zich laat zien. Die zijn levensecht.…

langzaam, bijna fatsoenlijk, zonder de beloofde sneltreinvaart van deze tijd vallen zij snoezig als paardenbloempluizen Venz hagelslag, auto's in het ongeduld van een file uit het oog van de verloren drift van groots en meeslepend wil ik leven aan hoogtevrees wil ik ten ondergaan in de diepte sterven daar is het donker waarschuwt iedereen…

Je ziet het sterven rond je van wat zo fleurig was het nieuwe jonge leven is er het voorjaar pas. Als er om mij heen de dingen sterven gaan dan voel ik mij verdrietig en lichtelijk aangedaan.…

het leven doet sterven…

stroomopwaarts zwemmen zalmen hun ondergang tegemoet levensdrang geldt het nageslacht te ankeren in het zoet stroomafwaarts drijft mijn boot de ondergang tegemoet erfgoed geldt het nageslacht verankerd in het bloed…

Wie wil er in hemelsnaam nou sterven van verdriet? Theo Treurnis is mijn naam en nee, ik wil dat niet.…

Alle ellende is tijdelijk gebleken, die sterven rusten. Toch heb ik verdriet om het nog onvolmaakte, het onvolgroeide. Om al dat lijden en sterven rondom mij heen, en om mijn hunker. Ook eigen sterven en lijden van geliefden doet mij zo huilen. Schrijf me maar over, met of zonder mijn naam, wijs op de hemel.…

Mijn diepe verdriet is nu mijn onvermogen gelukkig te zijn. Ieder te redden van lijden, dood en verdriet, en onvermogen. Het eenzaam sterven van alle lotgenoten en eigen glorie. Het hele gedoe van de kwijnende massa: "daar schreeuwt iemand!" Het is niet leuk dit leven van totaal onvermogen.…

Verkreukeld is hun hart van goud, zij werden helaas voor het hier en nu te oud. Neem voorzichtig er eentje van in mijn hand, en wens mee te mogen zweven “naar mijn verloren vlinder” aan de overkant.…