Alle inzendingen over ijzeren gordijn,

Ogenschijnlijk zijn de uren Al voorbij, weet niet te beroeren In het riet dat me omgeeft Wel zijn de scherpe raakvlakken De redenen waar naar ik Heb gestreefd Het ijzeren gordijn warmt niet Maar brengt op mijn ogen Een doffe koude glans…

Opgesloten in zichzelf - stille gebaren, holle ogen - achter een ijzeren gordijn dat niet is op te lichten Hoe kon het zo ontstaan dat contact onmogelijk is? Waar verloor je hem, waar ging het in godsnaam mis? Beter kinderloos dan ouder van een kind dat doodongelukkig is…

Er rijst tussen sjiieten en soennieten Mentaal een soort van ijzeren gordijn Het sektarisme wint gestaag terrein De opstand gaat steeds meer van kleur verschieten In Allah’s naam blaast men elkander op Ook als Assad straks bungelt aan de strop…

Tekent zijn lijf zijn zijn krullend hart verschuift het ijzeren gordijn weer over de vijftig bergen tot ver na het genoemde: sterke wil als spil van stuwende kracht en poëtisch vermogen van bestaan met smart onafscheidelijk verbonden troont in de aura geluk als branding van het leven.…

achter het ijzeren gordijn. Een vrouw in deze wereld een vrouw van de wereld een vrouw als ik, dáár houd ìk van!…

't wordt steeds erger op den duur Voor CNN sloeg zelfs het laatste uur Getuigen...met de rug tegen de muur Zelfs zonder Warschau Pact blijkt NAVO klein En nietig met zo'n nieuw IJzer Gordijn…

P Verhaalt van wolven die de mens bedreigen Ze mochten er wel tien aan stukken rijgen Maar vreemd genoeg deed er geen beer aan mee De wolf zwierf achter 't IJzeren Gordijn Van Polen naar het ruigoord der Karpaten Maar toen de Muur viel mocht dat niet lang baten Bohemen werd zijn nieuwe jachtterrein Waar 'n wolventroep zich…

Gordijn…

De notenkraker Tsjaikovski Russisch componeren Praagse lentes 't ijzeren gordijn weg vegen vrijheid verbeelden, helen.…

Achter het IJzeren Gordijn was de wereld klein genoeg om te kunnen dragen Grenzen lagen vast, wegen eindigden waar ze moesten eindigen en achter elke muur woonde een vorm van duidelijkheid Toen vielen de stenen.…

de winkels weer vredig Unter den Linden de Bundestag rijk gevest onder glazen koepels ‘t IJzeren Gordijn in roeden en botte knekels als restant in ’t Mauermuseum te vinden Reichstagsgebäude eerst gründlich ingepakt door Christo alles onder groot geel zeil verstopt binnen intussen schoon van roet en bruin gesopt daarna als nieuw voor hergebruik…

Tanks rukken op naar Limburg Belgie en Duitsland vormen een gezamenlijk leger om Limburg in te lijven daarna zal ook het Belgische leger dat doen met Zeeuws Vlaanderen de Amstel Gold Race wieleretappe van bijna 300 kilometer over de Zuid-limburgse heuvels wordt afgelast de dranghekken gebruikt voor een ijzeren gordijn op de grensheuvels…

voor alles wat ik niet gedaan heb geen steen van het ijzeren gordijn gebeukt geen grenzen doorbroken geen armen rijk gemaakt voor alles wat ik niet gedaan heb betuig ik spijt het spijt me en daar ga je altijd weer die zin geen land verdedigd of hulp geboden bij overstroming nog geen steentje bijgedragen het spijt me en daar ga je altijd…

Hier, ademt nog de sfeer uit het verleden van die oude leiders, boven, achter hun ijzeren gordijn. Hier misstaat nog steeds niet die rode vlag met hamer en sikkel op de eerste arbeider's dag. Het plein, de stenen en de brede straat; kennen de macht van het Kremlin wanneer die uit marcheren gaat.…

ik heb een pakhuis gekraakt een hal opgelapt tot nest hoog en kaal in het dal leunend tegen de bergflank één ruimte die open staat ramen knipogen hoekig als ik het ijzeren gordijn sluit één kier laat één bundel van de schemer door steunbalken liggen bloot zuilen dragen vloer en dak bloemen, kaarsen en linten tot een halve maan geschikt…

de buren aan de overkant schuiven hun ijzeren gordijn open ze wijzen naar de zolder ik hoor de gedempte snik sta op een drempel van arduin de poort zit klem het scharnier kraakt onder schilfers van roest een koevoet klauwt in een kier even spaar ik mijn adem klim dan langs een regenpijp omhoog een bonobo met een opstoot van hormonen…

onbeweeglijk en rotsvast, zonder brokken of barsten sterker dan het ijzeren gordijn van weleer of de onverzettelijke muur van berlijn. en je ziet wel, niet alles verloopt zoals je dat plant!…

gordijn langzaam de dageraad der vrijheid los…

Het tsarenrijk werd een gebied van staten Zodra het IJzeren Gordijn verdween Werd Sovjet-Unie GOS, maar viel uiteen De poppen dansten in de volle straten Doch streden niet veel later als soldaten In Noord-Ossetië tegen Tsjetsjenen Azerbeidzjan, Nagorno-Karabach In Grozny mattend met Tabasaranen Aguliërs, Koemukken en Avaren En Lezgiërs…

Een zwijn kan, naar men zegt, gevaarlijk zijn Evers dan, van vrouwelijke kunne Laatst was er een ontsnapt uit Euvelgunne Dat zagen ze terug bij Nieuwegein Toen kinderen het zetten op een schreeuwen Dacht iedereen O nee, toch niet die leeuwen? Acuut trad toen de faunahermandad Van Oude en van Nieuwe Euvelgunne Met hulptroepen van…

gorbachov walesa tito breznjev perestrojka smeltend ijzer van het pact…

daar zijn soms woorden die beter niet onder de hamer op het aambeeld komen ofschoon er tal van ijzeren woorden lopen maar niet alle ijzer ook al is het heet dient gesmeed…

ik deed de gordijnen toe en daar stond je dan mistig hemellichaam zo alleen zo wit en vol zo krachtig verscholen achter een witte waas van gordijnen schreeuwde je om aandacht zonder waas... maar de waas zat voor mijn ogen ik staarde door mijn mistige herinneringen heen en vond jou terug, mijn hemellichaam…

De gordijnen zijn gesloten al. Meisje gaat naar haar bed. Ze droomt over Smokey de pony en van de verkouden grote hond voor het ziekenhuis van de lieve mensen Oma wast haar voeten in een koude teil en dat is het laatste wat ik hoor. Als de diepe nacht heel diep aan het worden is.…

voor een tractor heeft mijn oom me behoed en het slenteren door te diepe sporen ik troostte me met het geluid, het koren dat in de warme zomer was uitgebroed in vervoering werd ik door het staal gebracht die brommend en stoer het fraaie erf betrad zigzaggend ging naar het natuurlijk pad waar de inspanning leunde op halve kracht voor mij…

onderbewuste (waar sissend en borrelend de bellen barsten boven de kaartenhuizen die ik gebouwd had op te drasse grond) voorzichtig beweeg ik het penseel richting linnen en leg de eerste steen vast in de aanzet naar een nieuw stil leven waar op de achtergrond zo hier en daar de blues doorschijnt van lood zwaar om teveel oud ijzer…

"jeugdigheid is als een verzameld gedicht dat ongedateerd blijft" een koning keert terug uit donkere sprookjes en gelaten gezichten wie zou hem geschreven hebben verzilverd, in spinrag langs het pad van de wind ik zit tegenover hem de kachel verbrandt zijn woorden midden in het bos hij lacht zijn voeten vast in…

op denkbeeldige sneeuw in een dichtgewaaid spoor de ijzers…

De gordijnen verbergen de lijnen en groeven van haar gezicht, en sluiten het raam en hoofdstuk niet volledig. Wierook en verleden benevelen het halfdonker en verhullen het zicht Op een uitweg die gestaagd dalend, terug naar aarde leidt.…

Nevel dat als een gordijn is gevallen over de nacht stilte in een rustig dromen. De aarde is in diepe rust als ze loopt tussen de nevel in gedachten verzonken. In de verte klinkt de echo van de nachtegaal maar er is niets wat ze hoort of ziet ze is door nevel en gedachten omsloten.…