Alle inzendingen over koele meren des doods

Letternijen als krokant verbrande versnaperingen alcoholvrije delicatessen vrij van oververzadiging in het antiperistaltische maagdarmcomplex verzwolgen door blauwalg in de koele meren des doods, en op zijn beurt door blaudzun te zijn geconsumeerd en de aanlandige spinvis gedecimeerd en na bewezen diensten gereduceerd tot…

meren des doods aan de rand der laatste wereld op nova zembla gestrand waar zij als vlottrekkers en gangmakers eloquent waar zij als voortrekkers en drijvende kracht eminent in creatieve gedichten verhalen…

Er zijn van die dagen zoals die ene hele speciale dag, die naar vermag van staal niet te buigen of voornemens is, waar de oude Binnenmaas boekdelen spreekt als getuigenis. Dat ene dorp met een laan tal van geheimen bewaard, daar gedachten ooit stormden met wellicht gespreide hand, historisch verband nog steeds akkers bekleed naar men weet. Er…

Nu ben ik bij de koele meren Zo diep, zo donker, zo des doods Geen veerman is er of een loods Toch weten zij mij te kalmeren Kwijt ben ik mijn valies met kleren Weg is mijn dochters laatste kreet Verslaafd aan opium door leed Kreeg ik mijn geld van hete heren Mijn ondergane levenslessen Mijn grote innerlijke strijd Met dood en leven…

Ga niet voorbij, maar blijf bij mij, en voel, Wat Ik voel in het diepst van dit mijn wezen Dat niets dan Gij mij nog iets liefs kan wezen En alles òm u - zonder u - zoo koel, Zo leeg, zo vreemd dat ik mij-zelf niet voel, Wen ver van u - en 'k wens om weg te wezen, Weg van mij-zelf, in 't land des doods, doods vrezen Vergetend om de vrees…

Ook Jesse Klaver roert de oorlogstrom, In Oekraïne moeten méér soldaten, In modder en in bloed het leven laten, Als uitkomst van zijn koele rekensom. Maar toen hij fier zijn krijgsbanieren hief, Onthulde hij zijn eikeltjesmotief.…

Wanneer ik dood ben, lief, en iemand zegt, Dat ik zo niets was, dan zult Gij oprijzen, Hem op dees allerlaatste bladen wijzen, En zeggen: "Hij was groot!…

Wees alsjeblieft niet langer meer verbolgen Het is er nu in makkelijke taal Toch geldt voor mij: hoe méér nieuws ik verslind Des te complexer ik de wereld vind…

Ga constant winkelen bij Albert Heijn Hou lijf en leden lekker in de nulstand Draag op je hoofd een natte tulband Veel ijsjes zorgen ook voor een koel brein Ik deed mijn best met ijs, maar ging méér zweten Dat spul smolt sneller dan ik het kon eten…

koel en kaal kamers zonder verhaal muren die me omsluiten nog naakt en nieuw onbeschreven door het leven ramen kijken met geschrokken ogen naar beladen dragers levens verpakt in kartonnen dozen onwennig en ontheemd kamer na kamer ga ik begroeten kamer voor kamer trek ik aan plant behoedzaam de eerste sporen en begin eraan…

De luchten verblauwen ik verlang naar koele meren lippen kussen kleuren. Droevig is het najaar je voelt het aan je oogwater tranen zullen vallen. Onzichtbare sporen genoeg stof om in te bijten adders onder het gras. Bomen worden gekapt plastic in de buik van de zee mondvol kiezelstenen.…

De boom des levens in de Hof van Eden werd door de zondeval de boom des doods. Het zware kruis uit deze boom vervaardigd werd gedragen door Gods eigen Zoon. Dood en zonde liet Hij achter in Zijn graf. Zo kon de boom des doods weer vruchten dragen omdat Hij vergaf.…

trompetmuziek schalt hartverscheurende corridas over de begraafplaats de hemelpoorten gaan open de geesten van de gestorven angelitos komen thuis vanuit zijn tuinstoeltje gebaart een oude man: méér leg er méér goudsbloemen op flor de muerto bloem van de dood je lijkt op de zon je kleur en geur wijzen de doden de weg de weg…

Alleen wat machtelozer en wat zwakker En zonder levenstaak en levensstrijd - Des morgens word ik zonder plichten wakker En hul mij aanstonds in mijn eenzaamheid. Dan komen mijn vrienden die mij wat verwennen En meren aan mijn oever hunne boot, Wij spreken van het leven, dat wij kennen Met luider stemme en zachter van de dood.…

ik heb naar jou gekeken, begip getoond, aanpassingen gedaan en toch voel jij je nog zo onbegrepen wat méér kan ik nog doen voor jou?…

De trap laat ons klimmen Naar de afdaling des levens Op de zolder des doods Tijdens de geboorte van een beginneling…

ach de bomen vroeger wiegden zoals het geschreven is in d’oude verzen waarin gelezen werd of het gedrukt staat dat de nachten vol met zwartheid als dagen zonder randen waren van vreemde angsten waarvoor verdronken werd door onderdrukking van de stormen over meren desnoods in koele vormen in ogen gelegd waardoor de leugen bleef…

Hier sta ik dan: entre deux mers midden in de draaikolk van het leven. Entre deux mers: de dode bloedeloze en de rode van het leven. Tussen de moedeloze en de eindeloze. Ecce mater. Mater nostra. Zie haar. Hunkeren naar het vuur, smeken om het water. Vliegen in het luchtledige. Bijten in het zand. Zie haar. Zie hen.…

Van Ankara tot Brussel is het raak, Een continent staat trillend op z'n benen, Het oude zelfvertrouwen is verdwenen, De één roept: 'Peace!', een ander zint op wraak. Mark Rutte trachtte ons gerust te stellen Door alle bange wezens op te tellen.…

De lijn des levens, onbeschrijflijk koel.. deze realiteit staat tevens, synoniem voor angstgevoel...…

Méér kan een pessimist niet wensen. Vraag een kind wat dood weer leven doet.…

spinnen zijn subtiel ragfijn is de val des doods voor gevleugelden…

Draag me zacht: door de ijle landen Waait de nijd'ge wind zo koel; Of zijn 't al uw kille handen, Dood, die 'k om mijn slapen voel. Draag me zacht, gelijk een blanke Lampenvlam in woel'ge lucht, Eer dees kostbaar-laatste spranke Leven dove met een zucht. Draag me zacht: hoe daalt zo dicht en Hel de hemel over mij....…

De meren van zwartgalligheid zijn somber o zo diep verleid je niet erin te zwemmen geen bodem die je daarin ziet haar doel is al zuigend jouw levenslust te remmen je verdrinken in verdriet Zoek liever die kleinere fijnere poelen die heldere koele klare ze zijn niet zo bodemloos diep zij zijn de juiste de werkelijk ware die het opperbest…

De denker des Vaderlands gaat dood maar tot dan gaat hij vooral over leven!…

Is dat de slaap des Winters? Is dat de slaap der Dood? Als weefden onzichtbare handen, handen, uit het schimmenrijk, een koele witte wade om een onzichtbaar lijk, zó ligt, in het bleke maanlicht, een rag van draden gespreid, waar duizend tranen op blinken, door onzichtbare ogen geschreid...…

koel neem ik afstand van de verte laat het verduisteren gaan ondergronds meert de dood mij een witte horizon aan…

elegie des doods mijn treurzang beklijft jouw nood het lichaam huivert…

stenen dichter het laat je koud des te meer het beeld dat je beschrijft het kolkende water dat je koel, met denken naar de oppervlakte verdrijft… stenen dichter je hield het koel maar het beeld begon te schuiven het kolkende water kwam omhoog langs de scheuren van je denken en even warmde iets in jou de oppervlakte aan… stenen dichter…

zoals warme tranen koele meren doen ontspringen wil ik hier mijn voetstap achterlaten in enkele woorden en zinnen onthouden worden bewijzen dat hoe nietig ook ik was zoals in kleur en klank het schrijnend leven hoog zwevend boven het grauw ongezien maar krachtig als de bron die de bergwand kan doorboren ik ben en de woorden luider laten…