Alle inzendingen over liggen

het is zeven uur straks wordt het nog acht uur ook ik blijf maar liggen…

Zo liggen ze beiden te liggen, te zijn. * eerder gepubliceerd in Hollands Maandblad, mei 2004.…

Weinig nodig Ik strek me uit Over het zand Op de aarde Voel De aarde Onder mij Ik sluit Mijn ogen Ik hoor de branding Van de zee Om mijn lijf Voel ik De streling van de wind En de zon Die mij verwarmen Als een Tedere omhelzing Dicht bij De aarde Voel Ik mij Verbonden…

zoals je daar zo ligt zo rustig en vredig ik hoor je ademhaling dat geeft mij rust lekker tegen mij aan ik voel je warmte jouw lichaam dicht tegen mij aan een liefde ongekend is wat ik beleef jij bent mijn nr. 1 jij bent mijn zoon…

Het boek ligt open op mijn buik, zo lig ik graag -- om na te denken.…

Als wij in Nederland niet zulke zachte winters hadden, zouden we de zomer zeker niet overleven.…

Zacht, je lach je rug is zacht je schouder even aangeraakt mijn voeten raken hard hout aan ik pas niet in je bed mijn arm om jouw zachte middel jouw zachte hoofd onder mijn kin zeg maar niks en doe maar niets probeer zo zacht te blijven, lig en ik zal je voorzichtig bewaren…

Ik hou van de traagheid van liggen in bed.…

Ik kom om 't groene hout. Daar is de vrede voor me, in malingen de bochtpenseelde lucht en de zon de hoge ongesteelde bloem en der hoogste bladen lucht'ge schreden. Het liggend blauwe met zijn vrouwenzeden strekt zich en lacht met de uitdove weelde verflauwend tot het niet veel meer verscheelde van warmte en wolken die het maken heden.…

ik dacht dat de zon ging liggen maar dat doet de wind hij schijnt alleen maar…

Kolderiek periodiek (nr.5 uit een reeks van 100) De Duitse staander bleek op commando ook nog te kunnen liggen...…

De bodem is nog niet bereikt omdat ik de toekomst niet overzie, eindeloze put van medelijden, wat ik niet bedoel, gedempt, gestut en gevoed door lief en leed, de jaren liggen grijpbaar in een open schaal, de bron waarin ik de kwetsbare verlangens koel, waaruit ik ademhaal en samen met het licht en schaduw het leven deel.…

In de tuin ligt een zachte roep van een vogel. Kom hier en zing met mij. Tezamen met de pluizen en de gele troubadourtjes. Deze eenvoud is volmaakt. ik wil verwisselen van gedaante. De liefde verzinnen, de liefste. Een merel herhaalt zijn lied. Een vlinder drinkt dauw uit het rozenblad. Het zijn oude vrienden. Het zijn schaduwloze metaforen…

Ik hoor het licht het zonlicht pizzicato de warmte spreekt weer tegen mijn gezicht ik lig weer dat gaat zo maar niet dat gaat zo ik lig weer monomaan weer monodwaas van licht Ik lig languit lig in mijn huid te zingen lig zacht te zingen antwoord op het licht lig dwaas zo dwaas niet buiten mensen dingen te zingen van het licht dat om en op mij…

Liggend in het gras Door jouw ogen De sterren zien Dansen…

liggen in woord en verlatenheid…

Die liggen hier gewoon op straat, geen mens die er naar kijkt, dat is nou wat de mens achterlaat na een geweldige zonovergoten dag, de Koninsdag- rotzooi. Die is namelijk bestemd voor die stoere kerels die echt als EEN vent, met tractor bezems vuilniswagen en een berg energie, zorgen dat ik na een uur de straat weer zie!…

WOLKJE Poedermelk dwarrelt neer in warme koffiedamp, hernieuwt smaak en zin. DAAGSE GUNST Beide voorrechten van alle etmalen zijn: het geliefde bed altijd mogen opzoeken en het ook weer verlaten.…

Dus blijf ik liggen in het gras, mijmerend over al dat ooit was, en nooit meer terug zal komen.…

roerloos liggen in het gras willen dat het anders was staren in het schemerlicht wachten op je aangezicht blijven liggen in het gras weten dat het niet zo was ogen sluiten voor de nacht het is later dan ik dacht…

roerloos liggen in het gras willen dat het anders was staren in het schemerlicht denken aan je gezicht blijven liggen in het gras weten dat het niet zo was ogen sluiten voor de nacht het is later dan ik dacht…

Ik hoor het licht het zonlicht pizzicato de warmte spreekt weer tegen mijn gezicht ik lig weer dat gaat zo maar niet dat gaat zo ik lig weer monomaan weer monodwaas van licht. Ik lig languit lig in mijn huid te zingen lig zacht te zingen antwoord op het licht lig dwaas zo dwaas niet buiten mensen dingen te zingen van het licht dat om…

Hier liggen we, een mond van elkaar verwijderd. in feite zou het nog kunnen, maar de spieren doen het niet, zuren hebben vandaag geen zin. na het laatste zuchten, gas dat ontsnapt uit onze ventielen, opgenomen in de schoot der onverschilligheid, toevallig, een prachtige zomerse dag zoals deze, grijns je, zo lijkt het.…

Ik lig in het gras en luister. Ik hoor mijn kleinkinderen rustig spelen. Ze brengen mijn eigen kindertijd terug. Torenkraaien zwermen suizend als de wind. Boerenzwaluwen maken Boeings belachelijk. Een oude vleermuis fladdert als een kind. Ruimte en tijd zijn tijdloos geworden. De avond is aan het vallen. Recht omhoog kijk ik nu de hemel…

Zomer is met zon vertrokken luchten met herfst eerder grijs dan blauw Kou heeft de toeristen de dagjesmensen van kade en oever verdreven Ik schrijf en heb geschreven over zomerzon de stroom,de schepen die er -dagelijks- voeren Nu liggen ze er nog wel stoer maar stil en verlaten motorgeronk... alleen in mijn geheugen.…

Liggen in jou laat me liggen in jou in jouw lichaam liggen zo lang we willen, zo lang we dat willen Niet los, niet uit elkaar als ik daaraan denk val ik in mijn eigen armen in stukken, bang halverwege de nacht in bed mijn hand uit te strekken en voor altijd wakker te worden zonder jou, zonder jouw ogen en mond…

hier moet het ergens zijn klepperende lepelaars onderbraken even de hebzuchtige koortsige verlangens hier moet het ergens liggen hier zouden ze op dat machtige Zuidland botsen zo zuidelijk had nog nooit iemand gevaren de kaartenmakers lieten hun verbeelding spreken het Zuidland werd een getekende werkelijkheid hebzucht voedt…

De nacht neemt, traag en stil, onherroepelijk bezit van de dingen, doet levendige kleuren verdwijnen, maakt alles ondoordringbaar en kil. Als ik, wakker liggend, minder zie, dringen geuren zich meer op, evenals geluiden, overdag verscholen in een omvattende chaotische melodie. Vervormd door de tijd komen herinneringen boven drijven, die…

ga liggen in het groene groene gras en kijk naar de blauwe lucht en kijk en kijk en voor je het weet val je met een zucht naar boven in de blauwe blauwe lucht…

Gods grote zegen is steeds het bed te mogen opzoeken, om het daarna ook even dikwijls weer te mogen verlaten.…