Alle inzendingen over toorn

Gevierd de geboorte van een kind Verlangend licht zo zij zochten Heimelijk gewenst zo gewoon Doorgedrongen in alle krochten Maar welkeen aanbedene het was Zou niemand ooit bevroeden Getergd door onbegrip Ontstak hij in vreselijke woede Geen mededogen met zijn kudde Zijn toorn deed zeeën schudde Vernietigend was zijn kracht Sleurde onschuld…

Als ik gebeld word, spreek ik in de hoorn Mijn moedertaal uit voorzorg zeer correct. Als men mijn afkomst aan mijn spraak ontdekt Dan is dat immers in mijn oog een doorn. Maar raadt men toch waar of ik ben geboor'n En wijt men dit dan aan het dialect Dan wordt men woede dadelijk gewekt En die kan groot zijn, mijn Martinitoorn. -----------…

Bewaar het water in kruiken de klei krimpt ineen nog voor het geweld van de zomer de vissen, zij wringen elkaar raspen naar passen voor tango wij verscheuren de kade, die dag de zwavelstaf zweeft over wad rode fossielen verschralen en turen naar tenen van dijken kelen krakelen, de patrijzen zijn schor het grint begint te oreren klinken…

Aan een zwijgzaam viswijf te Hoorn vroeg een visliefhebber vol toorn: 'Wat is er nu mis, verkoop je geen vis?' Nee, want ze was haar tong verloren.…

Er is bewijs van wat ik had en deed: tekens -- dat ik heb bestaan.…

De roos verkoos haar eigen lot zij zag die dag haar naam bespot Ze groeit en bloeit, dan weggerukt Niemand wiens hand haar bloem nu plukt Want daar alwaar haar steel verrijst Vertoornd de doorn wie naar hem wijst…

Heeft u Gods toorn een pijl in ’t ingewand gezonden, Die uw beangst gemoed zo vinnig praamt en dwingt, Dat zijne wonde, o mij! bloedt uit ontelbre wonden, Dat uit elk zweetgat, ach! een purperen ader springt?…

Zijn employés verklaren het haarfijn Maar wij begrijpen dat niet allemaal Ach ja, er is bij ons mentaal iets mis Onthoud nu maar, dat toorn een zonde is --------------------------------------- uit: 'De Tweede Ronde', 2005.…

Raas, mijn kind! Raas als de woedende wind die de Aarde weer verschoont In een flinterdunne hemel woont de wachter die gezwind zijn poorten sluit Een dwaze moeder huilt haar ziel in stukken en o, verbaast het jou, mijn kind dat de vissen plastic proppen eten... men moest eens weten... hoe ik het giftige woord wil vergeten die ons…

Leef mij bind je met mijn woord Leef mij voed je met mijn bloed Leef mij zied je met mijn toorn Leef mij teer je in mijn pijn Leef mij misbruik je al mijn kracht Leef mij zeg je zelfs niet zacht…

De Albert Heijn stopt met de prijzenstrijd De toorn der prijzenoorlogsveteranen Zal hopelijk geleidelijk gaan tanen Maar mocht dat niet zo blijken mettertijd: Gelieve in de nog te komen jaren Ons een A.H.-erlebnis te besparen…

Als de hand zich heft De toorn de top bijna heeft overschreden Vlucht dan ver weg naar de andere kant Want anders roepen ze jouw naam En ben je overleden Dan sluiten zich de wegen Behalve een en daarna geen…

Frans Timmermans is snel op reis gegaan Hij moet de sjeik en zijn gevolg kalmeren Want Geert wist hen enorm te irriteren Daardoor gaat onze handel er straks aan Mark Rutte en de Shell zijn pas gerust Als hij elk achterwerk daar heeft gekust.…

‘Uncle Sam stak zijn kop in de strop en God trapte de kruk om!’ Aldus dominee Fred Phelps, die ochtend in september. Althans, volgens sommigen. Anderen hoorde Donald Trump overwegen om in oktober 2016 prijs te geven dat Bill Clinton op 9/11 belde met een dame van een pornobedrijf in de South Tower. ‘Bij de inslag ejaculeerde Pinokkio!’ Campagnequote…

Zij de woordverspillers onttrekkers aan semantiek die als de negende kop van de Hydra onverslaanbaar geacht boven de valreep uit willen stijgen treden, niet onopgemerkt in de voetsporen van de jonge Ploutus voor wie in één wenk het volmaakte werelds en het gewone briljant werd Wie van de wachtenden de nakomelingen van Gogo en Didi…

In de nachtwind, als ik niet slapen kan, hoor ik de toorn en het lijden van God. Maar boven de storm uit hoor ik de stemmen van miljoenen zielen, voor eeuwig verloren, die roepen om gerechtigheid. Wat hopen zij? Wat denken zij? Wat denken zij van Hem? Wat denkt Hij van Zichzelf?…

Als Allerhoogste duld Ik geen kritiek, vreest thans Mijn toorn, gij ketters en misdeelden ! Vervloekt, o heidenhonden, honderdmaal, Ik keer mij van u, Ik, Louis van Gaal.…

Kijk naar die wilg een bos van twijgen op wat zijn kop zou moeten zijn uitgehold om er doorheen te kijken getordeerd de dood op 't lijf stilzwijgend gehavend de toorn voorbij op de hoek van een wei op een kruispunt van twee wegen…

Een Ugandese anti-homo-wet Heeft onze leiders zeer in toorn ontstoken Waarop er met Uganda is gebroken Zeer prijzenswaardig van ons kabinet De vraag is hoe er stelling wordt genomen Als in dat land De Spelen zullen komen…

sluiers over grasland verborgen een mens zoekend naar toornen verklaringen voor z'n huiver geen stap bracht hem dichter het is de verkeerde plek zo zag en riep ze uit haar woorden verstomden zijn tocht ging verder en duurt nog steeds…

Kom, sust je 'em, Uw toorn maar, kleine toorn, die niets dan hinderen Kan aan uw eigen sufferige leventje Van zoetlijk-bedrijf'ge daagjes en slaperig Door-gezeurde avondjes, waar elk met gaperig Gebaar iets tracht te zeggen van zijn streventje, Dat niets was als een spelletje, o klein volkje, Dat ras verdwijnen zal als een…

ondanks bezwaren Niet tot morgen de toorn laten woeden de bitterheid voeden Beter elkaar borgen…

ik ben als een speelbal op de golven lig op mijn rug hij is weer terug het zwaard van toorn en wrake glinstert in de lucht we duelleren op het scherp van de snede met mijn hulpgebeden hij ongrijpbaar als altijd maar dit keer onervaren in de titanenstrijd hoewel een basaal carcinoom zou zo een levensgevaarlijk melanoom kunnen…

Als uw gelaat zo donker is, uw toorn mij bedreigt, dan wend ik mij van U tot U, vind liefde in uw ogen.…

dertig stokslagen geleden bliksem splijt olijfbomen langs de rotsen naar beneden waar klokslag twaalf de stenen spreken in klinkende taal wordt het vonnis gespeld de kring van toorn ruikt bloed binnen de kraal in de naam van de vader en de zonen…

Het is licht ontwaken in mijn slaap raap bereid me de runen van het pad dat de leegte me zal weerspreken in het vaderhuis het kruis sinds de verbanning ben jij de koningin zing verse hartenkreten als mistige hoorn en toorn in het netdichten met de stille twijgen in herfstlicht is het goud te zwijgen.…

de plassen op straat weerspiegelen de hemel, een wolk jaagt voorbij de regenboog in een inktzwarte lucht, bomen in zonnestralen het messcherpe licht voorspelt het onheil waaraan ik denk , zolang al de wolken toornen boven de poel , over de ijle kerktoren alles donkergrijs en het regent , dit kan toch maar zo niet doorgaan…

Waar moet dit heen, En ja, hoe zal het gaan, Breekt armageddon aan, En staat de dag des oordeels Reeds voor de deur, Zal Gods toorn ons treffen? Want dan, ja dan helpt zelfs daar Geen lieve moedertje aan, Dan is het einde der tijden daar!…

Vanmorgen zag ik Van der Z in zijn Mercedes Op het plein staan wachten voor het stoplicht. Stak mijn hand op, maar geen teken van leven. Vreemd, ik keek toch recht in zijn gezicht. Daarna bedacht ik dat hij al weet ik hoe lang dood is, van de weg geraakt bij regen en dat ik geen gevolg had gegeven aan de uitnodiging het cremeren bij te wonen…

Zwevend achter de ruit zijn wij in onze slaapkamer vissen in lamplichtwater, kleden ons schichtig uit. Betasten angstig het lichaam, buiken, ruggen en benen: nog niets gebeurd. Behoedzaam durven wij ons weer te kleden. Op een avond, vroeger of later, als we ons lichaam zien is het zover: vinnen, water- vingers. De eerste kieuw. ---…