Alle inzendingen over verdriet, oorlog

Zomertijd doch de wereld is winter herfst ver weg en de lente is zoek Zomertijd doch bommen die vallen  pijn en verdriet oorlog is een vloek Zomertijd doch honger naar vrede kom in beweging en open het boek Zomertijd het boek van de vrede vrouwen en mannen mijn dringend verzoek Jan Jacob Krediet Van den Bos, VredesDichter.…

Huilend stond het jongetje daar Vuile sporen over zijn snoetje Om zijn nekje een kleine gitaar Z’n hoofd bedekt door een hoedje Daarnet was er een bominslag De krater lag rokend aan zijn voeten Het leek zo’n mooie warme dag Maar ze zaten net in de aanvliegroute Hij had zojuist zijn liedjes gedaan Applaus gekregen van een vol terras Nu…

Als iemand een oorlog wint Is er ook iemand die dezelfde oorlog verliest Als er vreugde is om de dood van een persoon Is er ook rouw om dezelfde persoon Als er oorlog is Is de vrijheid van de een Het verdriet van de ander Als er oorlog is Verliezen we elkaar uit het oog Verliezen we elkaar uit het hart Als er oorlog is Verliezen…

Geluk, liefde en verdriet weven we als een rode draad door het leven, maar velen hebben alleen verdriet omdat oorlog, honger en terreur hun bestaan ontspoort...…

Dichten voor de oorlogs-doden voelt zo levendig aan of ze weer bestaan niet dood zijn gegaan Dichten voor de oorlogs-doden voelt zo verdrietig aan dat ze niet meer bestaan noodgedwongen zijn dood gegaan Dichten voor de oorlogs-doden voelt de oorlogen herleven zoveel verschrikkingen begaan waanzinnigheid ontstaan, verslaan Dichten…

altijd. --------------------------------- uit: 'Minuscule oorlogen', 2004.…

Ze begonnen als vonken, in hoofden die dachten de wereld te redden. Maar elke gedachte werd een muur, elk woord een wapen. Wat begon als hoop, werd bevel, werd schot, werd stilte. De ideeën zelf — ze stierven nooit, ze trokken zich terug in de schaduwen van boeken, wachtten tot iemand ze weer tot leven riep. En telkens opnieuw…

Elke dag leid ik een vreedzaam leven hier waarvan ik geniet ofschoon de oorlog, de pijn teleurstellingen en verdriet in mij zijn geworteld; het is de erfenis die mijn vader in mij achter liet.…

ik wou dat ik kon schilderen met de kleuren van de wind dan kleurde ik de wereld in een vredig, warme tint dan was het leven handelbaar geen oorlog, angst, verdriet maar de wereld zit zo niet in elkaar en schilderen... dat kan ik niet…

niet politiek schept… enorm veel verdriet we gaan vechten want er is oorlog voor een niemendal van tel… levens moeten sterven voor het belang en slecht beleid ik bid tot god hij sluit zijn ogen wat een wereld … wat een spijt!…

Is dit nou oorlog Die doden en geweld Door deze domme oorlog Word ik gekweld Door medeleven?…

Oorlog en kwelling met verdriet verteerd. Belangeloos streven, voor andermans leven. Dwingend duwen, gelaten ontvangen. Het afscheid van toen is de aanvaarding van nu.…

Afstand zonder belang Dichtbij is eindeloos Vrede wordt geweerd Oorlog en kwelling met verdriet verteerd. Belangeloos streven, voor andermans leven. Dwingend duwen Gelaten ontvangen Het afscheid van toen Is de aanvaarding van nu.…

op de bodem van de lege fles ligt bezonken droesem ik proef de bitterheid van al wat neersloeg in het oude jaar knarsend vermaal ik kristallen van wanhoop oorlog en verdriet ik keer mij om naar een fles met etiket 2014 .…

mensen op de vlucht overal verdriet en angst en de wereld huilt schreiend kind op straat pop tegen zich aan geklemd ze is mamma kwijt oorlog dichterbij wakker geschudde landen bedreigde vrijheid…

Het ontwaken in vredestijd na vijf jaar oorlog. Een vlag van zijn ban bevrijd; kent zijn driekleur nog. Respectvol hangt hij ieder jaar half stok. Zwijgt de menigte zo rond de acht uur avondklok. Van hongertochten tot Zweedse broden. Een oorlog herdenkt zijn doden.…

Om je heen Gevecht Oorlog Veroordeling Onenigheid Gevecht Verdriet Verlies Angst Ga dan Naar binnen En voel je Geborgen In je liefdevolle Diepe kern Je warme huisje De stille Oneindige kracht De liefde…

Verslagen sta ik aan de kant aan de zijlijn voel me machteloos wat ben ik in deze wereld waar mensen elkaar naar 't leven staan is dit de mijne waar men kinderen neer maait, vliegtuigen uit de lucht schiet het licht niet in de ander z'n ogen wordt gegund ben ik verdwaald…

De zwarte schaduw van de soldatenkruisen, verdubbelt de smart.…

Er is een rechtmatig wenen in de rechtspraak der onrust door zonverloren dromen van tegengestelde emoties en aan elkaar grenzende illusies is niets meer hetzelfde een leidraad voorbij een lengte een tunnel lijdzaam door de engte geen helder licht aan het eind zonder horizon, deze soldatenmars naar doden en vernietigen vijanden erger…

Verhiervandaan midden in de woestijn een uitgemergelde moeder aan haar borst een kind huilend van honger en pijn Een jonge soldaat zwaar verminkt amper man eigenlijk nog kind God waarom moet dit zo zijn…

naarmate de vrede dichterbij kroop nam de vrees toe gedreven zoveel mogelijk uit te moorden gehuld in lompen totdat benen het begaven het waarom onbekend marcheerden zij gedwee door angst gevangen wonnen woorden niet van kogels onverbiddelijk werden zij afgeknald zonder reden liep de rest onophoudelijk uren achtereen…

toch terug, sprookjes van ‘t oude Babylon zoete woordentuinen van de slimme Sherazade er is geen licht meer in de harten van de zinnen en alles door de oorlog opgevreten, in slechts één groene nacht.…

Vol wederzijds verdriet Doch Ongenezen blijf ik achter Oorlog over En ik De gevangene Die rest.…

IK WIL HET NIET Ik heb genoeg aan mijn eigen Stille woede En stil verdriet…

geen zinloze oorlogen, geen verdriet,strijd of lijden ik realiseer me mijn onvermogen...…

‘Papa, kan er hier ook oorlog komen?’ ‘Nee jongen die is er al lang.’ ‘Maar ik zie geen ingestorte huizen.’ ‘Klopt jongen in onze oorden gaat het veelal om oorlog met harde woorden en die doen ons soms zoveel verdriet .’ ‘Ook bij jou hè, toen mama ons verliet, maar ons huis stort toch nooit in?’…

De bezette, laaiende stad verwoest door het leger des heils Angst & slijk versterkt door mortieren Vluchtenden aan het kruipen in brandende kelders Het horen van vuur en het zien van kogels verbrandt voor altijd je gezicht en menselijkheid…

Wennen, nee dat kan ik niet Dek de tafel, als altijd Barstensvol verdriet 'k ben je kwijt. Tranen over m'n wangen Wanneer ik je bord zie staan Stervensvol verlangen 'k wilde met je meegaan. Je bestek leg ik naast 't mijne Zodat ik je als 't ware voel Binnen 't bereik van 't mijne Snap je wat ik bedoel?…

Verdriet zo intens, verdient echt geen mens!…