Alle inzendingen over weggestoken

Maar ook dat wat ooit zo fijn was, nu in het negeren weggestoken.…

ik tel tot tien ik kom wie niet weg is is gezien verstoppertje weggestoken achter de muren van de buren buut vrij kinderspel…

In de herfst valt alles terug in zijn plooien en rimpels worden dieper uitgesneden uit opgedroogde levenskanalen kaalheid lijkt onvermijdelijk hoewel weggestoken achter een tooi van bont coloriet. neen op afgehakte boomstronken groeien enkel zwammen of voor wie nog hoop koestert: paddenstoelen. ga er maar even bij neerzitten ...…

losse hand je lichaam op papier gezet nooit verder dan het silhouet je sloot voor mij je dromenland ik zag de onschuld van je ogen maar hoorde niet je dubbeltong die suikerzoete tonen zong en mij keihard heeft bedrogen hoeveel codes ik ook kraak jouw lichaamstaal is ongebroken dit terrein blijft altijd braak de sleutel voorgoed weggestoken…

Er stond daar eens een schone bloem Helemaal verdoken Ik vroeg ze toen "Gij schone bloem, Waarom hebt g'u weggestoken?…

Handen verkrampt weggestoken in klamme zakken waardoor hun vuisten niet meer zichtbaar zijn. Tanden knarsen onhoorbaar binnen gesloten kaken en een waas berusting onttrekt de wereld aan het zwarte uitzicht. De tijd vergaat met wachten op het onherroepelijke nu alle daden al gedaan en alle woorden uitgesproken.…

Ik hou niet van ijskoude dagen Van wind die door de kieren waait Oh was ik maar een zevenslaper Geen hond die blaft , geen haan die kraait Maandenlang ver weggestoken Me hullen in mijn eigen huid En ademen op mijn eigen ritme Geen mens te horen, geen geluid Laat me ontwaken in de prille zomer Wanneer de kievit wiekt boven het land Laat…

Overwinterend schuw waterwild heeft zich handig weggestoken en al meesterlijk vermaakt.…

Bittergoud vervreemd, pril geluk genoeg ja resoluut weggestoken het maagdelijk witte goed. Verder kan het zo niet gaan. Verlangen wordt gebundeld, verrassenderwijs maakte het niet uit wanneer het zich goudwarm ontsluit.…

De ruwe aard is verraderlijk weggestoken in valse vormen van schijnheiligheid worden de ijskoude tonen verborgen een arglistig zomers gezicht dient warme, bekorende beelden op façades vol venijn hemels toneelspel chanson zonder zuiverheid afgestorven handen strekken zich hulploos naar het voorgespiegelde seizoen een hunkering naar…

De witte kokosmelk sijpelt en voedt de gulzige lippen die te lang wachtten op de lauwe omarmende flauw smekende vloeistof om bevrijding weggestoken in de eigen opgetrokken kooi.…

ik zag je zonnig in de kou de handen diep in zakken weggestoken de stoet was zwart alleen het wit van bloemen had zijn kleuren al ontloken in paars en te pril lentegroen hij was een boom in jouw tuin vol herinnering aan een horizon die nooit verging want zij is eeuwig jouw vriendin jullie speelden in zijn schaduw maar het licht werd…

Een hart kan niet jokken: weggestoken achter een stoere ribbenkast laten de tralies toch tederheid door. Een leeuw en een schorpioen zijn we, tezamen een tweeling en een weegschaal, soms steenbokkend of kleurenblind stierig, mekaar bekampende boogschutters maar met pijlen van Cupido.…

donkere water trekt en duwt aan de branding treurig jodelen de regenwulpen, hun opgekromde snavels peuren pieren en zagers uit het wad vlokken gelig zeeschuim rollen vluchtig over het gouden strand, verkleven soms heel even met het bronsgroen knoopjeswier, of met stugge, hard-oranje kabels parelmoer glanzen de meshelften, half weggestoken…

het niet meer dan Een dag of twee toen we In de haven van 't nieuwe land Aankwamen - hoog achter de contouren Van de stad doemde een woest Gebergte op, daar gingen we Na aankomst naar toe, We houwden een flink stuk steen Uit de rotswand en begonnen Het te bewerken - nadat we De grootste oneffenheden Met onze beitels hadden weggestoken…

Haar hartje achter slot en grendel weggestoken wenen kan ze nu niet meer...…

Een eenzame wandelaar goed ingeduffeld, een muts op het hoofd, slentert door het sneeuwveld zijn handen diep weggestoken in zijn zakken. Aan zijn grove borstelige wenkbrauwen hangen kleine ijspegeltjes. Een stukje verder, bij het vogelhuis, legt hij voedselpakken.…

Clopterop, Een nestje goed onder de hibiscus weggestoken, Vijf gezonde jongen, samen ineengedoken, De prille lentedagen, nog fris en aan de kille kant, Sarake is in de wolken bij het zien van zoveel jong schoonheid in haar hand, Die kittens groeien steeds als kool, En Hector bouwt de afrastering steeds zo ruim en mooi, Heel efficiënt,…