Alle inzendingen over woningen cellen

het tuig van de voetbalrichel zij die niet tegen hun verlies kunnen zij die met vuurpijl de overheid verwonden gaan ze voor 100.00 woningen of gaan ze voor 100.000 cellen kleine cellen met een schijtemmer omdat ze de schijt hebben aan de overheid of is de geest al jaren en jaren uit de fles de geopende fles van wijlen Pim Fortuyn…

Toen werd er héél zacht ingezet en plechtig klonk het zanggebed “ In Uw woning ben ik thuis” en ook nog iets over een kruis. Maar de tweede bariton die het niet langer harden kon zong als een bulderend kanon “Ik wil nog láng niet naar dat huis.”…

Zwevend achter de ruit zijn wij in onze slaapkamer vissen in lamplichtwater, kleden ons schichtig uit. Betasten angstig het lichaam, buiken, ruggen en benen: nog niets gebeurd. Behoedzaam durven wij ons weer te kleden. Op een avond, vroeger of later, als we ons lichaam zien is het zover: vinnen, water- vingers. De eerste kieuw. ---…

Nu men de moslimwoning aan gaat passen, een schuifdeurscheiding tussen vrouw en man, met ook een extra kraan als `t effen kan, om na gebruik van het toilet de kont wassen. Dit is beslist verrijking van culturen, met deze schoon gewassen halalburen.…

soms is de hemel met kometen en eeuwige sterren mijn woning dan weer de gouden zonsondergang of verre vage verten omkranst door stille grijze wolken het stille ochtendbos met gouden pilaren zonneschijn verre bergen felwit in donkere omlijsting van zwartgroene hellingen het liefst woon ik in mijn gedichten omdat de poort daar…

Een makelaar zonder onderdak Vertelde, toen ik hem even sprak Ik stel het misschien wel heel zwart-wit Dat een slak nog een huis bezit Maar ik voel me net een naaktslak …zelfs makelaars sluiten hun kantoren door de kredietcrisis……

Een woning hebben we gebouwd met gedachten als stenen met gevoelens als voegen Het bouwen is dag en nacht zwoegen houdt niet op er is geen halt,geen stop We bouwen voor elkaar een woning waarin lachen en wenen onze tuin groen omringen begin en einde ongewis.…

Van de ochtenddauw tot in de stilte van de schemering heb ik mijn denken in bruikleen ik tast langs het draad waarlangs mensen elkaar negeren de lange schaduwen beschermen mij tegen de terloopse waarheid van het licht dat mij hier vindt terug klim ik op het podium waarop elke dag een deur is jaren snaren zijn waar hoon en hosanna…

Met Kampse kluitjes in het Gronings riet: “Uw woning daalt, alleen de waarde niet.”…

Mijn kleine kamer, mijn laag huis, Eng en vertrouwlijk als een kluis, Waarover zich van wand tot wand De grijsheid van de zoldring spant ; Buiten de drempel het gebloemt, Dat 't aambeeld en de hamer roemt, Het goud, waaruit het is gesmeed, De vinger, die zijn drift bestreed; Opwaarts, gebeeldhouwd in het groen, Een eedle boog,…

zijn liefde voor rozen die zijn woning zelfs binnen klimmen.…

Een kloppende specht vogels vliegen met takjes woningzoekenden…

Haar jas kapot, verrot en oud, werd uitgedaan twee jongens die deze baan, ontdeden haar van haar goten, haar regenpijpen uit Twee and’ren stripten haar veertig jaar oud hout, waarin een goedje dat goed fout. Ze zaten in een hoogwerker en hadden gele pakken aan en maskers op in dit warme weer, waardoor ze ‘t heel benauwd. Z’ is…

gladde laken op jouw bed, aan de zachtheid van jouw matras en mijn lichaam dat zich naakt als mijn hand daarop uitstrekt Als het dan maar niet zo is dat jij verliefd op me wordt en we ons gaan uitleven in gevoelens die onze vriendschap beëindigen We kennen elkaar al lang Jij weet wie ik ben als je in mij komt om mij, om mij tot woning…

De donkere materie van mijn heelal heeft zich in grijze cellen georganiseerd. Veilig in de anonimiteit, zoals dat geldt voor elke cel die onafhankelijk opereert. Mijn gebladerte van het bos bedekt de sporen van platgetreden onmacht. De wind heeft zandduinen achtergelaten als verwaaide restanten van wilskracht.…

Geloven doe ik het nooit en te nimmer Maar volgens een Belgische knappe kop Die het nieuwtje bracht als een Belgenmop Zijn wij, de Nederlanders, toch iets slimmer Typisch een Belg die zo zijn hart uitstort Omdat hij kampt met een cellentekort …Er is een tekort aan gevangeniscellen in België en een overschot aan cellen in Nederland.…

Het eeuwige ruist troostend tot de cellen, zacht sussend ongeduld en onverstand. En overdag hoor ik de meeuwen schreeuwen - soms zwiert een vleugel langs de vensterspleet. Ze klagen in de nacht, en, luistrend, weet ik: Vogels zwierven hier door alle eeuwen.…

:+)= :+)= :+)= :+)= dichten gaat vanzelf mijn grijze cellen bedenken tekst die ontstaat hoofdzaak :+)= :+)= :+)= :+)=…

voor rian kanker een strijd tegen onzichtbare cellen chemokuren en bestraling volgen aanvallen!…

dode cellen afschuddend vervelt m’ n geest op weg naar een nieuw denken…

De aarde leeft zoals cellen leven. Zoals een cel leeft in een mens. Zoals de kern in een atoom. Zoals schrijvers dichten. Cellen kunnen onmogelijk bestaan, zonder andere cellen om hen heen. Deel zijn kan niet zonder heel. Planeten niet zonder zonnestelsels. Zonnestelsels niet zonder melkweg. Kinderen niet zonder moedermelk.…

Ik ben er jaar na jaar van blijven dromen Maar had ik weer een woning op het oog Dan was de vraagprijs steevast veel te hoog Maar eindelijk, het is ervan gekomen Ik ben gelukkig en ik voel me rijk Een woning aan het water, in Moerdijk…

vanaf mijn conceptie heb ik het gevoel cellen omwoekeren mij, groeien met een doel hoewel ik klein wil zijn maken zij mij groot ik heb kanker ik ga dood…

Alzheimer doet de cellen sterven zodat geen kanker kan uitzwerven. Kwaad moet men kordaat vergelden met kwaad om eeuwig leven te verwerven.…

Hij laat een paar cellen fors kweken en zwellen en bezaait uw sjofele schedelpan ...…

weer wordt het gif per hartslag rond gepompt trekt rode strepen in een kwetsbaar lijf zonder onderscheid doodt zij meedogenloos de lichaamseigen cellen waarin ook kanker nu verblijft chemo strijdt zonder onderscheid tegen cellen die snel groeien ten koste van hun eigen veiligheid soms ontspringen zij de dans in vluchten naar de luwte…

het huis waarin ik woon wordt afgebroken de gevel is niet meer om aan te zien het wemelt er op zolder van de spoken het huis waarin ik woon wordt afgebroken ik vraag me af waaraan ik dit verdien zie op tegen het ongemak van dien het huis waarin ik woon wordt afgebroken de gevel is niet meer om aan te zien ze gunnen me nog even tijd misschien…

de onbevolkte woning het onbemensde leven hoogste tijd de plaats te betreden en te zijn…

weerklinkt een fluitsignaal de cellen spoeden zich in het gelid hersenvocht spoelt de straat schoon shit zegt de wijkagent als hij van allemaal het meest in de viezigheid komt te staan…

De onraad niet stilstaand af te schuiven op de maatschappij leert hoe of wie je bent in de schaduw van het duister; ondanks schaduwzijden elkaar kunnen overlappen zij aan zij, eens alleen zonlicht andere cellen streelt uit die kluister.…