Alle inzendingen over zing,wist

Een dag onder wolken toen nevel boven het gras hing met donkerbruin bier en vergane glorie onder de mystiek van de oude stad die verlangend aan het water lag je liep naar de vogel in de zilveren kooi die in de kroeg op tafel stond je vroeg of de kanarie kon zingen wist jij veel over liefde en klaagzang er hing geen antwoord…

Moest af en toe van een straatlamp een liedje zingen. Wist bij God niet waarom hij waar dan ook was en plaste huilend een plas in een plas.…

zing Mnemosyne zachter van Odysse die wist dat Ithaka geen einde was,maar enkel list zij komt waar woorden zich stapelen,herhalend bestaan draden los draden doch vast aan niets wordt voldaan Polyphemus kijkt, één oog, genoeg om te zien Poseidon schuift onder zinnen- hoeken zoek ,cirkel stil en misschien donkerste van het donker…

Ik was een stil en eenzaam kind, Eenzaam als geen - Gij zong voorbij als een stem in de wind: Nu ben ik alleen, alleen. Gij streek voorbij als een schone schijn - Vanwaar? Waarheen? Wat kan ik zonder u beter zijn Dan alleen, alleen? Alleen met de zee die ebt en vloedt Op haar gezetten tijd, Met de maan die krimpt, met de zon die gloedt…

Ach mereltje blijf jij maar zingen voor de lafaard, de kneus en de held.…

Welkom in Nederland, welkom allemaal Welkom in Nederland Het land van geef en haal Heb je een van ons de weg gewezen Heb je misschien zijn schoenen gepoetst Heb je zijn overhemd gestreken Heb je uitgelegd hoe hasjisch roken moet? Welkom in Nederland, welkom allemaal Neem je halve dorp mee Verzin een goed verhaal Meisjes mogen minirokjes…

Ik droomde dat ik de tekst kwijt was beangstigend was het zo zonder houvast iemand zei dat dit nu juist leven was de essentie die je authentiek maakte zonder script zingen zonder voorschrift dansen ik was alleen maar bang en vreemd opgewonden ik droomde dat ik de tekst kwijt was ik wist niet eens meer zeker welk lied ik zou gaan zingen als een…

Ik las boeken en hun einde. Ik trad binnen en weer buiten. Halverwege. Droefheid veroorzaakte een geloof in klaverblaadjes; een onuitgewerkte uitgave. “Bomen kraken. Ik hoor ze elkander strelen. Ik heb hen en hun wereld lief. Het omhoog dwalen van een enkele vogel tussen het wisselen van de stemmen.” Ik loop me te pletter en…

Ik wist dat je er was Een schaduw op de achtergrond Ik kon je zien vanuit mijn ooghoeken Maar toen ik mijn blik op je wilde richten Leek je nergens te zijn Ik wist dat je er was Een rimpel in het water Ik kon je horen toen je zachtjes tegen de kant aanstreek Maar toen ik mijn oren spitste Leek je niet te bestaan Ik wist dat je er was…

Wist niet dat dit kon Wist zeker niet waar ik aan begon Het leek allemaal zo mooi en zo echt Maar nu weet ik beter en stop met dit gevecht Ik kwam je tegen en het klikte Weet nog best dat we het een beetje aandikte Grapjes over hoe het zou zijn Tot het echt werd, en nu doet het pijn Het was allemaal zo makkelijk, zonder zorgen…

Toen ik nog niet wist wat liefde was…

Als ik maar eens wist dat onze liefde voor eeuwig was, dan had ik geen angst om jou op een dag te verliezen Als ik maar eens wist dat al m'n dromen werkelijkheid werden, dan had ik gaan angst om m'n mooiste droom met jou te verliezen Als ik maar eens wist dat jouw gevoelens voor mij oprecht waren, dan had ik geen angst om…

Wist ik veel, ik dacht dat ik van binnen dood was Dat zoiets toch niet meer zou gebeuren Ik dacht er wel vaak aan, tuurlijk, dat dan weer wel, maar verklaarde mezelf voor gek Verzette dan altijd vlug mijn gedachten. Wist ik veel, dat ik ooit jou zou ontmoeten?…

een roes vol liefde die haar gedachten omwolkten op stapels schrijfgerei van rozenkleurende fantasieën met vraagtekens zij wist, dat zij hierin haar passionele verlangens niet kon overwinnen onder de wijde tintelluchten op papieren illusies…

Als je nu warempel eens wist hoe ik iedere nacht lig te wenen Sinds jij je van bed hebt vergist heeft mij geen zon geschenen Als je nu warempel eens wist hoe ik naar jou kan verlangen En hoe ik je direct al heb gemist jij houdt mij eeuwig gevangen Als je nu warempel eens wist hoe ik ’s nachts lig te wachten Dromend dat jij vlug herbeslist…

Ze wisten, dit wordt ons laatste jaar, ze wisten, dit wordt ons laatste samenzijn, ze wisten, dit wordt onze laatste maand, ze wisten, dit wordt onze laatste week, ze wisten, dit wordt onze laatste dag.…

Ik beloofde mezelf dat ik de moed niet zou laten zakken, maar ik zag niet eens hoe diep de afgrond was. Ik beloofde mezelf niet te wenen, maar het water trad al buiten zijn oevers. Ik beloofde mezelf dat ik er me uit zou wringen, maar ik raakte meer en meer verstrengeld in het net. Ik beloofde mezelf een lichtpunt te zoeken, maar het was donkerder…

je zou versteld staan als je wist hoeveel mensen jou nodig hebben…

Om maar te zwijgen van de leninisten de Russische voorlopers van maoïsten Als die toch eens wisten waar confucianisten al eeuwen naar zochten net als zenboeddhisten En naast de holisten nu ook feministen...…

Een dagboek zwart beklad met een beetje kleur misschien- Wist ik dat het over was want eerder kon het niet verliezen- Daarom zing ik een afscheidslied van eerder- Om je te laten weten dat ik aan je denk altijd.…

Wie denkt te weten, weet niet dat hij wist. Dat hij niet denkt, maar gist. De mens die weet wie denkt, moet nog uit niets ontstaan. Hij die het meent te weten, heeft de waarheid niet in pacht. Het de dood, die vol vertrouwen op hem wacht. Wat blijft is het heilig niets. Is geest en sterrestof.…

en mee te zingen om het verdriet van het ongewenste afscheid dat we nemen zonder afscheid te nemen te overstemmen De appels smaken naar olie de wind wist onze sporen op de openbarstende huid van de bleke aarde waar niets tiert en niets gedijt uit, wist ons contact uit…

Want Seeger wist dat je de zwaarste dingen Het best bestrijdt door met elkaar te zingen.…

en nu wil ik zingen mijn gitaar in mijn armen alsof ze jou was vingertoppen glijden over snaren die trillend de hemel laten horen maar nooit zo mooi klinken als jij er uitziet bij de kleinste resonantie meen ik je naam te herkennen en mijn stem klinkt beter als ze zwijgt maar ze wil niet zwijgen ze wil danken en buigen ze wil de liefde…

Een mooie tekst schreeuwt om een reactie, zing...vecht...huil...bid lach...werk en bewonder. Wanneer je de woorden in je oren knoopt, en alle elementen uitvoert, kun je niet meer zonder?!…

meteen: geluk dat is de zon en dat heb ik nooit meer om kunnen keren want op de dag, dat ’t geluk me op komt rapen dan weet ik dat de natuur met me mee leeft dat de regen een mooie droom heeft en dat de wind voor mij gaat slapen het gaat voorbij, zó gaan die dingen maar ik schrijf in goud op al mijn dagen over het leven, en dat ik moet zingen…

Ik zing in mijn hart een stille noot, van mijn emoties geraak ik soms in ademnood. Geen mens die zonder een lied kan leven, het zijn de woorden die warmte geven. Stiltes die je bereikt op de klanken van muziek, trillende snaren beroeren je verdriet.…

Zingen, lief, zich belijden In de naakte heimlijkheid Waar de goden zelf in schrijden Door de godenloze tijden Enkel kenbaar de gewijden Als hun hand de zegen breidt,- Zingen, lief, is zich belijden In zo naakte heimlijkheid!…

Zing verdomme voor mij alleen..…

Zing..., zing ons lied, denk aan morgen, vergeet me niet! Kijk..., kijk omhoog, zie daar de kleuren van de regenboog! Voel..., voel de wind, droom je droom als een kind. Proef..., proef het leven, geniet, je leeft maar even! Slaap..., slaap maar zacht, ik waak over jullie, iedere nacht!…