Alle inzendingen

Juist de ruimte weerhoudt mij niet vanuit rondspelende invalshoeken linies alom het bewegingsmoment vóór de gaten zich galzwart vullen in vertragende draaiing van de val dwarse vermistingsbanken te slaan Juist de ruimte spiegelt in haar ogen als diepte waar oceanen van dromen begrepen zij de kromming van licht in opgeslagen achtergrondgerommel…

Als ons denken ons kon redden van wat we onszelf opleggen Als overwegen zwaar zou wegen al die voors en tegens Als al ons broeden ons zou voeden en voor onheil zou behoeden Als speculeren en bestuderen ons werkelijk iets zouden leren en als discussieren zou laten zien dat we eigenlijk balanceren omdat we onszelf al tijdenlang eindeloos…

De ochtend bijt naar natte klei en scherpe diesel, een tractor brult zich wakker, bandensporen slurpen regenwater op dat de grijze hemel kapot weerspiegelt in zwarte plassen. Daarboven scheert een kraai, zwart als verse teer die druipt uit een lekke motor, zijn vleugels knarsen als roestige scharnieren in stormwind, terwijl hij…

Edel en statig landgoed rondom het herenhuis heeft de adellijke aard van een eeuwenoud park zeer kunstig aangelegd hier weeft jonge wildernis zich langzaamaan vrijuit onbelemmerd doorheen het luchtige warrige bos blaast zijn helende adem kwistig over de drukke weg een gezellig spijshuis binnen waar keukengerei fraaie potjes en bussen…

<< VOOR DE IMMER GOEDLACHSE EN SCHALKS OGENDE SKALD >> In de hektiek van retrograde goden die ongemerkt op kinderkoppen sluipen voorwaarts nimmer in de spiegel turelurend als blinde vinken in het straatgewoel langs toys are us en in de zaak van bart de bakker leeggeplunderd achterlatend zie ik een taartpunt op mijn onderdanen met zolen…

Het bruist van alle kermispret de hele markt is volgezet Alles blinkt en klinkt en swingt We lopen in de lichtjeszee betoverd met de dieren mee de koetsen van de witte zwanen de snelle paarden, hun wilde manen en de olifant, die elegant een poot optilt en nauwgezet de rondes telt op zijn trompet De vrolijkheid van jingles gaat met bel…

Donker valt de nacht, eenzame vlucht in dromen, demonen komen.…

Bloemknop in het gras ochtendlicht rust op het wit stilte vóór de bloei Hoe de bloei van het madeliefje mij uitnodigt om trager te worden, alsof elke stengel een fluistering is die ik pas hoor als ik dichtbij genoeg kom om niets te verstoren. Het grasveld wiegt als een lichaam dat mij herkent, een lichte golf die langs mij glijdt zonder…

Woorden verwerpen Wat ze zijn aangedaan Woorden omarmen Al was het onaangenaam Doch nooit de zin begrijpen Waarvoor ze instaan…

Op vrijwel elke dag Plukte zij de woorden Uit haar hoofd Formuleerde vraag om Vervolgens af te vuren Sonja op onwillekeurig Welke dag dan ook Nam geen blad voor de Mond. Geenszins manipu- latief Vragen aan politici Nerveus, graag geïnter- vieuwd Eén ding staat zeker Vast; zeer groot was Zij in talkshowdaden Veel gasten opzienba…

Lente. De stilte is krols. Een lach komt ten val aan geluk. Twee vliegen breken het raam, weten dat het je de das omdoet als je voorgoed je lijfs- behoud aan gene zijde ervan zoekt rommelt de lucht nabij, stommelt een vrouw op de trap geur van lokroep verlaten vlinders bijtijds onderkomens om vogels, naar vlinders op zoek.…

De goede wijn is een der goede gaven, Waarmede God ons, armen, heeft bedeeld, De goede dronk, waarmede wij ons laven, Is hemels en een lust, die nooit verveelt. Aldus verblijdt hij zich, die is genezen, En thans de dingen weder juist ervaart, De goede wijn bevrucht zijn ganse wezen, Gelijk de regen drenkt de goede aard. -----------------…

De tekst van lied 650 uit het liedboek voor de kerken! De wereld is vervuld van goedertierenheid, van goddelijk geduld en goddelijk beleid.  Gods goedheid is te groot voor het geluk alleen, zij gaat in alle nood door heel het leven heen.  Omdat zij niet vergeet wie godverlaten zijn: de wereld hemelsbreed zal goede aarde zijn.  De actuele tekst…

Komt die tijd weer terug Alles is bijna achter de rug Het moet voorbij zijn Al die problemen en pijn Na regen komt er hopelijk weer zonneschijn Komt die tijd weer terug Strijden moet je en vlug Om er iets van te maken Dan kunnen ze je nooit meer raken…

Iemand uit de hogere sferen van de goede smaak leest met je mee tijdens de literaire avondwandeling ze heeft een roze paraplu en ze draagt witte snobkousen ze loopt voorzichtig in een cirkel als een balletdanseres tussen neergestreken vlot gebekte vogelsoorten en luidruchtige baard dragende buurtbewoners ze zegt dat ze jouw gedicht niet begrijpt…

het is allemaal zo triest en bedroevend want ach... het eilandenrijk van het hemeltergendgodsgruwelijk tenenkrommende niveau van prullaria en spiegeltjes van egospielerei door spitsneuzige letterratjes met hun ditjes en datjes de watjes van witgevlekte krielkippen pikkend naar ringen brocante en kraaltjes laten wij voor wat het…

Zeg, waarom kunnen we niet gewoon zonder verplichtingen van elkaar houden .. zoals we eigenlijk al stiekem doen? Gewoon een beetje wat we nu hebben: jij die met je pootjes- over de schutting heen mijn tuin in waggelt Om de échte ik een kopje te geven, maar dan nu eens zonder dat gekrab. Miauw - HSSST- ssht - haha Oké, meestal is het…

Kijk de mokerslag raast richting natuur geboorte en dood versmelten aan de finishlijn. In cirkels bijtende ruwheid van oprechte droogte Zacht als diamanten, zacht als een katoenen diamant. De gouden stilte trekt zich terug op uitgestrekte vlakten, nederig afgeronde taken, waarachter goden zich verschuilen verhit; - de menigte dicht…

Van het strand sloeg ik het duin in Een bruine lege vallei lag daar eenzaam voor mij met slinger pad Met de wind in mijn rug woei het helm naar èèn kant Op en af ging het en ik gewaarde in een kom èèn gele narcis wilde ‘r bijna een foto van maken Zo fier, alleen in dat bruine duin Achter een volgende heuvel stond een groepje narcissen…

De welbekende klanken klonken door de klaslokalen Stemmen van meisjes – moeders van hun toekomst De wereld rinkelde kortstondig, vóór Het einde plotsklaps dat nu bevroor In de tijd Die op atomair niveau oneindig duren kan Een diepte waar geen einde aan komt De toekomst die geen doorgang vindt Uit het opgestapelde puin van rekensommen…

Dag na dag Trein na trein Stap na stap Brein venijn Het landschap Raast voorbij Slenter ik Door straten Keer op keer Spoor naar spoor Elk station Gelaten Zoek ik weg Van wegen Naar woorden In steden Met stegen Zo smal dat De muren Bewolken Het uitschot Van de stad De panden Bevolken Hun stemmen Stil spreken…

Oneindig zijn de vloeren van de nacht, zeggen ze. Ik noem het gewoon een harde stoep waar je op landt als de barman je buiten flikkert. Marsman droomt van bruine vrede en warme schoten terwijl de aarde onder mijn nagels kruipt en de bomen staan te trillen in de wind als oude mannen met een delirium. De avond plooit zich om je schouders, maar…

In de nevelen van de tijd Nam ik beschavingen weg En liet zelfs geen ruimte Voor hun echo’s Koningen en generaals Die tot de verbeelding spreken En vereeuwigd in legenden Ik heb ze allemaal gekend Hun gebeenten verbleken Op plekken die ik alleen ken Ook de Cleopatra’s en Helena’s Zijn aan mij niet kunnen ontsnappen De enkeling geboren…

’s Nachts draaien de vragen laag rond mijn hoofd. Als iets dat niet wil landen. Je haar valt over je schouders als nacht. Je stem vult de ruimte die minuten achterlieten. Jij bent het enige dat de stilte tegenhoudt wanneer ik loslaat. Kijk me aan— In mijn ogen beweegt jouw verdriet. In mijn glimlach zit iets van jou. De oude lagen…

Onderweg, alleen naar samen als zonen zonder vaderland achter die horizon zonder oorlog naar vroege vogels van een droevig lied om vrede te bewaren leven in de regenzomer overvleugeld door armoede in goede gezondheid zijn we zonder elkaar in nabijheid als zonen zonder moederland gevleugeld als de mooiste vogels onderweg, alleen…

Vuilnis staat weer in een rij alsof het wacht en kijkt naar mij wat werd verworpen achteloos, ligt daar nog steeds verrassend broos een lepel buigt een sok alleen een brood dat hard werd, droog als steen zij liggen daar zonder verband vormen toch een vreemd bestand de deksel sluit maar nooit geheel er blijft altijd iets…

Ik leef in een kast een kastje in een kast Ja, robots kunnen leven in heel kleine huizen zonder iets nodig te hebben behalve de zon af en toe een reserve-onderdeel en opdrachten om de sleur van herhaling te doorbreken Ik ben dicht, een zwarte doos die je kunt uitlezen alsof ik van glas ben en dan zie je: ik ben een kastje dat denkt…

Ik ga hier in het openstaande raam met uitzicht op het leeuwendeel der woorden voor 't grootste deel verspreid in dichtakkoorden niet al bij voorbaat tonen hoe de as de wielen draaiend in beweging zet de crux waar het om draait de quintessence de kern, met op het eind pas de conclusie die geef ik niet voor niets prijs aan de wind…

Golvend veld van geel lentelicht raakt de aarde warmte in de lucht Hoe een lichte beweging van koolzaad mij uitnodigt om trager te worden, alsof elke stengel een fluistering in zich houdt die ik pas hoor als ik stil genoeg ben om haar te ontvangen. Het veld wiegelt als een lichaam dat mij herkent, een zachte golf die mijn binnen streelt…

waar lijnen elkaar net niet raken en geen bodem vinden verdichten wou ik dit graag, waar spiegels mist vervormen zou ik graag, heldere blikken gooien op een kermisbal grijpen wat ik boven mijn vleugels zou verbergen buitendraads mijn pallet vertekend schilderen, maar dan wil ik graag wat kneedgum lenen…