De auto volgepakt...we gaan op reis
Al is de Straat van Hormuz afgesloten
En gaat de olievooraad naar de kloten
We denken nu niet aan de brandstofprijs…

Tafel met lederen hoeken. Pas op
de plaats. Geblader in een plaatjesboek.
De hersens doen vermoeid. Gedachtenstop.
Ontmoedigd maak ik mijn ideeën zoek.…

we struinden dagelijks in niemandsland
het aangelande land “de Waddenzee “
die de gelegde vloed had gebracht
en eb had verzuimd het verzamelde…

Ik loop lusteloos door de stad,
mensen komen me tegemoet,
zien mij niet ondanks mijn groet,
stappen onverschillig hun pad.…

O te luistren naar de zee,
Tot de ziel ga fluistren mee:
Tot haar zwijgen
‘t Wonderwoord…