inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 5.330):

Weglopen

Ik loop de weg steeds verder weg.
Nu ben ik zonder huis.
En ieder woord dat is gezegd.
Duwt me vooruit.

De avond doet de gordijnen dicht.
De wind trekt aan mijn haar.
Het regent wat op mijn gezicht.
Of huil ik nou?- Wat raar!

Er komt een fietser op de dijk.
Wat doet die hier zo laat?
Ik wil niet kijken maar ik kijk
tot vader voor me staat.

Ik wil niks zeggen maar ik praat.
Zijn hand ligt op mijn haar.
Kom, zegt hij, kom, het is al laat.
Stil nu maar.

Nu gaan we samen op de fiets.
Ik denk aan niets

Schrijver: Johanna Kruit
Inzender: Charlotte (H), 6 april 2024


Geplaatst in de categorie: ouders

3.0 met 26 stemmen aantal keer bekeken 6.535

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
K.Bladzij
Datum:
17 april 2024
Herkenbare wegloopsituatie.
En de ommekeer naar huis.
Maar denk je dan opgelucht
tot slot 'aan niets'?
Of is dan alles in het reine?
Toch een beetje een koude douche.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)