inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 2.457):

Mijn dochter en ik

Terwijl ik lees voel ik mijn dochter kijken;
ik laat niets merken en lees rustig door.
Haar leven doet zich helder aan mij voor:
het zal in alles op het mijne lijken.

Niets kan ik doen, opdat zij zal bereiken
wat ik, amper gevonden, weer verloor;
geen vindt van het geluk méér dan een spoor,
ook zij niet, en ook zij zal het zien wijken.

Ik sluit het boek. Wij zitten naast elkaar;
geen woorden tussen ons; slechts, even maar,
de glimlach van de een tegen de ander.

‘t Is of ik in mijn eigen ogen staar,
en wat daar staat, het is als water klaar,
wanneer ik langzaam in mijzelf verander.

----------------------
uit Tweespalt (1943)

Schrijver: Ed Hoornik
Inzender: Redactie, 14 jun. 2010


Geplaatst in de categorie: psychologie

3,4 met 88 stemmen aantal keer bekeken 14.028

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:
Willem Jan
Datum:
14 apr. 2020
Ik vind dit nog steeds een van de mooiste Nederlandstalige gedichten. De eenvoud waarmee een ervaring wordt verwoord die universeel kan worden meebeleefd en herkend wordt.
Naam:
plonie en moeder van 2 dochters en een zoon
Datum:
7 mrt. 2012
Dit gedicht ontroert me tot in het diepste van m'n ziel!
Naam:
Rein Mulder
Datum:
2 nov. 2010
Email:
reinmulder7gmail.com
Geweldig mooi en ik lees er veel !

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)