Alle inzendingen over psychologie

Was het niet het zwaard van Zeus dat op de deurmat lag een bevel dat een akkoord afdwong en geen verlies wil erkennen? Het was februari toen de zon brandend haar hoogte vond Demeter verdwaalde niet ondergronds maar hoorde hoe Persephone zonk in het kolkende drijfijs van Hades Het is zomer als ijsbloemen de ramen tekenen Raak de…

Je denkt dat woorden verdwijnen. Dat ze verdampen tussen koffie, haast, een vluchtige lach, een gewone dag. Maar ergens blijft een zin liggen, stil en scherp, een vonk in de zak van iemand die het vuur allang vergeten was. Een opmerking. Een groet. Zo klein, bijna te licht om gewicht te hebben. En toch. Je weet nooit hoe lang…

Voor zover ik weet bevind ik me op een planeet Waar wezens samen worden gekweekt en van elkaar los geweekt Een broeikast waar alles bloeit en verder groeit Ze beleven wat zij noemen een “leven” De natuur versneld de ontbinding is mijn ondervinding Fysiek en geestelijk worden ze onderdrukt en durven dan nog te spreken over geluk De economische…

bij de laatste groepsmeeting was ik aanwezig in delen ik luisterde naar Bob zijn verhaal over slechte keuzes die zich blijven herhalen de vuisten gespannen het lichaam dat meedeed met elk woord toen Sofie begon was mijn aandacht al weg ik oefende mijn beurt hoe weinig het betekende naast wat ik al vooruit schreef zeg iets Nathan…

ik pers geen perspectief uit mijn wilskracht daarentegen laat ik wat meer vanzelf komen je kunt gerust zeggen, de dag vordert zacht en denk aan de gestage groei van bomen . natuurlijk is doorzetten ontegenzeggelijk nodig maar per saldo wordt alles door het innerlijk gedragen als dat kan steunen op vertrouwen, met minder ruis dan is “geweld…

Ze wil grote stappen zetten, maar haar voeten kiezen kleine passen, alsof de aarde haar in lettergrepen leert lopen in de boom tussen takken die te dicht op elkaar zijn gegroeid, wordt iets wakker niet de boom zelf, maar het vermoeden van een boom een vorm die zich uitrekt in de richting van licht dat nog niet bestaat de takken oefenen…

Het jong van de ooievaar bleef opvallend klein Och, zei z’n vader nuchter het is toch niet verkeerd om een scholekster te zijn Het leek eerst een beetje zuur die twijfel was van korte duur Nu zwerft ‘t jonge ding, bewust niet op grote hoogte maar strak langs de kust…

De jonge zeeman stapt aan boord: het vaartuig danst in wilde lust; daar spant de zeewind ieder koord, wijl ieder zeil in ronding zwelt. De morgenzonne kust en sust het kleurig deinend waterveld, der borst ontgalmt een breed 'hoezee!' ter schone zee, - ter levenszee! De kloeke maat, met glanzend oog, aanschouwt de grootse oneindigheid…

semantische vragen verdraaien mijn hersenspinsels ze brengen mijn denken in twijfel terwijl ik de buurvrouw een tas koffie breng nog voor ik iets zeg komt de smalltalk op gang ik blijf proberen om te begrijpen wat haar woorden betekenen we praten tien minuten zonder iets te zeggen taal is misschien toch niet het probleem…

ik snak naar ruimte en rust en spreek over lijf en leden ook voor in mijn hoofd een must; ik heb te lang de stilte vermeden . natuurlijk is dat aan mijzelf te wijten maar tevens stuurt het leven mede mijn weg kan zijn dat het een kwestie is van slijten het is maar net waar ik de nadruk op leg . het is bij mij jagen en jachten terwijl niemand…

een lach die niet meer vanzelf komt op momenten dat niemand hem verwacht iemand kijkt mee die ik niet kan bereiken zij hoeft niets te zeggen de dagen beginnen ergens zonder dat ik het merk gelogen heb ik tegen mensen uit onvermogen carnaval, noemde ik het vroeger je zei iets over een fles die een plaats had ingenomen ik…

Wolken wijken zacht tussen grijs ontwaakt het blauw nog zonder woorden In het ochtendlicht dat zich voorzichtig langs de rand van mijn aandacht ontvouwt, blijft een stille beweging onder mijn huid aanwezig, alsof iets wil spreken maar nog niet weet hoe. In de langzame adem van het landschap, waar elke contour zich pas later laat herkennen…

Als poëzie dichter zou zijn En gevolg zijn zonder pijn Als de schilder zonder reliëf Kwasten kon Was dat een aarde zonder zon Verbeter aub me niet Ik kan niet zonder fouten Het maakt me blind. Dan zie ik niets Daden zonder daden Duik je onder Ik zag ooit een UFO Zomaar op zolder Rijmen zonder doelgroep Je roept Inanna zonder…

Zo speel ik meerdere personen in één lichaam, geen van hen voelt als een volledig bestaan. De rustige. De zachte. De afstandelijke. Degene die blijft praten zodat niemand mij opmerkt Geen van hen voldoet. Elke versie laat iets achter dat niet mee kon functioneren. Ik wissel van gezicht naargelang de kamer, de stilte, een noodzaak…

één is tot niks in staat nooit zal hij anderen zien doen horen zwijgen in een vacuüm van geluid de hand leggen op de geëigende buikspieren boven de distributie uit banden smeden op de hete markt der anonieme tegenstemmen anders dan punten in een grafiek ervaren twee wil zeker kunnen vliegen om vervaarlijk te jagen op onderliggende straten…

De Seastar Seven van de goede ree aan weerszijden omgord door zwarte riemen heb ik ontrukt aan de vergetelheid tijd had er stilgestaan een halve eeuw Met sindbad, bestevaer der zeven zeeën gleed hij als een dolfijn naast het karveel doorklievend golven, hoog scherp aan de wind de zeilen strak van ra tot ra gehesen Maar recht door zee…

er is heel veel verre stilte die niemand beluisteren kan buitendijks, in een zee van afstand er zijn muren die aanwezigheid weerkaatsen zoals een lege ruimte begrip bevat en uiterwaarden naar oevers neigen zodra de koelkast zich sluit dooft de binnenverlichting zo nemen we aan -ergens koeren duiven in stilte…

De mens draagt kennis als een wond niet het vallen breekt hem, maar het besef dat hij valt terwijl hij kijkt hij weet dat is zijn eerste eenzaamheid dus bouwt hij kamers van geluid, lichamen, dagen, legt dekens over gedachten, drinkt tijd in kleine slokken noemt afleiding leven maar onder alles blijft het stille mechaniek draaien…

Gelukkig is zij niet geblokkeerd geraakt door het ‘nigrum finem’ verstijfd, guur en vertroebeld voorspelbaar als arme grond enkel nijdige duisternis jaagt wervelwinden rond vanuit haar hoofd als gigantische hagelstenen stuiterend in Duitse Radler die wat later smelten of breken tussen witte tanden - met de kater op fotoshoot Vals en…

hij zag de man liggen meesterlijk omschreven in benarde omstandigheden en kon zich direct met hem identificeren het waren simpele woorden waardoor de situatie tot in detail getekend werd in een paar zinnen kwam alles heel hard binnen het knabbelen van de zee het verscheurde lichaam de zon die langzaam klom hoe traag de dag verloopt…

Is het uit angst om iemand achter te laten dat jij jezelf langzaam uitwist in een leven dat stopt bij jou? Want als jij sterft zonder iets van jezelf achter te laten, zal de wereld je missen als een weduwe. Er zal niets zijn dat jouw blik herhaalt, geen gezicht waarin jouw zachtheid nog even verder leeft. En dat is de wreedste vorm…

Woorden zijn geen keuzes. Een nasleep van iets dat zich al voltrokken heeft voor het begrepen kan worden. Wat “ik” noem is meestal te laat. Een registratie dat al geschreven werd in de marge van bewustzijn. Soms lijkt het op betekenis. Maar betekenis is sloom. Te traag voor wat hier gebeurt. Dus corrigeer ik niet. Ik laat het gebeuren…

Soms sta je stil, of liever, je geest, bij wat je ogen zien, terwijl je leest, met je geestesoog, mentis oculo hoewel dat woord zelfs voor Deus A.I., god der kunstmatige intelligentie niet bestaat, niet te vinden, ongedocumenteerd een neologisme dus, onachterhaald een soort Lof der Zotheid maar dan in 't kwadraat voor Erasmianus Roterodamus…

Is een herinnering als eenmalig uniek onherhaalbaar moment in de eeuwigheid verdwenen zodra die de schatbewaarder van neuronale memorabele etsen eraan herinnert dat hij nog staat als wachter aan poorten van weliswaar fictief-spatiële doch onder normale omstandigheden voor hem niettemin onuitwisbare sporen op een rots? Welneen…

Het beekje klatert mededogen, de zon gaat elke dag weer gratis op en wil de wereld warmen die koud werd door onachtzaamheid, door veel te groot berekend leven dat altijd maar de zachte krachten doodt en stil doet staan wat sprankelend wil groeten. Hoe kunnen wij toch leven zonder al dat moeten, maar fris en nieuw, als op de eerste dag – de…

Zomerkamp? Zomerramp! Ben 14, bij de padvindsters nu een van de oudsten; Ik lijk wel de jongste Op school haal ik allemaal negens en tienen Hier ben ik een nul Heeft dat vele studeren mijn cijfers verhoogd, Maar mij als persoon verlaagd? Mijn ontwikkeling vertraagd? Iedereen doet alles zo goed Ik doe alles dubbel zo fout Ik…

Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

In de ruimte van mijn hart zweeft een kubus glanzend hard gebroken wit klein als het topje van mijn pink met afgeronde hoeken hol van binnen om te plukken uit de lucht heb ik er mee gespeeld gedachteloos vliegt het zacht weer naar zijn plek lees ik over geknakte kinderlevens pak ik het voorzichtig vast laat het wentelen, kantelen…

ook al is zij als de dood en onaantastbaar de herinnering blijft als dagelijks brood, zo lijkt . gelukkig zij, die drinken uit de liefdesbeker getroost zij hen, die zich aan de toekomst kunnen linken: de tijd maakt een mens weer voor even zeker en weker . overwinnen is vaak overleven door boven verwarring uit te zweven om dan weer…

Waarom maakt muziek je droevig als schoonheid zichzelf zou moeten troosten? Daarom doet harmonie je zo pijn, ze bewijst dat verbondenheid mogelijk is terwijl jij blijft leven als losse delen die elkaar nauwelijks herkennen. Waar elke zuivere klank je herinnert aan wat in jou nooit volledig samenvalt. Je luistert naar akkoorden die…