inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 5.423):

Aan een graf

Vliegen en vlinders, kinderen en bijen,
al wat als stipjes vonkt door de natuur,
warm, blij en snel, moedertje, schoot van vuur,
daar hield je van, en zie, die bleven bij je.

Want als ik hier de diepe stilte intuur,
stijgt het zo glinsterend op, dat ik moet schreien,
en duizend lachjes, liedjes, mijmerijen,
tintelen uit het gras naar het azuur.

'k Sta aan je graf als jij eens aan mijn wieg.
Moeder, vrees niet dat ik bij dit verzonken
handjevol as mij om het vuur bedrieg.

Ik ween, als jij toen, om de vrije vonken,
de bij, het kind, de vlinder en de vlieg,
die in het licht van puur geluk verblonken.

Schrijver: Martinus Nijhoff
Inzender: B.N., 8 mei 2024


Geplaatst in de categorie: verdriet

4.0 met 13 stemmen aantal keer bekeken 8.520

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Jan Jacob Krediet van den Bos
Datum:
8 mei 2024
Zeer invoelbaar, groet van www.janjacobkrediet.nl

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)