Doodlopende straat

Er is een doodlopende straat,
alle andere straten zijn opgebroken

je denkt dat je niet lang meer zult leven
en desondanks gelukkig bent

er flaneren mensen langs de straat
ze vragen je mening over de toekomst —
hun toekomst, niet de jouwe —
je bent zonder mening van huis gegaan

je plukt een appel van een appelboom
waar een vrouw niet bij kan

je loopt steeds langzamer, moeizamer,
je kijkt naar de grond, weet je geen raad met je houding,
en desondanks zeg je voortdurend tegen jezelf
dat je gelukkig bent, beklagenswaardig maar gelukkig

aan het eind van die straat woont je moeder,
je bent op weg naar haar.

Uit: Op mijn tenen, 2026.

... Het einde nadert in dit gedicht. Het straatbeeld als metavoor voor een levenseinde. ...

Biografie van deze schrijver

levenseinde laatste uren

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3