Als ik je mag gidsen, langs deze weg, één die ik zelf niet echt ken, mag ik je dan vertellen en dan nog eens— wat het vraagt om een gelukkig man te zijn. Deze weg zal nooit haar einde vinden, slechts stappen die steeds voor je liggen. Geen beloning, geen vreugde in zicht, niets waar je ooit naar verlangde. Want vinden is geen deel van dit—…

Het regent, het regent dat ’ t giet, Alles buiten wordt nu nat, Ook ik, lopend van hot naar haar, Wijl regen deert mij niet. Alleen , ik groei er niet van, Bomen en struiken doen dat wel, Ook heesters en plantjes, Maar dieren niet, zijn net mensen. Want de mensen wensen, Dat ’t zonnetje schijnt op hun bolletje, Of lekker te kunnen relaxen…

De mare verbreidde Zich wijd en zijd, Ieders mond liep Er van over, tot diep In de verste uithoeken, Waar niemand iets had te zoeken. Tot het plots uitbluste, Alsof niemand ’t nog lustte, Geheel was uitgekauwd, Niet meer werd vertrouwd, Door ander nieuws overschaduwd, Als ’t ware weggeduwd.…

​Je polijst je profiel tot je verblindt, een product in een etalage van glas. Maar wie koopt de schaduw die je achterlaat, als de lichten uitgaan op TikZin en je ontdekt dat je enkel een advertentie was? ​— TikZin…

Zijn faam was Wijd en zijd verbreid, Men sprak over hem Vol bewondering, Soms gemengd Met lichte afgunst, Dat men goed verborg, Want roddel en achterklap, Ligt heel dicht bij verwondering, Over teveel bewondering.…

Het leven laat soms littekens na op je ziel Je draagt ze onzichtbaar mee Maar wanneer je hart ze verwerkt heeft Wegen ze meestal lichter…

Paasgedicht In de lentezon, zo helder en klaar, komt het paasfeest, jaar na jaar. Kleurrijke eieren, verstopt in het gras, zoeken we samen, vol vrolijk geplas. De paashaas springt, zo blij en snel, met een mand vol lekkernijen, een heus festijnspel. Kinderen lachen en rennen door het groen, de lucht gevuld met de geur van bloemen, aangenaam…

De zwijgende stem spreekt, niemand luistert. Als de sprekende stem zwijgt, luisteren allen, horen niets. De bal rolt over het gras, het kind grijpt, mist de bal en huilt. De bal rolt voort in het verschiet, niemand ziet. De wolken bedekken de zon, de aardkloot verduistert, het stille gras fluistert, het kind luistert, bal gebiedt…

Mijn hersenpan loopt vol weetjes, verdwijnen ook veel vergeetjes. Elke dag komen meer weetjes, verdwijnen nog meer vergeetjes. De vraag is waarom zoveel gedoe, daarvan worden hersenen moe, ’t stopt op ’t eind als je overlijdt, ben je alle weetjes dan weer kwijt.…

op de beslagen ruit schrijft ze het wilde ritme van haar dansende herinneringen ze wordt overspoeld door de snelle klanken van haar verleden met oneindig geduld probeert ze het wilde tempo te veranderen in adagio na een langzame tango cirkelt ze rond in een wals één twee drie één twee drie ze pakt de hand van haar verleden…

Woorden van liefde verspreid door de wind uitgestrooid over het land hopend dat iemand ze vindt Verlossende woorden zo lang op gewacht toen kwamen ze eindelijk zelfs eerder dan gedacht Woorden van begrip toch nog gekregen ernaar gehunkerd, zonder kon je er niet meer tegen Woorden van spijt zo warm als zonnestralen vallen in dorpen…

Waar komt het woord “wonder” vandaan? Als er geen wonderen bestaan? Ja, wat een wonder. Verwonder je maar niet, als je het wonder niet ziet. Het ligt aan onze ogen. Het is zo gewoon wat we zien. Het opgaan van de zon, iedere morgen. Dat hoort zo, dus maak je geen zorgen. Hij was er al toen we begonnen. Toen we nog speelden in het zand…

Ik lig Jij lacht…

Ieder draagt ’n eigen etiket, Sommigen zijn er best mee tevreê, Anderen vinden het maar pet, Haalt hun imago teveel naar beneê. De mijne mag er best wezen, Daar kan ik mee schrijven en lezen, Typeert mij als emancipatoir, En dat is ook nog eens echt waar. Dus ik ben zeer tevreê, Draag nu ’n batch met deze titel, Gaat zo overal met me mee…

Wind raast om ’t huis. In spanten kraakt 't kruis. De ramen buigen diep. Wijl de storm viert en tiert. De bomen hebben ‘t zwaar. De struiken zwieren maar te onrustig heen en weer. Geen vogel zingt nog meer. Op straat is het rustig, overal. Alle beesten staan op stal. En de fietsen in de schuur. Ja voor alles is ‘t weer te guur. D…

Mensen vinden heel veel dingen vanzelfsprekend dat het gebeurt, dat het gedaan wordt wat het ook maar mogen zijn individueel of collectief vanzelfsprekend tot het moment dat ze het zelf moeten doen of er bij betrokken geraken, mee moeten doen dan voelt het, uiten ze zich veelal expliciet als zo veel minder als VANZELFSPREKEND…

IJzig koud voelt de wind in mijn hart. Mijn bevroren handen willen 't hart verwarmen. Mijn ogen kijken zonder zicht. Mijn voeten gaan stap voor stap nergens naartoe. Mijn tong proeft mijn zoute lippen van stille tranen. De zon verwarmt de regenboog in mijn tranen. Veelkleurige welving herinnert aan wat was, wil zijn.…

Hij blikte in de verte, Gedachteloos gleed zijn blik Tot ver achter de kim, In bleek maan en sterrenlicht. Vanuit ’t duister kwam ’n stem, Die riep zijn naam, Hem trof gelijk ’n bliksemschicht, Stokstijf deed staan, ’t Bleke licht van de volle maan, Tekende hem in ’t licht, Twjiflend hij ’t juist had verstaan. ’n Wolk duisterde ’t licht…

Wat ze ook van me vinden Het komt wel weer goed Het was een hele nare tijd voor mij Alles wat ik had gaf ik allemaal weg Wat ze ook zeggen of verzwijgen Moet nog heel veel van mensen in het leven krijgen Ze kennen me Overal wordt er naar me gekeken geroepen en gezongen Ik ben gewoon een goedlachse eerlijke lieve jongen…

Ik vraag me af: wat is dichten? Is dat gewoon er voor te zwichten woorden fraai te rangschikken om het geheel te laten klikken. Dat klinkt heel makkelijk niet waar? Daar is de dichter toch zo mee klaar? Of schuilt er een adder onder ‘t gras? Daar is de dichter niet mee in z’n sas. Zowaar heeft de dichter al twee strofen en dat zonder zich…