Een zacht briesje langs mijn wangen. Dit gevoel mag wel even blijven hangen. Lieve mensen om me heen. Deze mensen houden me op de been. Een zacht briesje langs mijn wangen. Dit is het gevoel van mijn verlangen. Het mooie weer, het schijnen van de zon. Ik dacht dat ik over dit gevoel alleen nog maar dromen kon. Een zacht briesje langs mijn wangen…

Het smalle pad langs de rivier water , eenvoud, rust Jij en ik hand in hand klamme handen… samen genieten van de zon zachte knuffels onder het waakzame oog van de blauwe brug het begin van een mooi verhaal Dat was toen... en nu … is het winter ik loop daar zonder jou de rivier treurt ijskoude wind verlamt mijn lippen verkleumde…

een zilte zeebries kwam mij tegemoet vastgenageld bleef ik staan waar ik stond aangespoeld drijfhout ligt her en der op het strand meegevoerd door wind en golven rollen en bruisen frisse golven in de branding van de zee over elkaar heen waar adem leeft daar waait de wind van Gods geest in vrijheid ongrijpbaar waait waarheen hij wil…

Woorden wegen want de stilte is sterker. Gedachten woorden geven die ze wakker maken als ik hen weer wil verliezen. Maar niet kan. Of niet wens. Wanneer ik momenten verzamel die niet te zwaar zijn of vallen omdat ze niets bedwingen. Ze mijn echo's en jouw stem die verdwalen en schaduwen willen uitdoven omdat ze niets kunnen en niet…

verdriet zit diep in mij elke dag weer komt het naar boven huil ik, reageer ik het af op alles stotteren is de reden iedereen maakt er een spelletje van raden wat ze wil zeggen en ondertussen probeer ik er wat uit te krijgen moet huilen van binnen niemand weet het niemand ziet het alleen ik niks kan mij helpen…

De tijd slaapt. De tijd droomt. Ik ben de tijd die niets zoekt en niets verlicht of bedekt. Koud is de twijfel en warm de leegte die ik vul met momenten die niets beloven. Ik til de dag naar de avond en verzamel elke minuut elke echo die straks alleen nog in woorden bestaat.…

Ik heb niet de kracht meer Mijn lasten te dragen Mijn ogen zijn blind Voor het licht van de dag Naar wie moet ik toe En Aan wie kan ik vragen Of dat wat ik wil Ook wel is wat ik mag Ik vocht voor jouw liefde Ik vocht voor jouw hart Ik vocht voor jouw glimlach Wat resteert is de smart Mijn reden te leven Is gedoemd te vergaan Ik heb nu…

Een zucht een geeuw Rustig genietend van dansende vlammen, die mijn hele lijf verwarmen. Dromend van toekomstig geluk, dat ik zo uit mijn hart pluk Een vleugje edelmoedigheid, of is het de ijdelheid. Toch bescheiden in mijn doen Snak ik naar een liefelijke zoen.…

Terug in mijn gedachten terug in mijn verdriet. Even mijn gedichten gelezen mijn omschreven verdriet. Tranen langs mijn wangen, ik voel weer alle pijn. Ik kijk naar de datum onderaan de lijn: slechts zeven maanden geleden is dit geschreven. Kennissen komen en gaan, opnieuw vallen en opstaan. Toch wordt elke dag iets lichter om te…

Ongecontroleerde motoriek, Sensuele mozaiek. Romantische stromen, Wakkere dromen. Ideele ervaring, Verzonnen beleving, Gewenst genot, Ingebeeld lot.…

Denk niet te lang ik heb spijt, Want dat is zonde van je tijd. Denk niet "ik heb gefaald", Want er is altijd een leer uit gehaald. Sta niet stil bij alles wat je spijt, Want dan raak je het heden kwijt. Verwerk alles uit je verre verleden, Want dan pas sta je open voor het heden.…

ik hoef niet eens te vragen als ik een antwoord wil weten want ik weet dat de waarheid een leugen is.…

in mijn land heerst het grijs vroeger winter genaamd de schepper bedacht ik stuur de oude dichter een kleinzoon Jasper genaamd het gebeurde gister…

Waarom blijven sterren schitteren als ik de glans niet meer kan zien Waarom blijft de zon nog schijnen als ik de warmte niet meer kan voelen Waarom blijven dagen zo lang duren als de tijd geen bondgenoot meer is Waarom blijven dromen leven als ik de slaap niet meer kan vatten Waarom blijf ik van je houden als we elkaar nooit meer gaan zien…

Hoe groot kan een verlangen zijn oeverloos zoals een meer vroeg in de ochtend een solitaire meeuw op de steiger water dat zou willen kabbelen ware daar dat immense verlangen niet…

in het naakte van jouw gezicht tekenen schaduwen licht uit verschillende hoeken de spiegel weerkaatst als een kleine heldere boogstraal die me achtervolgt kijk er dwars doorheen houd mij vast, sluit me niet buiten maar laat me binnen in momenten van tijd ontroert, verblijdt het je hart wanneer je dreigt te vallen…

Zal ik ooit bang zijn Als mijn gezondheid uit balans raakt? Zou ik altijd boos blijven Als mijn vriendin het uit maakt? Zal ik ooit bedroeft zijn Als mijn dierbaarste me niet meer zou beminnen? Zou ik altijd blij blijven Als mijn lot oneindig bleef winnen? Zal ik ooit verveeld zijn Als mijn kraag te wit lijkt? Zou ik altijd neerslachtig…

Tijden en woorden volgen elkaar naar de rand van twijfel en vragen. Waar iedereen angstig kijkt naar de diepte die niet meer verlaten lijkt en waaruit naamloze schaduwen omhoog klimmen als in een voorstelling die geen droom meer kan worden. Waar alles slapeloos wacht op boodschappers. Van de verloren tijd en rampspoed die een stilte…

Depressiviteit, ziekte van deze tijd 't beeld, de illusie, de wanhoop, wroetend in je ziel, ach, een bijkomstigheid, kop op, stel je niet aan, 't komt wel weer goed, zeiden zij, onwetend onbeschaamd Zonde toch van die meid, ze kon ook nergens tegen…

De zon schijnt door de ramen. Wij zitten samen binnen. Ieder zijn gedachten. Ieder zijn eigen verhaal. De lucht is vredig. Muziek galmt in mijn hoofd. Mijn verhaal is lang. Een tragedie van bloed en pijn. Maar met het zonlicht in mijn ogen. En de warme, troostende lucht, Kan ik onmogelijk niet gelukkig zijn.…