zo mag het herfst zijn deze zomer alle neerslag komt me goed van pas voor mij geen zon en blauwe luchten ik heb liever grijs en een regenjas…

de spiegel vertelt mij wie ik ben van buiten weerspiegeld hoe ik er uit zie mooi, knap, geweldig maar ziet niet dat ik van binnen mijn hart leeg huil…

Ik ben in staat om zo m'n spullen te pakken en te vertrekken de boel de boel te laten de rotzooi de rotzooi de berg puin waarin ik dagelijks eet, drink, slaap leef en voel en lusteloos voor het leven wordt met enkel verval als doel Ik ben in staat m'n biezen te pakken en de nooduitgang te nemen want waar ik niemand meer vind die mij…

Altijd honger. Een groot verlangen. Er is geen rust. Alleen maar afleiding. We moeten meer praten. Meer lachen. Het is nog steeds te weinig.…

Ik kwam jou tegen We noemden het 'het lot' Je tilde me op.... Weet niet wanneer je me weer neer zal zetten Maar nu nog niet nu nog niet…

Denken aan de sleutel en weten dat hij ergens past. De foto aanraken en wachten tot het moment weer kleuren krijgt. Kijken in het donker en weten dat schaduwen alleen maar fluisteren wie ze liever zouden willen zijn. En wachten op de herinnering die met woorden begint en weer met jouw naam zal eindigen.…

Bij de eerste zonnestralen die een diffuus licht werpen op m'n pas ontwaakte gezicht en m'n gemoed doordrenkt is in niet te stoppen gevoelens door aanrakingen gevoed kijk ik met een kritische blik naar mezelf wanneer de scherven van het onvolmaakte hun plek krijgen glimlach ik naar m'n spiegelbeeld dan besef ik dat het spel niet…

Zoveel lopen malen Zoveel laten gaan Zoveel willen doen Te weinig gedaan Zoveel angst gekend Zoveel tranen gelaten Zoveel willen zeggen Niet kunnen praten Zoveel broos verdriet Zoveel uren slapeloos Zoveel concrete issues En toch besluiteloos Zoveel willen bereiken Zoveel daden voor ogen Zoveel twijfels gevoeld Niet in mezelf geloven…

Welk kwaad heb ik jou aangedaan Dat ik jouw genegenheid niet meer verdien Je hebt me beloofd van mij te zullen houden En ik reken erop, ondanks het besef van mijn fouten Je verstoot mij en je wijst mij af Je bent er, maar je hebt me verlaten In alles laat je zien dat je mij niet meer nodig hebt Ik sloof me uit om jouw waardering te winnen Een…

In ons leven samen heb ik aan jou zoveel beloofd Dat alles eens zou gebeuren heb jij lange tijd geloofd Langzaam heb ik dit geloof zien verdwijnen Nu zie ik ook jouw liefde voor mij wegkwijnen Ik ben niet meer speciaal, en ook niet meer jouw held Slechts een nietig man door zijn loze woorden geveld Soms heb ik moeten beloven Om te laten…

Het strand lokt me met open armen Ik laat mijn ziel varen.... op de kabbelende golven. Turend naar de eindeloze horizon, genietend van de warme stralen zon. Luisterend naar mijn innerlijke stem laat ik mijn remmingen los. Dromend over de dingen die ik voel en ja de zee weet wat ik bedoel. Het spel van golven, zee en wind dat is…

ik moet jewat zeggen... het ze opnieuw vertellen.. maar ik durf het echt niet meer.. elke keer weer keer op keer.. ik breek hun hart elke keer weer en dat wil ik echt niet meer... nog een keer en dan weer terug naar ze .. heb ik helemaal geen inspraak op het leven van me ? het maakt me ongelukkig en onzeker... maar ik weet het toch zeker…

Opvullen De leegte in je hart zal zich vullen met patat Kroketten en frikadellen, je kan ook de pizza-lijn bellen, Maar zeg nou zelf, Helpt dat?…

Met ogen dieper dan de zee, ontdek ik bij jou nieuwe wegen. Ze brengen me een oase van gelukzaligheid. Met ogen dieper dan de zee, ontwaak je in mij een voelen, zo puur, zo mooi, zo simpel. Met ogen dieper dan de zee, spin je een cocon van tederheid, waarin ik kan wonen, veilig, vredig. Met ogen dieper dan de zee, kijk ik naar je intense…

Hij speelde met de gedachten Haar eens flink te gaan nemen Snel beukend met zijn geslacht Net zo hard tot ze zou wenen Hij had een hekel aan vrouwen Vieze weerloze gemene hoeren Wilde ze kwetsen en pijn doen Hun mond voor eeuwig snoeren Loerde op hen weekenden lang Stond bij bushaltes te wachten In de hoop op een slachtoffer Om beestachtig…

In het archief van m'n ziel zoek ik naar antwoorden die ik niet meer wist maar nu zie ik de contouren in een helder profiel antwoorden gehuld in uitbundige pracht in m'n hart verankerd met verheffende kracht…

“Denkend aan de dood kon ik niet slapen”… ik wil niet meer leven, ik wil het eigenlijk niet. ik heb geen streven meer Verdriet, verdriet, verdriet… Toen ik geboren ben Had ik een hoop van hoop, ik wist dat alles goed zou komen ik had zo mooie zoete dromen… Waar is dat alles nu? Slapend dacht ik aan de dood, Wie heeft mijn hoop vermoord…

We waren nog maar pas bij elkaar Het kon nooit goed gaan Toch was ik bijna gelijk zwanger En het liep stuk Ik joeg je weg met mijn buien Je kon me niet aan En het kindje, dat we eerst zo graag wilden Wilde je nooit leren kennen De pijn die door me heen gaat Zul je nooit bevatten Het kindje, waar ik mijn leven voor zou geven Moest zijn…

Je zei je had er van genoten niet meer dan dat? je was een strateeg pur sang Je verstand won het van je gevoel om je te binden misschien te bang als je begrijpt wat ik bedoel...…

De ochtend is als de as op jouw lippen en de nevel die de stilte draagt waarin ik slapeloos de tijd verstop omdat jij dromen fluistert en ik dromen wil over het einde dat de nacht beloofde…