Het knisperend grind op de paden draagt geruisloos de stilte voort waar bomen de graven omarmen rust zacht, klinkt als draaglijk woord lief dwarrelen de eikenblaadjes als warme deken over de dood ik hoorde jouw stem in een leeuwerik toen ik heel even mijn ogen sloot…

stilte valt op blauwe lucht uiteen adem weeft een hoog verlangen blauw boven wolken tronen wit je dromen tonen in de weelde van het minnen wonen de hemel op je lippen strooien.…

Daar stond zo`n oude schoenendoos verborgen onder het stof der tijd op zolder bij de herinneringen het plaatje van die kleine meid ze knipte fragmenten uit de bladen een compositie van haar ideaal en plakte het in die schoenendoos zo fröbelde ze haar mooiste verhaal een kijkgaatje bood in perspectief kabouterfiguurtjes uit de libelle…

Ik droom mijn droom van de prins op het witte paard op de bank liggend kijkend naar de Tour ligt mijn eega, met snor en baard, ik droom een droom van een prachtig kasteel, inclusief mijn op wenkend dienend personeel, kijk in de rondte en zie van dat laatste dan niet zoveel... Ik droom mijn droom van aan de top te staan; men me om handtekeningen…

Over de lust voor het leven heb ik nagedacht hoe bedwing ik de tranen zo dat zij in hun kommen blijven wanneer het verdriet in aderen danst en zelfs het hart weet niet hoe stoppen met denken voor het moment om mijzelf te kunnen redden wanneer niets te redden valt en redeneren te zwak is als het theelicht in de duisternis van het hart…

Weet je.....moet je horen zo begon steevast zijn verhaal dan wist ik wat er komen zou 't vertellen in ons eigen taal Hij had zijn voorkeur van verhalen over alles wat hij had meegemaakt over de oorlog en het boerenleven en elk verhaal heeft mij geraakt Zelfs toen hij aan het dementeren was kwam vroeger voor hem steeds dichterbij net of…

Gedachten temidden van een bos krachtige eiken die knoestige takken ver in het rond uitbreiden hier en daar door schaduw van groene brede kronen verraste ogen naar een licht- heldere blauwe hemel leiden en lopen langs een smal zandpad waar doorvallend zonlicht groene bladeren bespeelt donkere en felle kleuren grauwe stammen het rijk…

toen je werd geboren groeide om jou een laag van spiegelglas waarin je zocht, naar wie je was want iemand had je innerlijk ontnomen de pijn naar binnen toe geslagen we drukken knuffeldieren door de kieren zalf en lentegeuren maar het verzacht niet diep in jezelf, vond jij ze zijn er, in je bloed tranen met een rode gloed iemand zong een…

21 dagen zwerven op straat opgeven spreekt boekdelen en het overgeven aan gewoontes brengt troosteloos diepgezonken tranendallen vervallend in Uitzichtloos blijven klampen aan het idee van haat op alle fransen bepaalt het hangen in overbodig voelen in deze stervende stad zegt een toevallige passant of infiltrant sloffend nagalmend…

geloof in liefde gouden regen satijnen handen een veer die de zilveren zee kan strelen fluwelen wegen in harten van nu eeuwig zijn en blijven dwarrelen in hoofden die geliefden zijn.…

mijn vlaschaard ik zag je niet in bloei dit jaar te laat kwam ik terug geen vlasbloem niet in het blauw niet in het wit dit jaar nu praal je daar vlasgroen de wind kamt gul je bolle zaad mijn ogen laat ik glijden je lenigheid bekoort de akker draagt met welgevallen je schoot volgend jaar blijf ik in 't land zolang je bloeit…

Bittere tranen lange zwarte haren voor dit kind slechts woestijnwind zij schrijft haar naam voorbij het raam in dor droog zand en verliest haar verstand blauwe kralen grootmoeders verhalen en sputterend vuur elke nachtelijk uur…

Driedimensionaal bezag ik de laatste rustplaats der doden. Hartje Parijs. Hier eindigde hun laatste reis. Steekt er wellicht soms iets kwaads in het virtueel een plek aanschouwen waar zoveel verdriet en leed en zoveel pijn is van wat ik niet weet van bekende en onbekende mannen en vrouwen. Hier rusten ze de eeuwige rust. Schoorvoetend scroll…

Oh gij grote warmte verwarm mijn koude ziel laat mij sidderen in uw stralen geef mij warmte en voel mijn lust Oh gij grote donkerte val als een deken over mij heen bescherm mij tegen het kwade en wees mijn waker als ik rust Oh gij grote wereld laat mij een worden met uw natuur maak dat ik voor altijd leven zal en mijn hart zal schijnen…

Terwijl ik zou kunnen genieten versperren sombere wolken de weg richting zonlicht Terwijl ik keuzes zou moeten maken twijfel ik constant over de eerste stap zodat ondertussen de kansen verglijden Terwijl ik voluit zou moeten gaan leef ik als surrogaat voor morgen omdat gisteren de toekomst bepaalt Terwijl ik het zou moeten uitschreeuwen…

langs de grenzen van mijn zinnen loert de waanzin op mijn geest nimmer ben ik zo ontredderd in mijn eigen ik geweest duivels dwalen door mijn denken wanhoop vreet zich in mijn brein even zal ik nog beseffen het is gek om gek te zijn.…

in de schaduw van de wind stoeit onbevangen een kind een zeepbel barst in duizend en één hemel open hoog in de lucht springen veulens in het blauw vrolijk fluiten dwergen op een luchtig pijpje stro sprookjesachtig fladderen broze vlinders naar omhoog betoverd door dit spel breekt een zeepbel in mijn oog.…

Hoeveel ik van je heb gehouden heb ik niet vaak genoeg gezegd ik had nog zoveel willen zeggen of dingen aan je uitgelegd. Maar steeds weer stelde ik het uit het kan volgende week wel weer tijd genoeg nog om te praten maar volgende week komt nooit meer. Nee, we zijn nooit uit- of bijgepraat en ik heb daarvan nog altijd spijt 'k heb zelfs…

de avond kust de ogen van de nacht nevel loopt over de gracht in een beukenhaag koestert de wind de dromen van een kind wij kiezen smalle dreven ik hoor je vingers bladstil een nocturne spelen.…

De wind blaast hard tegen mijn lijf blijft mij belagen er is geen reden voor wind heeft alleen te maken met warme en koude lucht drukverschil in lagen ik word gezocht door de wind geselt mijn lijf je moet beschikbaar zijn fluistert de wind ook al voel je pijn.…