ik moet het mezelf steeds opnieuw bewijzen dat ik het allemaal dragen kan al weet ik dat ik straks mijn eigen ik weeral verlies in een reeks vragend denken over... ik breng nu offers in een poging het denken en voelen te beheersen een kwestie van zwakke punten te mijden een wachten op het moment dat toekomst weer lacht in het licht…

heel zacht komt de nacht aan haar einde getekend door zonlicht langs zwarte randen verleden hemel blauw zal je verblijden deze dag en zich in rood en goud verdwalen tot de avond valt in zwarte lucht elke ster een glimlach zeldzaam als de wens die langs je snelt als hij valt en jij vraagt in stilte om geluk…

geopend wordbestand in een ander pand van een ander mens niet dat ik me dat zo bewust was maar ik las: 'ik voel je om mij heen' meteen wist ik zo mooie regel zo maak 'k er geeneen werd hevig verlegen kon er niet tegen deez' inbreuk in privacy op intimiteit in tederheid…

Verschuilend achter emoties achter stress en liefde komen slechte momenten waar zondig beter klinkt wanneer het kruis opduikt. Het gevoel is aangetast je kunt jezelf alleen verwijten pijnzend achter schermen en je eigen stenen muurtje gifzwart is verlangen en heden.…

het rozig zien is anders als altijd dromen met open ogen het stil slapen met jezelf voelen dat je er nog bent al is het maar in je hoofd realistisch zijn is anders nooit in overgave met ogen toe steeds maar waken over jezelf weten dat alleen jij bent al is het maar in je hoofd maar wat is liefde groot als in realistische dromen komt…

ik dwaal weer te ver af onwetend over wat ik vinden mag maar ik kan echt niet anders dan mijn gevoel beschrijven beleven en geven in stilte raken en geraakt worden zo wil ik leven toch ben ik bang dat ik met al mijn schrijven teveel heb gezegd…

als een firmament vol sterren mij niet meer kan bekoren of ik van verre de stilte niet kan horen dan sta ik stil en kijk omhoog en zoek ik mijlenver in de zwarte hemelboog naar die ene ster die mij kan vertellen dat eenvoud 't raadsel vindt maar niet kan voorspellen hoe het leven zich windt ach, als sterren konden spreken zou 't…

Ademloos luister ik naar jouw verhaal hoe je met zachte stem vertelt de woorden komen weloverwogen maar dan raken ze opeens versneld. Je ogen staren in de verte, en ik hoor in je stem een snik wanneer je over een jongetje verteld en zegt:dat ventje, dat was ik. Dan vlei ik me aan je voeten neer en leg mijn hoofd tegen je been ik beleef…

Als de angst langs de voordeur bij mij komt schuilen om mijn schaduw te beschermen dan vecht ik of vlucht ik naar het onbestaande als weggevoerde uit mijn nachtmerrie langs de achterdeur naar buiten aan de angst ontsnapt…

boos pijn woede onmacht agressie stilte verbergen inhouden opkroppen verdringen denken malen hoorndol woelen krankzinnig gerommel lekkage gedonder storm herrie onhoudbaar uitspatting agressie onberekenend dodelijk spijt schuld verdriet pijn leegte er gebeurt niets...…

Laat haar één keer bewegen in de adem tussen ons want zij is haar naam vergeten in de blootgewoelde uren spreekt het woord zich tegen wat kan zij doen, het nadrukkelijke licht leunt tegen de tafels met bloemen uit haar tuin wisselend van zaad en naam in de doorgewroete aarde geborgen in haar dromen laat haar één keer verspillend zijn…

Langzaam vertoeft haar geest door dat verre land vol nevelen eenzaam drijft heimwee haar langs beken met helder water en geuren van frisse ochtenddauw de melancholische klanken weerklinken nog altijd over de heuvels en de groene velden daar waar eens haar thuis was in dat verre verre verleden…

Je bent mijn rots, ik ben de branding jij bent het anker ik de grond jij bent het diner ik het toetje jij bent het huis en ik de deur. Wanneer er niemand meer voor me is, zul jij er altijd zijn want jij bent mijn tweede ik!…

over bergen en zorgen zoek ik de poort naar morgen ongelovig kijken lachende woorden verborgen tranen gekooid verlangen herkenning van mezelf in jou gedachtenloos zonder haten uit liefde loslaten los laten…

Twee tassen vol met spullen het enige wat je nog had een ander zou het rommel noemen voor jou was het je grootste schat Wat kleren en een foto-album brieven, en een zelfgemaakte kaart kapotte ketting in een doosje en ook een ring had je bewaard. Daartussen lag een plastic zakje met daarin een oude krant het enige wat daarin opviel was…

mijn hart, het heeft te vaak gebloed ontroostbaar in verleden tijd en te opstandig in het heden wil ik nieuw en anders om de lijn te trekken die weer een nieuw begin markeren zou zoals het daglicht dat ik niet verdraag omdat ik in donker beter lieg dan zo zelfs als ik de waarheid in ere herstel ben ik naakter dan in het eerste begin voel…

Heel weinig blijft er nog van wat in lange zomerdagen ons hart verheugde door zijn klank en kleur. Nu is er vaag de geur van sterven en van dwalen, van weemoed en van scheiden en alles wordt zo traag, zo traag... zo vaag en toch zo helder, want wat de echte dingen zijn wordt helder door de glans van pijn en van veel moeten laten...…

Niemand die hem zag. Niemand die hem zag staan. Waar gaat het heen? Niemand die hem zag. Niemand die hem zag staan. Niemand maar ook niemand deed er wat aan. De jongen zo alleen. De jongen zo eenzaam. Geen familie geen vrienden. Onzichtbaar en alleen. Niemand die hem zag. Niemand die hem zag staan. Niemand maar ook niemand deed…

Zij rent op blote voeten de vele rondjes in het pas gemaaide gras de wind waait door haar lange haren zon schijnt op nog bleke huid haar lach tovert glans in de dag van deze zomermiddag vele madeliefjes vlecht zij behendig in 't rond en legt ze rond haar kinderhoofd zij voelt zich blij zo vrij te bewegen in gedachten…

Geluk dat te groot was om te omarmen met slechts twee armen die julimorgen toen jij voluit voor het leven ging met een glasheldere kreet. Mijn zelfgemaakt cadeau, zo mooi, zo helemaal af dat ik (en waarschijnlijk ook je vader) niet eens meer om de gietende regen gaf.…