Ik zwerf met gevoel langs paden die zich verdringen in mijn geest mijn geheugen moet zich beraden over wat ooit van mij is geweest Warmte, genegenheid en geluk drongen zich tegelijk aan mij op nu is alles gezonken of stuk en liggen depressies op kop Mijn bestaan staat nu even stil mijn gevoel voelt niets meer ik zwerf verder uit vrije…

Mijn gedachten laat ik dwalen langs mooi vervlogen jeugd al die mooie herinneringen brengen mij zoveel vreugd. Ik zie de groene appelboom en het water achter de dijk wat ben ik een bevoorrecht mens als ik al die dingen zo bekijk. Mijn eerste mooie rode step ik mocht tot het eind van de straat waar ik toch stiekem een stukje verder…

wie heeft ooit bedacht dat ze te eten zijn? wie heeft ooit gezegd dat dat leuk kon zijn? het gefladder in mijn buik het weeë gevoel maar ik eet niets en ik zeg weinig staar een beetje voor me uit de vlinders maken mijn knieën week ze maken mijn mond droog ze laten mijn handen beven en dat sinds de dag dat ik in jouw ogen keek als ik…

met het hart op de tong en de angst in de maag zie ik je komen en spreek ik je aan met het woord in de mond en de brief in mijn hand kijk ik je verwachtingsvol aan met een hart dat hard slaat en mijn knieen die knikken denk ik: mijn hemel wat heb ik gedaan met het vuur in de sloffen en de tong op de grond ben ik heel hard naar…

Uren tikken langzaam weg Het wordt steeds sneller nacht De voetstappen maken weinig sporen Langzaam kom ik op kracht Verloren Ik blijf altijd zaaien De wijsheid heb ik soms in pacht Zoek naar iemand die mij kan horen Langzaam kom ik op kracht Verloren Ik ben op zoek naar handvaten Niet specifiek naar de macht Kijk in…

weet je ik val een beetje op je op je ogen op je stem op je grappen zo ad-rem weet je ik val een beetje op je op je trui op je jas op je wat slepende pas weet je ik val een beetje op je als je je haring hapt ik denk wel dat je het snapt en zo niet, heb ik pech, een beetje, maar weetje... ik val op je!…

Je mag gerust mijn naam nog noemen ook als ik er niet meer zal zijn denk dan aan mij zoals ik vroeger was stralend als de gouden zonneschijn. Laat niet te vaak je tranen stromen maak voor jezelf niet alles stuk ga dan door met je nieuwe leven en vind opnieuw een groot geluk. Ja mag dan nog steeds aan me denken maar doe dat dan met een lach…

Tranen glippen langzaam naar beneden verdriet dreigt op de hoogste plaats te staan handen trillen voeten beven mijn lippen zeggen niets een luide stilte heerst om me heen pijn spijt ongeloof…

Het litteken in mijn hart is niet meer zo rood gekleurd toch zal ik nooit vergeten wat er in het verleden is gebeurd. De tijd zal de wonden helen en tranen blijven drogen tijd die niet stilstaat een tijd waarin we hopen mogen. Ooit zal alles beter gaan daar blijf ik op vertrouwen ik weet dat er altijd Iemand is waarop ik mag blijven bouwen…

het begon zo onschuldig vragen naar je knie maar ohh.. als ik nu jouw ogen zie... Ik wil je zoenen ik wil je omarmen ik wil je helemaal mij aan jou warmen ik wil ons laten gaan ik wil je echt voelen ik wil met mijn handen door je borsthaar woelen ik zie je komen om een haring of twee jeetje, je moest eens weten.. je hebt geen idee…

Hier sta ik breekbaar als glas je trapt op me breekt me in duizend stukken waarom heb ik je verteld dat ik om je geef? Hoe kon ik zo dom zijn? Je blijft terugkomen keer op keer je trapt op mijn glazen hart en ik ga kapot je weet dat glas scherp is zeker als het stuk is en auw....het doet zeer…

dromerig schemeren woorden door de diffuse hersenpan over emoties waarvoor we nauwelijks begrippen hebben gevoelens die gevangen zitten in de rationaliteit vang je ze dan klinkt het alsof je ze in een kooitje zet sticker je label er maar lekker op het gevoel is allang weer naar een volgende client.…

Een beeld of een mooi geluid Het raakt me, daagt me uit Een mooie zangstem, een ernstig ziek kind Een oude vrouw die nóg door de hare wordt bemind Waar ooit een betonnen muur was geplaveid is nu ruimte voor treurigheid. Ik huil, ik jank, tranen van liefde, tranen van emotie, ook ongewisse tranen Zalig is het om zoveel niet te snappen Heerlijk…

Mijn gedachten laat ik dwalen langs mooi vervlogen jeugd al die mooie herinneringen brengen mij zoveel vreugd. Ik zie de groene appelboom en het water achter de dijk wat ben ik een bevoorrecht mens als ik al die dingen zo bekijk. Mijn eerste mooie rode step waar ik mee mocht tot het eind van de straat en stiekem een stukje verder ging…

Langzaam sluit ik mijn ogen en verdrietig denk ik aan jou onze tijd samen is vervlogen dit alleen omdat ik van je hou Al het contact werd verbroken zelfs een vriendschap was teveel je blijft door mijn gedachten spoken maar drukkende stilte is mijn deel Is het verkeerd dat ik zoveel om je geef Is het verkeerd dat ik je erg graag mag Is…

's Avonds als het donker wordt, en de vogels hun laatste lied fluiten dan sluit ik de gordijnen, en ga nog eventjes naar buiten. 'k Zie de eerste sterren verschijnen en een bleek opkomende maan het is alweer bijna tijd om naar binnen, naar bed toe te gaan. Nog even het late journaal en de sloten controleren dan heerlijk gaan slapen…

Ik ben een mijnenveld, een emokip 't Gebeurt regelmatig, dat ik flip Maar zo ben ik, ik kan niet anders zijn Mijn emoties zijn een terugkerend refrein Ik ben een mijnenveld, een emokip Ik ken de hoogste toppen, maar ook de diepste dip Maar zo ben ik, ik kan niet anders zijn Wie me verkeerd raakt, raakt een mijn Ik ben een mijnenveld…

Pap, ik probeer woorden over jou te tikken Maar zit steeds mn tranen weg te slikken Waarom is het zo moeilijk om te verwoorden Dat wij tweetjes echt bij elkaar hoorden? Jij mijn stoere grote vrind Ik jouw popje, je lieve kind Pap, het lukt me niet, om het goed te zeggen Om onze liefde voor elkaar uit te leggen Die was zo groot en vooral…

Mandolinespeler in de nacht speel maar zacht je lied voor mij laat mij m'n verdriet vergeten maak mijn treurend hart weer blij. Mandolinespeler tokkel door beroer voor mij je snaren zodat ik jouw mooie melodie voor altijd zal bewaren. Mandolinespeler, als het dag is speel jij dan nog steeds je lied ? al zullen anderen je vergeten…

Tranen stroomden als een rivier mijn hart bezeerd door scherpe steken alleen het verdriet was in mijn vizier want mijn gevoelens wilden niet breken Ik moet proberen alles op een rijtje te zetten gedwongen tot het doen van een stapje terug me niet steeds tegen alles blijven verzetten want alleen dan komen tranen over de brug Mijn hart…