Een gebroken man zit op de harde kerkbank dit keer helemaal vooraan zijn kinderen zitten onwennig en beduusd trillend tegen hem aan zoute tranen stromen verdriet en onbegrip …. waarom… zo jong nog …verdomme het doet pijn voorbij dit jonge leven alleen nog haar liefde zal altijd in hun gedachten zijn ik zie de blik in hun ogen…

uitgewaaid aan zee en stranden weggeblazen door de wind koud, normaal mijn warme handen die ik terug in jaszakken vind... raas maar storm en blaas door haren gier maar, zoals ik gieren wil laat het binnenin-mij dan bedaren maak mij warm daar waar 't is kil... maak mijn lamme benen krachtig lopen wil ik en heel ver laat de zee zijn voor…

Ze heeft krullen, en is gek op jou Ze kijkt je aan... tranen in haar ogen Haar ogen groen blauw Ze wil met je dansen Je strelen En altijd bij je zijn Maar dat kan niet Ze is immers een zondag meisje En dat zal ze altijd zijn Ze denkt de week voorbij Verheugt zich op dat moment En het zondag meisje is weer blij Omdat je er dan weer…

Omdat ik wilde weten waar je was Zocht ik naar jou in onbekende straten Waar oude huizen donker en verlaten De echo galmden van mijn trage pas Daar hoorde ik jou achter muren praten Je stem klonk zacht maar scherp als snijdend gras Ik trad behoedzaam in het gebroken glas Van mijn herinneringen, zelfs hiaten Werden stilaan gevuld met rook en…

Als ik kijk naar hoe ik ben En hoe ik had kunnen zijn Dan zie ik zoveel verschillen En dat zien doet dan pijn Ik mis zoveel dingen Die ik in mijn leven nooit heb gehad Verlang naar van alles Zoals je verlangt naar een verborgen schat Ik wil zoveel meer kunnen Maar mijn verleden liet dat niet toe Mijn heden lijdt daar nu onder En naar…

Je zegt dat de rozen van vandaag zijn uitgebloeid, dat de herfst loopt te wenen in de schaduw van je lijf Je zegt dat de stilte nader is dan de troost in mijn armen, dat mijn adem muren bouwt tussen verdonkerde dromen maar als ik nu zeg dat morgen weer zal komen, dat droefheid en intens gelukkig zijn samen horen maar als ik nu vraag…

Rust in mijn hoofd lijf en leden Een gelukzalig gevoel binnengetreden Niet te bevatten of te evenaren De stilte in mij te mogen ervaren Te zijn wie ik ben in mijn eigen domein Bijzonder gelukkig in het alleen zijn…

Ik schil mijn huid op zoek naar mijn gevoel ik graaf en graaf tot aan mijn ware emotie. soms schreeuw ik het uit en weet ik niet meer wat ik bedoel. ik discussieer en ben met mezelf in conclaaf ben ik voer voor wetenschappers en psychologie? maar nu neem ik mijn besluit om op te lossen het gekrioel om mijn gevoelens naar boven te graven…

ik laat de oorlog in mij zelf tot wapenstilstand komen ik ga met kalmte de toekomst tegemoet dan kom ik veel meer dingen tegen die mij vree en vreugde schenken…

morgenstond ....ochtendzon een bootje dwalend op de golven en de wind... steeds zoekend.. naar jou.. naar jou mijn kind.…

Ik wil iets duidelijk maken Vertellen wat me dwarszit Maar ik mis de woordenschat Waar het juiste gevoel in zit Ik draai om de waarheid heen De weg ernaar toe vind ik niet Ik probeer het te zingen Maar ik mis de muziek in het lied In mijn hoofd is het glashelder Duidelijker dan ik kan omschrijven Want wanneer ik het probeer Lijkt alles…

Ik wou dat ik wist wat er in me schuilde, Wat me tegenhoud, en jou steeds kwetst... Ik wou dat ik wist waarom ik wil leven, Maar steeds mezelf weer kwets... Ik wou dat ik wist waarom ik dingen doe, Waarom ze er zijn en me blijven volgen... Ik wou dat ik wist waarom het zo doorgaat, En het niet in een keer stopt... Ik wou dat ik wist…

Het zijn de doodgewone dingen die we dagelijks beleven waar we eigenlijk nooit bij stilstaan of het een gevoel van waarde geven. We zien de dingen om ons heen maar het dringt niet tot ons door alles is zo wezenloos toch gaan we er weer voor. We weten dat alles doorgaat het draait niet om jou of mij het is een ding van ons samen en gaat…

mijn gevoelens ontbloot kwetsbaar opengesteld meteen gestorven een vroege dood na wat jij me had verteld toch nog steeds geen spijt het is goed zoals het is ik moest het gewoon even kwijt het moest uit die gevangenis opgekropt, weggestopt deed het te veel pijn nu opengelegd, niet meer verstopt lijkt het minder te zijn…

Elke dag mis ik je een beetje een klein beetje minder meer al konden jouw woorden diepe wonden snijden en lieten leugens letters liggen op de vaalt van de taal wankelend langs de schreden van het verleden kerfde jij jou in mij, waardoor zinnen schaamteloos struikelden over geschreven pijn toch mis ik je elke dag een beetje een…

één voor één breng ik de rozen, ik kus ze wakker uit hun droom alsof ik nooit heb liefgehad één voor één draag ik de blaadjes, ik strooi ze stamelend over jouw naam alsof ik nooit gefluisterd heb één voor één bewaar ik hun geur, ik droog ze ademloos in de wind alsof ik nooit gestreeld heb één voor één kleur ik mijn tranen rood…

Tussen verstand en gevoel hangt een wankele loopbrug van lief warm naar kil en koel vol lef heen en moeizaam terug Als het verstand de strijd wint blijkt alles bij het gewone te blijven zo onschuldig als een lief kind terwijl de stiekeme hoop blijft drijven Maar wanneer het gevoel zegeviert is de gevarenzone niet te vermijden het is…

Ik luister naar de golven terwijl wolken uitrusten mijn zorgen zijn bedolven in deze zee der lusten Ik voel de koele wind ze verfrist mijn ziel de zon die verblindt een ster die nooit viel Ik aanschouw het ritueel van water en macht het is bijna spiritueel en de zee...die lacht…

Zoals jij bestaat zijn de woorden die je maken van steen. Huilend steen en is er geen schaduw die je helpt of fluistert dat je mag veranderen in een vlinder die zijn cocon van woorden maakt zoals hij zijn schaamte verliest en kijkt naar de stenen waarmee hij zijn maskers…

Omgaan met emoties van vroeger omgaan met je eigen verdriet je wilt het van je afschrijven maar soms dan lukt dat even niet. Je woorden beginnen te haperen je pen valt even stil toch blijf je verder schrijven woorden lijken koud en kil. Dan stromen tranen langs je wangen het lijkt of je borst wordt ingedrukt maar als je alles van je af…