Ik zie mensen, Die in vrede met elkaar omgaan. Ik zie landen, Waar eindelijk geen oorlog meer is. Ik zie vijanden, Die eindelijk weer vrienden zijn. Ik zie natuur, Die niet meer vervuild wordt. Ik zie mensen, Maar zij zien mij niet. En dan pas voel ik, Dat ik droom…

Ik heb je in mijn buik gedragen Ik voelde jouw leven in mijn buik Ik streelde je en wilde je vragen Blijf nog een tijdje in mijn buik. hier doet niemand je nog kwaad in mijn buik ben je nog heilig Hier is het voor jou nog veilig hier ken je nog geen kattekwaad. Over mijn buik kan ik je strelen In mijn buik draag ik je mee waar ik ga: Jij…

Het lijkt alsof er bij jou geen grens bestaat, over de kwestie van verlangen, Steeds hoop je dat het verder gaat, dat maakt me bang! Dan zie ik je kijken, ben je nou al zover? Maar dan laat ik het echt wel blijken, je kan toch even wachten? Mijn gevoel voor jou draait om meer, schat, ik ben nog jong, waarom dring je aan steeds weer, we…

Je staat daar maar te staren Alsof je niets te zeggen hebt Liefde is een staat van zijn Een manier van er wezen Je houd van kunst Muziek die je drijft Beethoven die je aanbidt Dan ga ik op mijn knieën En bloedt mijn hart Een rode vloed van onzekerheid Maar het maakt niet uit Want de klank waarmee jij de woorden ik hou van jou uitspreekt…

Wanneer je je alleen en verloren voelt zit dan niet bij de pakken neer Geef je leven een positieve draai Dan gaat het vast wel weer.. Sta op en zie de toekomst tegemoet met een lach op je gezicht richt je op al het goede vergeet even het werk en de plicht.. Geniet van iedere seconde Dit leven leef je maar een keer als je leert van je fouten…

Nu een vlinder kunnen zijn, op de schouder kunnen zitten van die rebelse Saddam Hoessein, nou dat is echt niet verkeerd, want misschien is 't wel zo, dat die man daar wat van leert? Gewoon als vlinder op z'n schouder zitten gaan en hem zachtjes te vertellen, dat met al dat bombarderen, mensen opofferen en vechten, 't met z'n volk zo…

Waarom sprak je over liefde, als je nooit van me hebt gehouden, waarom deed je me doen geloven, dat mijn liefde nog beantwoord zou worden... Waarom gaf je mij die aandacht, als ik je niet eens boeide, waarom deed je alsof ik nog kans maakte, waarom schonk je mij die hoop? Hoe kreeg je me zover, dat ik steeds meer voor je begon te voelen…

Hoe ziek kan de wereld zijn, zie tot m'n ontsteltenis dat 't nieuws van deze dagen gebracht wordt met oorlogs vooruitzichten en da's niet mis. Maar wat me nog het meest aan afschuw bracht was, dat een kind, van ongeveer een jaar of acht, z'n linkerhandje weggestopt in de hand van z'n vader? Z'n rechterhandje voorzien van…

Een foto in mijn hand, laat een bepaald beeld zien, een aantal kilo`s lichter, om precies te zijn tien, als ik naar mezelf in de spiegel kijk, wil ik dat beeld het liefste verscheuren, ik lijk wel een kleurplaat, die ze vergeten zijn in te kleuren...…

Het leven is kort Vandaar dat het niet langer wordt Het leven is kort!…

Zoals hij daar lag, zijn ogen gesloten, zijn gezicht heel bleek, dacht ik niet dat hij het was, dat hij er alleen maar op leek. Toch bleek hij het echt te zijn en zo kwam ik voor het eerst oog in oog met de dood te staan. Ik vroeg me af of ik ook dood kon gaan. Toen ik begreep dat ook ik ooit sterven zou voelde ik mij zeer alleen En…

Donker gat met blauwe randen ik kan alleen nog spartelen in deze oceaan; hulpeloos gemaakt door de warmte van de beweging voel ik mij opgeworpen op golven van verlegenheid, neergegleden in dalen van genegenheid…

Door een overdosis aan emoties En een teveel aan verdriet Wil het denken niet meer lukken Zit ik aan mijn limiet Mijn hoofd gevuld met watten Op mijn tranen flink ingeteerd Mijn lijf kan niet veel meer hebben Ik raak geïsoleerd Zo sterk heb ik behoefte Aan een enkel sprankje hoop Zodat ik even rusten kan Mijn maag weer uit de knoop…

Gevoelens zijn verward waar wil ik toch naar toe? Eén ding weet ik zeker: onzekerheid ben ik moe. Onrust woedt in mij ik vind maar niet waarom als een abstract schilderij onbegrip alom. Ik wil mijn verhaal vertellen maar weet niet in welke taal zoveel emoties die me kwellen maar geen gepast verhaal…

ik staar naar een lege kist, en ik zie mezelf al liggen, later kan ik zeggen dat ik eigenlijk al wist, dat het vandaag moest zijn... Het fluweel langs de zijkant voelt zacht aan, en ik wen al een beetje, vandaag is het tijd om te gaan, en later kan ik zeggen dat ik dat eigenlijk al wist... Ik stap er al vast in, ik hoef nu alleen nog maar…

Gewikkeld in overmoed, in drang, ben ik toch stiekem een beetje bang, maar overspoeld door het onvoorspelbare, zal ik toch deze weg bevaren, en wie mij stoppen kan, zal niet bestaan, ik zal hoe dan ook verder gaan, verschrikking, verbazing en onenigheid zullen mij passeren, maar ik zal dit moeten tolereren, want ook geluk, blijheid en passie…

ongetwijfeld maf vraag ik mij dikwijls af of de Eeuwige met ons speelt ons in groepen heeft verdeeld hoe anders te bevatten dat ene, dat zuivere, datte herkenning, verhelderend als licht als ik een ander bezie, maar tevens mijn gezicht…

Ik kan je niet beloven, dat ik je voor altijd mis, ik kan het je doen geloven, maar stel dat het niet zo is... En ik kan je niet zeggen, dat ik voor altijd van je houd, ik zou je de woorden kunnen opleggen, maar stel ik ben je niet trouw? En ik kan je ook niet alles geven, want misschien krijg ik dan spijt, want als onze liefde niet was…

Laat me mijn eigen gang toch gaan Waarom mag ik niet naar buiten Vanachter een bureau met computer Kijk ik door de beslagen ruiten Laat me toch even naar buiten Ik wil door de stad heen lopen Ik zit achter beslagen ruiten Wil een bak koffie kopen De klok slaat twee uur De energie reeds in een toetsenbord verloren Werklust…

In een diepe schaduw verlies ik alle kracht Maar er is altijd een zonnestraal die het ijs doorbreekt En steeds weer de nacht verteert Jouw warmte doet het steeds weer Hoe dichter ik bij jou ben Hoe lichter ik de wereld zie Jij doet het steeds weer Zonder vragen, hoe komt het weer…