De vroege vogels bakenen zingend hun rijkjes af, roepen me naar buiten Van slapen zwaar verlang ik lucht die koud mijn longen vult en warm het gewicht lichter maakt Vandaag zal ik eindelijk weten of ik uit buigzaam riet besta zich heffend van de platte grond terwijl de storm verdergaat of van afgebroken eikenhout…

Ik vind de weg niet meer En toch Elke keer weer Ga ik door Door met leven De weg naar jou loopt dood De afstand is te groot Toch ga ik door Ik geef niet op En ga op zoek Naar de top Doorgaan met leven En mijn liefde geven Aan anderen Zullen mijn gevoelens voor jou Niet veranderen Steeds zal ik eraan denken Hoe het was met jou…

Soms, heel soms, dan kom ik je tegen, boven op de gang als we elkaar passeren. "zal ik hoi zeggen" hoor ik mezelf overwegen, of zal ik me dan weer bezeren? Soms hoor ik het water van de douche stromen, als ik erlangs loop onderweg naar de toilet. Ik hoor mezelf dan denken "zal ik erbij komen", dan is de eerste stap gezet. Soms, soms…

ik vond de tijd terug mijn verloren gewaande tijd. in mijn dromen vond ik jou weer terug De liefde die mijn leven veranderde bijna volwassen ben ik nu ik zoek mijn gevoelens wonend in een klein dorpje alle herinneringen zijn er nog niets ben ik vergeten en ik wandel en ik droom en vind mijzelf terug in het heden genietend van deze voorjaarsdag…

Bolhoedjes en paraplu's het is allemaal rood om me heen oude gebouwen en een oude liefde het blijft maar regenen…

jouw ogen als sterren in die helder koude dagen toen de storm was geweken restten slechts mijn vragen jouw stem fluisterend hoog in kale bomen woorden zochten houvast een antwoord wou niet komen jouw handen bedekten de sneeuw zacht en zoet onder lage luchten was ons afscheid toen voorgoed…

Niet alles is goed te praten niet alles wordt zo als het was soms kun je verdrinken in de meest ondiepe plas je kunt dan blijven proberen blijven praten en praten maar als de liefde over is zal ook dat niet baten soms moet je laten gaan al dat dierbaar wezen kan verdriet en tranen zullen er zijn maar daar wordt je sterker van droog…

Je laten gaan Ik sluit mijn ogen Als je uit mijn armen glijdt Stap achteruit, draai me om Voel de tranen vallen op mijn gezicht Ik voel de pijn diep in mijn hart Zoals een winterstrom Het bevriest mijn wereld in ijs De woorden ik hou van jou Bevroren in mijn hart voor altijd Nooit meer op mijn lippen Nooit meer in je oor Ik tril als…

Ga nu maar Praten heeft geen zin Alles is voorbij Tranen helpen evenmin Ga nu maar Het is gedaan Maar mijn liefde voor jou Zal nooit overgaan Ga nu maar En laat me hier alleen Het vuur is geblust Onze liefde is gesust Ga nu maar Tot een volgende keer Ooit op een dag Zien we elkaar weer…

als je haar verliest dan doet dat pijn je voelt je helemaal anders zonder haar te zijn steeds meer zónder haar je kan dat niet goed aan je voelt je een zonderling zo'n zonder-haar bestaan je krijgt hier en daar advies of een verwijzende hand je gelooft niet wat ze zeggen je zoekt het in de krant je hebt haar verloren dat knaagt aan…

Een liefde dat was het Voor mij zo ontzettend diep Nooit in mijn leven had ik me begeven Op het pad dat liefde heet. Alles wat je me toen leerde Was nieuw en zo ontzettend mooi Dacht dat, dat voor altijd bleef Maar het is niet zo gebleven. Met al je kracht zoog jij me leeg Zonder dat je dat kon weten Dat heb ik me later nog verweten…

Ongelooflijk dat jij mij liet staan in de koude regen Of waren dat de tranen van ongeloof? Ongelooflijk dat jij mijn liefde niet meer kon beantwoorden Waarom Wat deed ik verkeerd? We hebben nooit problemen gekend Waarom hield jij niet meer van mij? Het is koud zonder jou De vraag doet meer pijn dan het antwoord wat kan het zijn?…

Ergens is het misgegaan Ik weet nog steeds niet waar Was het blindheid Onderschatting Ontkenning van gevaar Opgefokt, stijf van de stress Verdoofd zonder gevoel Met woorden scherper dan een mes Kwetsend richting doel In pure boosheid afgeslacht Gegaan tot op het bot Volkomen zinloos ondoordacht Gegrepen naar de strot Ergens is het tij…

Een liefdeloze blik In haar roodgekleurde ogen De trilling in haar stem Haar hoofd verslagen gebogen Het leven heeft zijn nut verloren Nooit meer in haar leven Zal zij iemand bekoren De liefde in haar is eeuwig verdreven Een stenen muur om haar gebroken hart Door geen mens te doorbreken Geen wezen op deze aarde Zal haar hart nog doen…

was achteraf ons houden van een perspectief voor samen door geborgen in verloren tijd? voorgoed verwaterd en verdreven onzichtbaar door een stroom naar zekerheid? toe, troost jezelf omarm vooral jouw beeld van wat jij noemt mijn leven nu jouw beeld niet het mijne is noem ik het trots uit zelfbehoud gewoon een eeuwig even…

Ik zal je altijd diep bewonderen Voor wat je voor me bent geweest Een stempel op mijn leven Een wond die nooit geneest Soms leef ik in het verleden Denk ik terug aan wat ooit was We trokken samen door het leven Liepen uiteindelijk uit de pas Desondanks ben ik je dankbaar Dat niet erkennen vind ik laf Jij verdient respect En niet zo'n…

Verdriet omdat je weg gaat Je luistert niet naar mijn stem die overslaat De tranen vallen over mijn wangen Voel je je door mij dan zo gevangen? Liefste blijf bij mij, dat is wat ik vraag Je hoor me wel, maar je loopt met je hoofd omlaag Mijn vertwijfeling duurt voort Waarom wil je nu niet praten? Wanneer ben je mij zo gaan haten? Je schrikt…

Alleen verder wandel voort, kijk vooruit zoals het hoort, want als je ooit naar boven kijkt, en dan uiteindelijk het punt bereikt, waar zon en aarde elkaar tegenkomen, zijn al jouw dromen eindelijk uitgekomen…

Hardnekkiger dan een vetvlek Helemaal ingewerkt in mijn ziel Ik kan je niet zomaar wegwassen Want de ziel is niet van textiel Hardnekkig zoals een wrat kan zijn Mijn hart er helemaal mee bedekt Ik kan je niet laten wegbranden Want het hart verdient respect Dus tors ik je maar met me mee Omdat ik er toch niks aan kan doen Want hoe hard…

dan rest niets dan wachten, niets anders dat te doen staat. in stilte gebleven met je gedachten, want je wilde niet maar ze gaat. dan rest niets dan overdenken: heb ik het wel goed gedaan. en met de liefde die je wilde schenken, blijf je in je handen domweg staan. dan rest niets dan overleven, te weten dat wat…