Liefde was pindakaas, honing en stroop een appel, een peer, een banaan in de loop Liefde was werken met heel veel plezier dan weer eens daar en nu weer eens hier Liefde was zorgzaam, een kaars in een glas behoeden voor uitgaan, als jij er niet was Liefde was kamperen in een kleine tent ja het regent wat, ben jij nou een vent Liefde was…

Als je eens wist Als je eens dacht Als je eens wilde De wilskracht mist Onwetendheid door macht De "wijzen" die jouw gedachten stilde De energie in mij gaat verloren In wanhoop vindt dat zijn kracht Mijn laatste hoop gezonken Enige redding is het gevoel te smoren Ookal wordt de pijn niet verzacht Bitterzoet is wat wordt gedronken…

het duurde niet zo lang en ik weet niet meer precies wat er toen allemaal gebeurde maar ik draag geen wrok jij hebt geen schuld het was een samenzang je zonnige dagen heb ik gekust het duistere gevoeld in al je lust je zwijgen had een reden we zien elkaar nog elke week dat doet me pijn in elke streek de hardheid van het heden…

Ik weet nog hoe jij lachte hoe je keek hoe jij me begreep... liefde leek toen nog zo gemakkelijk... zo gewoon: jij en ik; het had iets schoons!…

Er was één man, hij scheen niet veel maar voldoende en leerde me mezelf lief te hebben, ook al vond hij zo, zijn bestaan "een vergissing". Ik probeerde hem liefde te schenken: lerend, gierend; het was genoeg ... om nooit te vergeten, altijd te weten hij was, is er voor me ook al hadden we ons vergist.…

Ook al heb je het me niet gevraagd, verliefd ben ik toch geworden, en ook al zie ik je niet vaak, toch doe je mijn hart bloeden, waarom doe ik het mezelf aan, die glimlach van jou, eindigt bij mij steeds in een traan, ik zou je willen bannen uit mijn gedachten, liefst voorgoed, maar je zit ook in mijn hart, dag en nacht, ik probeer het…

Het was aan het eind van een dood spoor waar ik jou uiteindelijk verloor. Ik verzocht alle treinen die zouden komen harteloos, te laten razen over al onze dromen. Ik liet ze denderen, dwars over alles heen. Hoe jij ging en ik, uiteindelijk, geheel alleen.... uit jouw leven verdween. Opgebrand, opnieuw op beide benen, in het aardse beland,…

ik droom een strohalm of een rietkraag aan de vijver en daarbij de wind de zachte trilling van leven de maan is bleek vanavond je geur hangt nog boven tegels of zijn het de narcissen ik droom je lichaam hier de vogels roepen om duisternis de deur werd dichtgeslagen wolken lijken op hamers ruzie is een aanslag bomen lijken stronken…

Schreeuw niet tegen me Ik kan je niet verstaan Ik kan niet horen wat je zegt Als ik zo ben ontdaan Ik kan niet voelen waar het pijn doet Als jij me zo hard raakt Ik wil niet weten wat kapot gaat Als houden van het niet meer maakt Ga nu maar weg en hou het voor je Al dat gefoeter en getier Naarstig op zoek naar stilte En het was al die…

Het treft me niet. Nou ja, soms. Maar hoe komt het dat ik het zelden mis? Het strelen, de aandacht, het zielendelende vertrouwen. Het kleffe, het lieve, het romantische zoenen. Want ik genoot ik begon ik ging door en wilde meer. Zijn dit de instincten van moeder natuur die het onbeschroomd laten afweten en actief langs de zijlijn staan?…

Ik proef je in mijn tranen en alles smaakt minder zonder jou. Zout van mijn leven.…

Mijn tranen komen niet voort uit verdriet ze komen wanneer de bomen kaal en levenloos lijken mijn hand de zon maar niet kan bereiken mijn tranen komen voort uit ijzige kou door de wind in de winter tegen mijn gezicht en dan loopt het niet zo in de gaten dat ik jou verstopt heb in dit gedicht.…

het is uit met haar vriend maar ze wil nog niet huilen dat schuift ze nog eventjes ver voor zich uit want voor die regenbui wil ze nog schuilen want pas als ze huilt is het helemaal uit pas dan neemt ze afscheid van voorgaande jaren pas dan komt het verdriet dat ze nu nog verdringt tot dan zit ze maar in de ruimte te staren. ik heb…

Mijn gedicht kent geen gezicht alleen de contouren zijn nog vaag zichtbaar een neus, ogen en een mond het is gewoon niet klaar het komt er ook niet van want dan zou ik jou beschrijven en alleen jij weet dat ik dat niet kan het zal zo blijven mijn hart is gesloten mijn vuist gebald geen pen kan ik nog houden geen gedicht kan ik nog schrijven…

Ik inspecteer liever het plafond op ornamenten Of kijk naar daar waar Muren elkaar raken Dan dat ik in jouw ogen moet staren…

Weet je wel wat je hoort? Het is mijn hart dat wordt doorboord, ongehoord! Ik voel de pijn, scherp, heftig, maar toch fijn, Ook al doet het zeer, ik kom er telkens, telkens weer, Om maar daar te zijn, het laatste moment, dat ik jou, jou heb gehoord. Niet weten zou beter zijn, rustiger, zonder zorgen, minder belast, Maar toch wil ik weten,…

Hoe vaag kan het leven zijn; dat je niet goed meer weet wat je nou voelt, denkt en moet doen. Die momenten samen, fijn, verwarrend, pijnlijk, maar ze zijn er en moeten er toe doen. Het besef dat ik je niet meer kan vasthouden, je liefhebben, je laten weten, merken dat ik zoveel om je geef. Die momenten herbeleven in gedachten, soms nog even echt…

Jij zult een plek in mijn belevingswereld innemen. Zoals jij jouw muziek in mijn wereld bracht herinner ik me hoe mooi je lacht, hoe mooi je bent. Ik zal je met mij meedragen overal waar ik ga. Alles wat je voor me deed, en nog steeds doet, het is zo voor altijd goed. Ik weet, nu, hoe mooi het is dat ik jou heb gekend. Ik was nodig op…

Wat liefde en geluk moest zijn werd vooral immens veel pijn Zodoende slechts na een paar jaar gingen wij moegestreden uit elkaar En nu de knoop dan doorgehakt is merk ik dat ik je nauwelijks mis Want nu je me niet kunt domineren voel ik het ware leven terugkeren…

Nacht vol leegte, kaarsen branden. Het hart lijkt verstomd, ieder gevoel vergeten en gedachten vervagen met de minuut. Verdwaasd kijk ik in het rond en weet dat deze herinnering alles overstijgt. Hij is echt alsof jij er bent. Maar de regen op het zolderraam verraadt de kille werkelijkheid. En al wat er over blijft is jouw naam. Ik ga…