Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.170):

Jupiter

Weet je nog
Hoe we vroeger alsof deden
Op een leeftijd van zeven
Op oude bezemstelen zweven
Een interpretatie van grote mensen
Die onze verbeelding beplakten als verdwijnende wensen
Hoe onwaarschijnlijk ze het achtten
Bleven we elk jaar op elkaar wachten
En in kartonnen dozen
Herbeleefden we dagen die jou deden blozen

Ik weet nog
Hoe we het vroeger vermeden
Feetjes kunnen niet zwemmen
Doorweekt sterrenstof kon ons remmen
Zoals ook grote mensen dat deden
Iedere dag weer minder lang geleden
Mijn fantasie is een verafschuwd wonder
Maar ik kan niet zonder
Op een planeet
Waar ik enkel jouw naam zeker weet

Kan ik zo-even
In je baan komen zweven
Net als toen
Verdwijnen tot de noen
Ik was een kapoen
Net als een ster
Ik de aarde, jij Jupiter
Dat is misschien ver
Scheen je een licht
En heb je eeuwenlang gezwicht
Om mij te beschermen
Van naderende meteorietenzwermen
Zonder zelfs eenmaal van de pijn te kermen